17-06-2020-Tęcza

Realizacja podstawy programowej – WRÓBELEK ELEMELEK
Środa 17.06.2020
Temat kompleksowy: „Lato”
Temat dnia: „Tęcza”

1.„Kolorowa zabawa w kole” – zajęcia dydaktyczne. Postępowanie zgodnie z instrukcją, klasyfikowanie, porządkowanie, doskonalenie analizy wzrokowej. Dorosły podaje instrukcje, np.:
–– Wszyscy, którzy mają czerwone spodnie, niech wstaną.
–– Wszyscy, którzy mają zielone bluzki, niech podskoczą.
–– Wszyscy, którzy mają czerwone skarpetki, niech podniosą nogę.
Chętne dzieci przejmują kierowanie zabawą, same formułując kolejne instrukcje.

„Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę?” – dyskusja. Dorosły pyta dzieci: Jakie zjawisko atmosferyczne kojarzy się z kolorami? Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę? (niebo po deszczu, kiedy świeci słońce; na trawie pokrytej kropelkami wody; podczas rozpryskiwania wody z węża ogrodowego; w kałuży itd.). W razie trudności z odpowiedzią dorosły może pokazać dzieciom zdjęcia. Na koniec dorosły zadaje pytanie: Co jest potrzebne, żeby powstała tęcza?

. „Jak powstaje tęcza?” – eksperyment, poszerzanie wiedzy przyrodniczej. N. przynosi dużą szklaną miskę z wodą, lusterko i białą kartkę. Eksperyment najlepiej wykonać w słoneczny dzień (lub pochmurny z użyciem latarki). Do miski wypełnionej wodą N. wkłada pod kątem lusterko tak, by było skierowane w stronę źródła światła. Nakrywa miskę kartką. Na kartce powstaje tęcza. N. pyta dzieci, dlaczego tak się stało (wynik rozszczepienia światła przechodzącego przez powierzchnię wody, rozkład światła białego na wielobarwne widmo). • duża szklana miska z wodą, lusterko, biała kartka, ew. latarka

„Tęcza na CD” – samodzielne zaobserwowanie tęczy. Każde dziecko dostaje płytę CD. Kieruje ją do światła tak, aby na jej odwrocie ukazała się tęcza. Płyty można potem wykorzystać do stworzenia pracy plastycznej, np. słoneczników, połączonych następnie w bukiet całej grupy. W tym celu wystarczy dokleić do płyty płatki z żółtego papieru i narysować na niej czarnym markerem kratkę symbolizującą nasiona. • Płyty CD, marker, żółty papier, klej

2. „Kolory tęczy” – zajęcia dydaktyczne. Przeliczanie i podawanie nazw kolorów tęczy. N. pyta dzieci: Z jakich kolorów składa się tęcza? (czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo, fioletowy). Prosi o przeliczenie kolorów występujących w tęczy.

„Wędrująca woda” – obserwacja wyników eksperymentu z poprzedniego dnia, utrwalenie barw pochodnych i kolorów tęczy. . Dzieci wyciągają wnioski z przeprowadzonego doświadczenia, potwierdzają hipotezy, które stawiały przed doświadczeniem.

„Tęcza w torebce” – zabawa plastyczna. Mieszanie barw, doskonalenie motoryki małej, utrwalenie grafemów. Dzieci pracują przy stolikach. Otrzymują foliowe torebki strunowe. Na każdym stoliku znajduje się miska, do które N. wlewa dwie szklanki wody, wsypuje szklankę mąki i łyżkę soli. Miesza całość. Dzieci zabarwiają mieszaninę barwnikami w kolorach tęczy. Nakładają łyżką trochę masy w każdym kolorze do woreczków. Zamykają woreczki i rączkami rozprasowują masę. W tak powstałej tęczowej masie można kreślić literki, cyferki, wzory. • foliowe torebki strunowe, miska, mąka, woda, sól, barwniki spożywcze

„Robimy tęczę” – zabawa ruchowa. Dzieci łączą się w siedmioosobowe grupy. Każdemu dziecku z grupy N. przydziela jeden kolor tęczy. Na znak N. dzieci biegają po sali w rytm dowolnej muzyki. Kiedy muzyka cichnie, łączą się w grupy tak, aby w każdej znalazły się identyczne kolory. N. ponownie włącza muzykę. Dzieci znów swobodnie biegają. Kiedy muzyka cichnie, łączą się w grupy tak, aby utworzyć kilka wielobarwnych tęcz. Zabawa jest kilkukrotnie powtarzana. • CD

„Zabawa dywanowa” – wycinanie z gazetek obiektów w kolorach tęczy. Klasyfikacja, segregacja, poszerzanie słownika czynnego, dodawanie. Dorosły umieszcza na ziemi duże kartki z brystolu – każda w innym kolorze tęczy. Rozdaje kolorowe czasopisma. Dzieci wydzierają lub wycinają z nich obiekty w kolorze, który otrzymały. Kolorowe brystole zostają ułożone na podłodze zgodnie z kolorami występującymi w tęczy. Dorosły wzywa jeden kolor, np. czerwony, podnosząc kartkę z napisem do czytania globalnego. Dziecko podchodzi do kartki, kładzie obok niej to, co wycięła, i podaje nazwy tych rzeczy. Dorosły wywołuje kolejny kolor itd. Na koniec dzieci przyklejają swoje obrazki do planszy. • duże kartki z brystolu, kolorowe czasopisma, dwie duże kostki do gry, klej, nożyczki

Praca z KP4.33a – doskonalenie percepcji wzrokowej i sprawności grafomotorycznej, dekodowanie.

3.Kreślenie wzorów grafomotorycznych, szlaczków na dużych powierzchniach – doskonalenie motoryki małej i koordynacji ręka-oko.

4. „Koralikowa tęcza” – zabawa manualna. Tworzenie tęczy z drucików kreatywnych i koralików, doskonalenie motoryki małej. Dorosły rozdaje kolorowe druciki kreatywne i koraliki w siedmiu kolorach tęczy. Dzieci umieszczają koraliki na drucikach w tym samym kolorze. Wyginają druciki w łuk, by stworzyć kształt tęczy. Końcówki drucików warto umieścić w podstawie z gąbki florystycznej. Każde dziecko może robić własną tęczę lub grupy mogą tworzyć jedną tęcze wspólnie. • druciki kreatywne i koraliki w kolorach tęczy, gąbka florystyczna

5.„Tęczowe tosty” – zabawa plastyczna, rysowanie zabarwionym mlekiem po upieczonych tostach, doskonalenie motoryki małej, utrwalenie kolorów tęczy. Każde dziecko dostaje przypieczoną kromkę chleba tostowego na talerzyku oraz czyste, nowe pędzle. Na stoliku rozkłada miseczki, do których dzieci wlewają mleko i zabarwiają je barwnikami spożywczymi w kolorach tęczy. Dzieci malują tęczowe tosty (zgodnie z sekwencją kolorów w tęczy). Tosty można potem zjeść. • chleb tostowy, barwniki spożywcze w kolorach tęczy, czyste pędzle

6.Układnie puzzli, rozpoznawanie postaci bajkowych. Rozwijanie spostrzegawczości i uwagi dzieci.

16-06-2020-Burza

Realizacja podstawy programowej – WRÓBELEK ELEMELEK
Wtorek 16.06.2020
Temat kompleksowy: „Lato”
Temat dnia: „Burza”

1.„Burza” – przeczytanie i omówienie wiersza Jana Paciorka pod tym samym tytułem.
Doskonalenie umiejętności słuchania i wypowiadania się na temat wiersza.
„Burza” – praca z tekstem. Dorosły czyta wiersz Jacka Paciorka pod tym samym tytułem, a następnie omawia go z dziećmi.

Burza
Jan Paciorek

Szła przez pola Pani Burza,
– Co tak panią dzisiaj wkurza?
– Skąd u Pani tyle złości?
– Musi Pani mieć przykrości?
Burza błyska, grzmi i wieje,
Straszy wszystkich: – Świat zaleję,
Powywracam wszystkie drzewa,
Kto się boi – niechaj zwiewa,
Niebo całe pociemniało,
Z wichrem wszystko oszalało,
Drzewa nisko się kłaniają,
Panią Burzę przepraszają,
– Niechże Pani już przestanie,
Robić wszystkim wielkie lanie!
Burza mruczy, marszczy czoło.
Oj, nie będzie dziś wesoło,
Niech się kryje, kto gdzie może,
Bo tu będzie zaraz morze,
Leje, wyje, gromy ciska,
Siódme poty z chmur wyciska.
Aż się wreszcie tak zmęczyła,
Że się stała całkiem miła.
Cicho mruczy zawstydzona,
To jest burza? – to nie ona.
Cicho wiszą chmury z nieba,
Będzie słońce – nam zaśpiewa,
Rozweseli Panią Burzę,
Burza ze słońcem w jednym chórze?
Z tego śpiewu tęcza wisi,
Ależ Pani nam kaprysi!
Ale koniec – szkoda czasu,
Słońce świeci – chodź do lasu.

Dorosły zadaje dzieciom pytania: O jakim zjawisku atmosferycznym była mowa w wierszu? Co zrobiła Pani Burza? Jakie inne zjawiska jej towarzyszyły? Co się stało, gdy się zmęczyła? Kto przepędził burzę? Czy wiecie, jak powstaje burza?

„Jak powstaje burza?” – eksperyment, kształtowanie wiedzy przyrodniczej. Na szklance dorosły umieszcza kawałek blaszki (np. denko od puszki). Nadmuchuje balon i energicznie pociera go kawałkiem wełnianej szmatki. Kładzie balon go na blaszce i zbliża do niej palec. Dorosły pyta dzieci, co się stało? W wyniku pocierania balonika wytworzyły się ładunki elektryczne i przeskoczyła iskra (jak błyskawica). Dorosły pyta dzieci, czy znają jakieś zjawisko charakterystyczne dla lata, w którym także pojawiają się iskry (błyskawice)? Nawiązanie do tematu zajęć. • szklanka, blaszka (denko od puszki), balon, wełniana szmatka

„Burza w kubeczku” – praca plastyczna, doskonalenie motoryki małej, ekspresja
twórcza. Dzieci siadają przy stolikach. Każde dostaje papierowy kubeczek, na którym rysuje markerem pioruny. Środek kubka (we wnętrzu) dzieci smarują klejem i przyklejają paski bibuły w różnych kolorach kojarzących się im z burzową pogodą. Kubek stawiają do góry nogami, a na jego odwróconym denku przyklejają watę (symbolizującą chmurę). • wata, papierowe kubeczki, kolorowa bibuła, klej, nożyczki, marker

2.Dyskusja na temat „Gdy idzie burza, to…” – technika niedokończonych zdań, dyskusja na temat tego , jak zachowywać się w czasie burzy. Dorosły rozpoczyna zdanie: Gdy idzie burza, to…, a dzieci kolejno je kończą. Mogą odnosić się zarówno do własnych uczuć, doświadczeń, jak i wiedzy dotyczącej omawianego zjawiska. Dorosły pyta: Jak się zachowywać, gdy zbliża się burza? Gdzie można się schronić? (w sklepie, w samochodzie). Czego nie można robić? (stać w wodzie, chować się pod drzewem). Jak
zachowywać się w czasie burzy w domu? (pozamykać okna, wyłączyć urządzenia elektryczne, bo uderzenie pioruna może spowodować porażenie).

Praca z KP4.33b – utrwalenie właściwych zachowań w czasie burzy, ćwiczenie logicznego myślenia, poszerzanie wiedzy ogólnej. Dorosły pyta dzieci: Co można zaobserwować na niebie po burzy w słoneczny dzień? (tęcza) • KP4.33b

„Wędrująca woda, czyli jak powstają kolory” – przygotowanie eksperymentu. Nawiązanie do tematu zajęć z następnego dnia, przygotowanie eksperymentu, którego wyniki będą omawiane w kolejnym dniu. Dorosły prosi dzieci o umieszczenie obok siebie siedmiu kubków. Do kubków wlewa wodę a pomiędzy nimi umieszcza zwinięte papierowe ręczniki, które zanurza w wodzie. Do pierwszego kubka wsypuje czerwony barwnik spożywczy, do trzeciego – żółty, do piątego – niebieski, do siódmego – fioletowy. • kubki, woda, papierowe ręczniki, barwniki spożywcze (czerwony, żółty, niebieski, fioletowy)

3. Blok zajęć o emocjach – lęk przed burzą. „Nadchodzi burza” – układanie historyjki obrazkowej. Dzieci otrzymują od dorosłego historyjkę obrazkową nawiązującą do lęku przed burzą. Mają za zadanie ułożyć obrazki w odpowiedniej kolejności, a następnie opowiedzieć, co się wydarzyło. Dorosły zwraca uwagę dzieci na emocje odczuwane przez bohaterów historyjki. • kartoniki z historyjką obrazkową nawiązującą do burz

„Burzowe emocje” – oglądanie filmu, dyskusja. Dzieci z N. oglądają film prezentujący burzę (filmy można znaleźć w serwisie YouTube). Następnie zadajemy pytania: Jakie uczucia wywołuje burza? Z jakimi uczuciami kojarzy wam się burza? Czy burzy trzeba się obawiać? Jak należy się zachować podczas burzy, gdy jesteśmy na dworze? Co się dzieje, gdy skończy się burza? Jakie zjawisko pogodowe często się po niej pojawia latem? Jak się czujemy, gdy patrzymy na tęczę? • internet

„Przejdź przez mostek” – ćwiczenie równowagi. N. rozkłada dużą płachtę lekkiego niebieskiego materiału na podłodze. Na materiale stawia ławeczkę lub kładziemy taśmę. W miejscu, gdzie kończy się ławka/taśma kładziemy hula hoop, które będzie symbolizowało dom. Dziecko musi jak najszybciej przejść po moście na rzece (ławce), by schronić się przed burzą w domu. Gdy przechodzi, dorosły porusza materiałem, tworząc falującą toń rzeki, i mówi wierszyk: • niebieski materiał, ławeczka gimnastyczna/taśma , hula hop
Nie bój się, deszcz pada jeszcze nieduży,
idź przez mostek do domku, a unikniesz burzy.
Bo gdy od deszczu rzeka wody wzbierze wiele,
Mostek może zniknąć, czasu masz niewiele.
niebieski materiał, ławeczka gimnastyczna

„Pogodowa historia” – zabawa dydaktyczna z działaniem plastycznym. Dorosły rozkłada na podłodze folię stretch, rysuje flamastrem schematyczny rysunek parku – alejka, drzewo, ławka, dwa krzaczki. Dziecko maluje farbami na swojej części folii letni pejzaż uwzględniający jedno zjawisko pogodowe: słońce, chmury i wiatr, burzę lub tęczę. Następnie dzieci siadają z dorosłym. Dorosły prezentuje karteczki z zapisanymi nazwami emocji / uczuć. Dzieci decydują, do którego fragmentu obrazka dana emocja / dane uczucie najbardziej pasuje i układają karteczkę pod wybranym obrazkiem. Dorosły wyjaśnia, że wraz ze zmianą pogody może się zmieniać nasz nastrój. • folia stretch, farby, pędzle, flamaster, karteczki z nazwami uczuć / emocji

4.„Pochmurne niebo” – praca plastyczna zabawa na podwórku lub w sali, Malowanie burzowych chmur, rozpryskiwanie wody – doskonalenie ekspresji twórczej. Dorosły wiesza na sztalugach lub rozkłada na ziemi duże arkusze papieru. Zabezpiecza ubrania dzieci. Dzieci malują farbami ciemne chmury burzowe. Następnie pryskają na nie wodą z rozpylaczy (deszcz) i domalowują pioruny. • duże arkusze
papieru, fartuszki, pojemniki z rozpylaczami, farby

5.„Chmury i pioruny” – zabawa ruchowa. Jedno dziecko to burza, drugie – słońce, a pozostałe dzieci to chmury. Chmury biegają po sali. Kiedy burza dotknie chmurę, ta staje bez ruchu. Słońcu przepędza burzę i wszystkie dotknięte przez słońce chmury ponownie mogą zacząć się ruszać. W następnej rundzie inne dzieci odgrywają role słońca i burzy.

15-06-2020- Po czym poznać ,że nadeszło już lato

Realizacja podstawy programowej – WRÓBELEK ELEMELEK
Poniedziałek 15.06.2020
Temat kompleksowy: „Lato”
Temat dnia:”Po czym poznać, że nadeszło już lato”.

Gimnastyka

1. „Lato, lato” – zajęcia dydaktyczne. Przynosimy kartki z kalendarza z miesiącami: CZERWIEC, STYCZEŃ, GRUDZIEŃ, WRZESIEŃ. Prosimy dzieci, by poukładały kartki zgodnie z kolejnością występowania miesięcy w roku. Pytamy: W jakim miesiącu rozpoczyna się lato? Dzieci starają się wskazać odpowiednią kartkę. Dorosły pyta, czy któreś z dzieci wie, którego dnia rozpoczyna się astronomiczne lato. • kartki z nazwami miesięcy: czerwiec, styczeń, grudzień, wrzesień

„Zabawa z balonikami” – porządkowanie miesięcy kalendarzowych, utrwalenie miesięcy wchodzących w skład danej pory roku. Każde dziecko dostaje balonik z nazwą jednego miesiąca w roku. Dzieci mają za zadanie ustawić się w kolejności od stycznia do grudnia. Prosimy dzieci, by powiedziały, ile jest pór roku. Prosimy o połączenie baloników w nowe grupy (wiosna, lato, jesień, zima). Do grupy „wiosna” przynależą kwiecień, maj, czerwiec itd. Dzieci tańczą z balonikami. Podnosimy do góry kartkę z napisem np. WIOSNA. Dzieci biorą baloniki z nazwami miesięcy wiosennych i tańczą. Zabawa jest wielokrotnie kontynuowana. • CD, balonki z nazwami miesięcy i liczbami 1–12

2. „Z czym kojarzy się lato?” – technika niedokończonych zdań, zabawa z piłką. Dorosły pyta dzieci, z czym kojarzy im się lato. Rzuca piłkę do dziecka i zaczyna zdanie: Lato kojarzy mi się… Dziecko łapie piłkę i kończy wypowiedź. • piłka

„Po czym można poznać lato?” – praca plastyczna doskonaląca umiejętność przekazywania informacji w formie graficznej, ekspresja twórcza. Dzieci dostają kartki papieru. Każde z nich rysuje to, co kojarzy mu się z latem. Dziecko prezentuje swoją pracę • kartki, kredki

Tato, czy już lato? – praca z wierszem Beaty Szelągowskiej, doskonalenie umiejętności uważnego słuchania, selekcji informacji, wybieranie zdjęć pasujących do wiersza. Kontynuowanie wiersza z pokazywaniem narysowanych obrazków kojarzących się z latem
Tato, czy już lato?
Beata Szelągowska
Powiedz, proszę! Powiedz, tato,
Po czym poznać można lato?
Skąd na przykład wiadomo, że już się zaczyna?
Po prostu:
Po słodkich malinach,
Po bitej śmietanie z truskawkami,
Po kompocie z wiśniami,
Po życie, które na polach dojrzewa,
Po słowiku, co wieczorem śpiewa,
Po boćkach uczących się latać,
Po ogrodach tonących w kwiatach,
Po świerszczach koncertujących na łące,
Po wygrzewającej się na mleczu biedronce,
Po zapachu skoszonej trawy i róż,
I już!
Dorosły rozsypuje na dywanie zdjęcia różnych obiektów, w tym tych, które wystąpiły w wierszu – maliny, kompot, łany zbóż, słowik, bocian, ogród w kwiatach, świerszcz, biedronka, skoszona trawa, róże.
Ponownie czyta tekst i prosi dzieci o zapamiętanie obiektów wymienionych przez tatę i kojarzących się z latem. Po skończeniu czytania dzieci wybierają tylko te zdjęcia, które ukazują to, o czym była mowa w utworze.Dorosły prosi dzieci, aby przedstawiły rezultaty swoich prac plastycznych. Każde dziecko opowiada, co narysowało. Dorosły ponownie czyta wiersz i po słowach: Po zapachu skoszonej trawy i róż…, prosi dzieci o kontynuowanie treści. W tym celu dzieci wykorzystują nazwy tego, co narysowały, np. po szaleństwach w basenie, po zabawach na piasku. • zdjęcia (maliny, kompot, łany zbóż, słowik, bocian, ogród w kwiatach, świerszcz, biedronka, skoszona trawa, róże, plus inne niepasujące do wiersza)

 

3.Lato płynie do nas – nauka piosenki i zabawa ruchowa do piosenki w parach. Dzieci stają naprzeciwko siebie w parach. Włączamy nagranie.


Lato płynie do nas
sł. Jan Zuchora, muz. Krystyna Kwiatkowska
Raz, dwa, raz i dwa, (dzieci klaszczą)
słońce idzie drogą. (rysują w powietrzu słońce)
Z górki chmurki biegną dwie,
śpieszą się jak mogą. (biegną w miejscu)
Ref.: Hop! Hop! – słychać w koło. (dzieci podskakują z rękami na biodrach, jedno dziecko z pary robi obrót)
Hop! Hop! – echo woła. (podskakują z rękami na biodrach, drugie dziecko z pary robi obrót)
Po jeziorze łódka mknie, (bujają się, trzymając za ręce)
lato płynie do nas.
Raz, dwa, raz i dwa, (dzieci klaszczą)
nadszedł czas zabawy, (tańczą w kółko, trzymając się za ręce)
pędzi, goni w polu wiatr, (biegną w miejscu)
chce się z nami bawić. (tworzą duże grupowe koło)
Ref.: Hop! Hop!…. (jak wyżej)
Raz, dwa, raz i dwa, (uderzają w ręce kolegi / koleżanki z prawej i lewej strony)
wiatr wesoło pląsa, (tańczą w dużym kole)
w górze, w chmurze, w ciszy pól (podskakują na palcach w rytm piosenki)
dzwoni śpiew skowronka.
Ref. Hop! Hop!….

4.Malowanie kolorowymi bańkami na dużych brystolach – doskonalenie motoryki małej, aparatu artykulacyjnego oraz ekspresji twórczej. Dorosły zabarwia płyn do baniek farbami lub barwnikami spożywczymi. Dzieci robią bańki bardzo blisko dużej kartki – rozpryskują zabarwiony płyn i w tej sposób tworzą barwne kompozycje. • farby lub barwniki spożywcze, duża kartka, bańki mydlane

5.„Letnie memo” – zabawa doskonaląca pamięć świeżą na bazie gry stworzonej przez dzieci na papierowych talerzykach. Każde dziecko dostaje dwa papierowe talerzyki i rysuje na nich proste symbole kojarzące mu się z latem. Symbole muszą być takie same. Talerzyki zostają ułożone dnem do dołu na dywanie. Dzieci grają z dorosłym w memo -szukają identycznych talerzyków. Wygrywa osoba, która zbierze ich najwięcej. • papierowe talerzyki, flamastry

6. „Zabawa ruchowa z piłką” – tworzenie rymów do słów związanych z latem, doskonalenie słuchu fonemowego. Dorosły podaje wyraz kojarzący mu się z latem, np. słońce – rzuca piłkę do dowolnego dziecka. Dziecko łapie piłkę i podaje rym do usłyszanego słowa. Następnie podaje piłkę dalej i wymienia przy tym inne słowo, które jemu kojarzy się z latem. Zabawa może być kontynuowana także w wariancie z głoską w nagłosie. Dziecko łapiące piłkę wymienia głoskę, na którą zaczyna się wyraz podany przez poprzednika, i wymyśla słowo z tą głoską). • piłka

12-06-2020-Zwierzęta aktywne nocą – Wróbelek

Realizacja podstawy programowej – WRÓBELEK ELEMELEK
Piątek 12.06.2020
Temat kompleksowy: „Zwierzęta duże i małe”
Temat dnia:”Zwierzęta aktywne nocą”

1.„Zwierzęta aktywne nocą” – zajęcia dydaktyczne. Przypomnienie nazw zwierząt aktywnych w dzień i w nocy. Rozpoznawanie zwierząt na zdjęciach.

Stworzenie wykresu Venna – kategoryzacja. Szukanie cech właściwych zwierzętom aktywnym nocą.
Zadajemy dzieciom pytania: Czy wszystkie zwierzęta są aktywne nocą? Jakie znacie zwierzęta aktywne nocą ? Następnie pokazujemy zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca. Prosi dzieci o wybranie zwierząt, które są: aktywne w nocy, aktywne w dzień, aktywne w dzień i w nocy. Wspólnie z dziećmi
tworzymy wykres Venna: rysujemy na dużym arkuszu papieru dwa okręgi z częścią wspólną, a dzieci wklejają zdjęcia w odpowiednie miejsca. Pytamy dzieci: Czym charakteryzują się zwierzęta aktywne nocą? (mają duże oczy, żeby wychwytywać dużą ilość światła, duże uszy – zjawisko echolokacji, bardzo dobrze rozwinięty zmysł węchu). • zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca, duży arkusz papieru, klej, flamaster

2. Praca z KP4.32b – poszerzanie wiedzy przyrodniczej, doskonalenie zdolności grafomotorycznych.

3.„Nietoperz” – zajęcia dydaktyczne. Narysowanie przez dzieci nietoperzy i porównywanie ich ze zdjęciami lub rycinami. Szukanie podobieństw i różnic. Przełamanie stereotypów dotyczących nietoperzy. Zapoznanie ze zjawiskiem
Prosimy dzieci o narysowanie na kartce nietoperza. Następnie dzieci porównują swoje rysunki z ryciną botaniczną lub zdjęciem ilustrującym nietoperza. Szukają podobieństw i różnic między rysunkami a rzeczywistym wyglądem nietoperzy. Inicjujemy rozmowę na temat stereotypów dotyczących nietoperzy – wkręcają się we włosy, żywią się krwią – i je obala. Pytamy dzieci: Dzięki jakiemu zjawiskowi nietoperze mogą poruszać się swobodnie po ciemku? Tłumaczymy im istotę zjawiska echolokacji (Nietoperz wysyła dźwięk, który odbija się od przeszkody i trafia do jego uszu. Na tej podstawie zwierzę może oceniać położenie przedmiotów). • zdjęcia pokazujące nietoperze, ryciny botaniczne, kartki, kredki

4.Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe).
Narysowanie dużych tropów zwierząt w różnych kolorach w jednym rzędzie. Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe). Zabawę można przeprowadzić w języku angielskim. • kolorowe kredy

5. „Nietoperze wśród gałęzi” – zabawa plastyczna doskonaląca sprawność manualną. Dzieci przyklejają na czarnej kartce papieru patyki i gałązki drzew, tak by stworzyć las. Doklejają księżyc wycięty z żółtego papieru. Z białego i czarnego papieru tworzą oczy i przyklejają kilka par wśród gałęzi. Pytamy: Jakie zwierzęta mogły się skryć na obrazku? • czarne kartki, patyki i gałązki, biały, czarny i żółty papier, klej, nożyczki

https://
Zwierzątka z rolek po papierze toaletowym.


6.Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do czytania książek na temat nietoperzy.
Zabawa z KZ – kopiowanie konturów zwierząt za pomocą kredki świecowej

11-06-2020 – Łańcuch pokarmowy – Wróbelek

Realizacja podstawy programowej
Czwartek 11.06.2020
Temat kompleksowy: „Zwierzęta duże i małe”
Temat dnia: „Łańcuch pokarmowy”

1.„Wilki” – zajęcia dydaktyczne, rozmowa z dziećmi na temat wilków i zachowania .Pytamy dzieci: Pamiętacie zwierzę, które wystąpiło w baśni „Czerwony Kapturek”? Czy wilk naprawdę mógłby połknąć człowieka? Co jada wilk? Jak zachowywać się w lesie? Co robić na wypadek kontaktu z nieznanym zwierzęciem? Jakie inne groźne zwierzęta oprócz wilka można spotkać w lesie?

„Przysłowia o wilkach” – zajęcie na temat przysłów. Przynosimy plastikowe opakowania z jajka niespodzianki, w których ukrywamy przysłowia o wilkach. Dziecko losuje jedno jajko i z pomocą dorosłego odczytuje przysłowie. Zadaniem dzieci jest zastanowić się w grupach nad znaczeniem wylosowanych powiedzeń. Dzieci wspólnie wyjaśniają znaczenia na forum grupy.
• opakowania z jajka niespodzianki
–– Nie wywołuj wilka z lasu.
–– Wilk syty i owca cała.
–– Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.
–– Natura ciągnie wilka do lasu.
–– Wilk w owczej skórze.
–– Człowiek człowiekowi wilkiem.

2.„Łańcuch pokarmowy” – zajęcia dydaktyczne, zabawy plastyczne i ruchowe utrwaleniem obiektów, ogniw różnych łańcuchów pokarmowych.

 

Pytamy dzieci, czym jest łańcuch pokarmowy i dlaczego się tak nazywa. Każde dziecko dostaje jedno ogniwo łańcucha pokarmowego (lis, bażant, stonka, ziemniak; jastrząb, dzięcioł, kornik, świerk; kuna, wiewiórka, orzech; lis, kuropatwa, gąsienica; kapusta, lis, zając). Zdjęcia poszczególnych obiektów są naklejone na kolorowe kartki – jeden łańcuch to jeden kolor. Zadaniem dzieci jest połączyć się w grupy, kolorami, a następnie ustawić w kolejności, tak by utworzyć uporządkowane łańcuchy pokarmowe. Dzieci przedstawiają swoje łańcuchy – po kolei podają nazwy zwierząt i roślin, które w nich występują. • zdjęcia zwierząt i roślin naklejone na kolorowe kartki, paski papieru, kredki

3. Praca z KP4.32a – poszerzanie wiedzy na temat tego, co jedzą zwierzęta, doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej. • KP4.32a

4.Poszukiwanie wybranych elementów łańcucha pokarmowego.

5.„Gdzie są zwierzęta?” – zabawa z W.26-27. • W.26-27

10-06-2020-Zwierzęta aktywne nocą – Wróbelek

Realizacja podstawy programowej
Środa 10.06.2020
Temat kompleksowy: „Zwierzęta duże i małe”
Temat dnia: „Zwierzęta aktywne nocą”

1.„Zwierzęta aktywne nocą” – zajęcia dydaktyczne. Przypomnienie nazw zwierząt aktywnych w dzień i w nocy. Rozpoznawanie zwierząt na zdjęciach.

Stworzenie wykresu Venna – kategoryzacja. Szukanie cech właściwych zwierzętom aktywnym nocą.
Zadajemy dzieciom pytania: Czy wszystkie zwierzęta są aktywne nocą? Jakie znacie zwierzęta aktywne nocą ? Następnie pokazujemy zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca. Prosi dzieci o wybranie zwierząt, które są: aktywne w nocy, aktywne w dzień, aktywne w dzień i w nocy. Wspólnie z dziećmi
tworzymy wykres Venna: rysujemy na dużym arkuszu papieru dwa okręgi z częścią wspólną, a dzieci wklejają zdjęcia w odpowiednie miejsca. Pytamy dzieci: Czym charakteryzują się zwierzęta aktywne nocą? (mają duże oczy, żeby wychwytywać dużą ilość światła, duże uszy – zjawisko echolokacji, bardzo dobrze rozwinięty zmysł węchu). • zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca, duży arkusz papieru, klej, flamaster

2. Praca z KP4.32b – poszerzanie wiedzy przyrodniczej, doskonalenie zdolności grafomotorycznych.

3.„Nietoperz” – zajęcia dydaktyczne. Narysowanie przez dzieci nietoperzy i porównywanie ich ze zdjęciami lub rycinami. Szukanie podobieństw i różnic. Przełamanie stereotypów dotyczących nietoperzy. Zapoznanie ze zjawiskiem
Prosimy dzieci o narysowanie na kartce nietoperza. Następnie dzieci porównują swoje rysunki z ryciną botaniczną lub zdjęciem ilustrującym nietoperza. Szukają podobieństw i różnic między rysunkami a rzeczywistym wyglądem nietoperzy. Inicjujemy rozmowę na temat stereotypów dotyczących nietoperzy – wkręcają się we włosy, żywią się krwią – i je obala. Pytamy dzieci: Dzięki jakiemu zjawiskowi nietoperze mogą poruszać się swobodnie po ciemku? Tłumaczymy im istotę zjawiska echolokacji (Nietoperz wysyła dźwięk, który odbija się od przeszkody i trafia do jego uszu. Na tej podstawie zwierzę może oceniać położenie przedmiotów). • zdjęcia pokazujące nietoperze, ryciny botaniczne, kartki, kredki

4.Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe).
Narysowanie dużych tropów zwierząt w różnych kolorach w jednym rzędzie. Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe). Zabawę można przeprowadzić w języku angielskim. • kolorowe kredy

5. „Nietoperze wśród gałęzi” – zabawa plastyczna doskonaląca sprawność manualną. Dzieci przyklejają na czarnej kartce papieru patyki i gałązki drzew, tak by stworzyć las. Doklejają księżyc wycięty z żółtego papieru. Z białego i czarnego papieru tworzą oczy i przyklejają kilka par wśród gałęzi. Pytamy: Jakie zwierzęta mogły się skryć na obrazku? • czarne kartki, patyki i gałązki, biały, czarny i żółty papier, klej, nożyczki

https://
Zwierzątka z rolek po papierze toaletowym.


6.Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do czytania książek na temat nietoperzy.
Zabawa z KZ – kopiowanie konturów zwierząt za pomocą kredki świecowej

8-06-2020-Polskie zwierzęta – Wróbelek

8-06-2020
Temat kompleksowy:”Zwierzęta duże i małe”.
Temat dnia: „Polskie zwierzęta”.

1.Składanie obrazków z części. Kształcenie u dzieci koordynacji wzrokowo-ruchowej, spostrzegawczości i sprawności manualnej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

2.„Zabawa z kropkami” – układanie symboli liczb w odpowiedniej kolejności, przeliczanie, synteza wzrokowa. Odczytanie hasła – tematu zajęć. Skojarzenia ze słowem „park”. . Dziecko otrzymuje cztery kartki z literami: R, A, P, K. Na odwrocie kartek znajduje się różna liczba kropek. Zadaniem dziecka jest ułożenie kartek z literami od tej, na której odwrocie jest najmniej kropek, do tej, na której jest ich najwięcej. Dziecko odczytuje słowo „park”. • kartki z literami: R, A, P, K

„Parki narodowe” – rozmowa. Dorosły rozmawia z dziećmi na temat polskich parków narodowych i zwierząt znajdujących się pod ochroną. Pyta o ich skojarzeniach ze słowem „park”: Czym jest park narodowy? Czy byliście w jakimś polskim parku narodowym? Po co tworzy się parki narodowe? Jakie zwierzęta w Polsce są pod ochroną? Dlaczego?

„Piktogramowych kodeks” – jak zachowywać się w parkach narodowych.
„Piktogramowych kodeks” – rozmowa na temat zachowania się w parkach narodowych. Rozpoznawanie logo największych polskich parków narodowych – przydzielenie do nich odpowiednich zdjęć zwierząt, umieszczenie piktogramów w odpowiednich miejscach na mapie. Tworzenie z dziećmi piktogramowego kodeksu: „Jak zachowywać się w parkach narodowych? Czego nie wolno robić?” .Dziecko z pomocą dorosłego przyporządkowuje zdjęcia zwierząt odpowiednim parkom. Próbuje umieścić logotypy we właściwych miejscach na mapie Polski. • logotypy największych parków narodowych w Polsce i zdjęcia charakterystycznych dla nich zwierząt, mapa Polski


3. Praca z KP4.31a – łączenie liniami symboli parków narodowych ze zdjęciami zwierząt pokazanych na tych symbolach, doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej, poszerzanie wiedzy ogólnej. • KP4.31a

4. „Żubr” – zajęcia dydaktyczne, odnalezienie Białowieży na mapie, poznanie ciekawostek na temat żubra. Dzieci z pomocą dorosłego odnajdują Białowieżę na mapie Polski. Dorosły prezentuje ciekawostki na temat żubra: żyje w puszczy, jest największym dziko żyjącym ssakiem w Europie. • mapa

Praca z KP4.31b – doskonalenie zdolności grafomotorycznych, poszerzanie wiedzy przyrodniczej. • KP4.31b

5.Blok zajęć o emocjach – zazdrość. „Poniedziałkowe opowieści” – słuchanie
opowiadania Dominiki Niemiec pod tym samym tytułem.

Poniedziałkowe opowieści
Dominika Niemiec
jeszcze przed rozpoczęciem zajęć, gdy wszyscy już siedzą ma dywanie, pani Ewelina zadaje to samo pytanie, które wywołuje falę poniedziałkowych opowieści:
–– Co robiliście w miniony weekend? Wszyscy są chętni do opowiadania historii: o gościach, którzy pojawili się w ich domu; o zabawach z mamą i tatą; o pieczeniu ciastek z babcią; o oglądaniu bajek; o spacerach i przejażdżkach na rowerze; o pływaniu na basenie i o weekendowych wycieczkach. Te historie o wycieczkach Kasia lubi
najbardziej i zawsze czeka, aż któreś z dzieci zacznie opowiadać – „Proszę pani, a ja byłem w niedzielę…”. Tak te opowieści są dla niej zdecydowanie najciekawsze. Przedszkolaki opowiadały już wiele historii o wycieczkach. Kiedyś Ola pojechała z mamą do Warszawy i z wypiekami na twarzy opowiadała dzieciom o planetarium, które mieści się w warszawskim Pałacu Kultury. Antek nie mniej przeżywał spotkanie ze smokiem wawelskim, a bliźnięta Jaś i Staś niedawno miały okazję uczestniczyć z rodzicami w spływie kajakowym – to dopiero była mokra historia. Ale dziś najbardziej rozentuzjazmowana była Anielka.
–– Proszę pani, czy ja mogę opowiedzieć o swoim weekendzie?
–– Oczywiście, Anielko, zamieniamy się w słuch.
–– Przez kilka dni nie było mnie w przedszkolu, bo pojechałam z mamą do mojej cioci, do Wrocławia.
Kasia uśmiechnęła się do siebie. Już wiedziała, że zaczyna się historia z kategorii jej ulubionych, historia o wycieczce.
–– I co tam ciekawego widziałaś? – z zaciekawieniem zapytał Olek.
–– Byłyśmy w sobotę w prawdziwym zoo! Oglądałam tam małpy i żyrafy, i takie śmieszne leniwe leniwce. I zwiedzałyśmy z mamą afryka…, afryka…, afrykarium, w którym było strasznie gorąco. I były tam latające papugi, i jedna nawet przeleciała mi nad głową. – Anielka wyrzucała z siebie kolejne informacje z szybkością mknącej po torze wyścigówki, tyle miała do powiedzenia o zoo. Nagle Kasia nieco posmutniała, poczuła coś dziwnego. Ona zawsze marzyła o wycieczce do zoo. Nie umknęło to uwadze pani Eweliny. Dzieci skończyły swoje opowieści i zabrały się do pracy. Po wysłuchaniu przygotowanego przez panią wiersza o żyrafie oraz wykonaniu zadania w książeczkach wszyscy zabrali się w najlepsze do zabawy. Pani cały czas obserwowała Kasię, która od czasu porannej opowieści Anielki była wyraźnie nieswoja. Pani podeszła do Kasi, która ukryła się w kąciku
czytelniczym i właśnie przeglądała swoją ulubioną książeczkę.
–– Kasiu, powiedz mi, co się dzieje? Czyżbyś miała zły humor?
–– Nic takiego. Jestem chyba zazdrosna, a wiem, że to niezbyt dobrze.
–– Zazdrosna, ale o co?
–– Bo, Anielka była w zoo, a ja zawsze o tym marzyłam. I ona nawet widziała moje ukochane małpki, o… takie jak te – powiedziała Kasia z wyrzutem i smutkiem, wskazując na obrazki w książce.
Pani spojrzała na Kasię z czułością.
–– Rozumiem już. Ale wiesz, zazdrość to całkiem normalne uczucie i wcale nie musi być złe. Pod warunkiem, że nie trwa zbyt długo i się go w sobie nie pielęgnuje. Być może twoje marzenie jeszcze się spełni, a na razie mam dla ciebie pewną propozycję.
–– Jaką? – zainteresowała się Kasia.
Wtedy pani zawołała Anielkę, a potem długo, długo szeptała coś do ucha obu dziewczynkom. Dzień mijał, a po obiedzie pani Ewelina zapowiedziała dzieciom niespodziankę. Zaprosiła wszystkich do obejrzenia filmu o zoo, a Anielka i Kasia zostały prelegentkami. Pani w odpowiednich momentach zatrzymywała film, a dziewczynki opowiadały dzieciom o zwierzętach, które mieszkają w zoo. Anielka podzieliła się wszystkimi informacjami, które pamiętała z wycieczki do Wrocławia, a Kasia błyszczała znajomością wielu szczegółów z życia zwierząt, które znała z filmów przyrodniczych oglądanych codziennie w domu. Po ciekawym wystąpieniu dziewczynki zostały nagrodzone przez resztę dzieci gromkimi brawami.
Po zazdrości, którą wcześniej czuła Kasia, nie było już śladu. A w dodatku pani Ewelina powiedziała, że postara się namówić panią dyrektor, by na kolejną wycieczkę przedszkolaki mogły pojechać właśnie do zoo.
Po przeczytaniu tekstu dorosły  prosi dzieci, by spróbowały wspólnie opowiedzieć jego treść własnymi słowami. Zwraca uwagę na emocje, które odczuwali główni bohaterowie.

„Miniaturowe zoo” – działania plastyczne. Dorosły pyta dzieci: O co była zazdrosna Kasia? Co zrobiła Pani, by pomóc Kasi pokonać zazdrość i wykorzystać wiedzę dziewczynki o zwierzętach? Co innego mogłyby razem zrobić dziewczynki, by przybliżyć innym dzieciom informacje o zoo? Dorosły proponuje dziecku, by wykonało model zoo.
Przygotowujemy z dzieckiem makietę z kartonu. Dziecko farbami maluje wybiegi dla zwierząt i alejki, którymi będą przechadzać się ludzie odwiedzający zoo. Następnie z plasteliny lepi zwierzątka i umieszcza je na makiecie. Postacie ludzi dziecko również może  ulepić lub wykorzystać figurki lego i ustawić je w miniaturowym zoo. • karton, farby, plastelina

„Zazdrość” – rozmowa. Dorosły rozmawia z dzieckiem  o uczuciu zazdrości. Zadaje pytania: Co to znaczy „czuć zazdrość”? Czy jest to miłe uczucie? O co można być zazdrosnym? Czy to źle, że się tak czujemy? Czy czuliście kiedyś zazdrość? W jakiej sytuacji?

„Czego może zazdrościć małpa żyrafie?” – zabawa logiczna. Przypominamy dziecku, że zwykle zazdrości się komuś czegoś, czego się samemu nie ma albo czego się nie umie zrobić. To znaczy, że w pewnym sensie zazdrość jest oparta na różnicach. Dziecko siedzi przy stole. Na stoliku leżą obrazki różnych zwierząt zamieszkujących zoo odwrócone tak, by dziecko ich nie widziało. Dziecko odwraca dwa dowolne obrazki i konstruuje logiczne zdanie ze zwierzęcymi bohaterami oraz podaje powody zazdrości, która pojawiła się u jednego z nich (np. dziecko odsłania małpę i żyrafę i mówi: Małpa zazdrości żyrafie długiej szyi, bo dzięki niej żyrafa widzi wszystko z dużej odległości lub Żyrafa zazdrości małpie, że ta potrafi skakać po drzewach, bo ona ma zbyt długie nogi, by to robić).
Przed rozpoczęciem zabawy dorosły sam wykonuje ćwiczenie, by dziecko zrozumiało, co ma zrobić. • obrazki przedstawiające zwierzęta

 

 

6.„Gąbkowe łapki” – zabawa plastyczna. Wycinanie odcisków łap zwierząt z gąbki. Dzieci otrzymują gąbki i nożyczki. Wycinają z gąbki ślady łap zwierząt i przyklejają je na karton. • gąbki, nożyczki, klej, karton

7.Układanie kompozycji z mozaiki geometrycznej – rozwijanie u dzieci pomysłowości i wyobraźni przestrzennej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

5-06-2020-Wczuwamy się w emocje innych – Wróbel

5-06-2020
Temat kompleksowy: „Wrażenia i uczucia”.
Temat dnia: „Wczuwamy się w emocje innych”.

1. „Poprawiacz nastroju” – praca techniczna z wykorzystaniem różnorodnych materiałów np. rolki po papierze toaletowym, słomki, patyki, brokat, farby, plastelina, kleje, kawałki krepiny, skrawki materiałów. Zadaniem dziecka jest stworzenie czegoś, co poprawia humor. Musi to być praca płaska albo przestrzenna, czy ma to być maszyna, czy czarodziejski przedmiot – panuje dowolność.
• kartki z bloku technicznego, rolki po papierze toaletowym, słomki, patyki, brokat, farby, plastelina, kleje, kawałki krepiny, skrawki materiałów itp.

2.„Gdy mi smutno, gdy mi źle” – giełda pomysłów, co można zrobić, gdy jest się smutnym.

https://Lekcja 1 – Rytmiczna rozgrzewka W PODSKOKACH

3.„Ciasteczka” – wspólne pieczenie ciasteczek owsianych, doskonalenie umiejętności matematycznych w używaniu jednostek wagi i objętości w codziennych sytuacjach.

„Matematyczne dylematy” – dzielenie po ileś, dzielenie po równo. Rozkładamy przed sobą stos kół – wyjaśnia, że to ciasteczka, które się pieką. Prosimy dziecko, by rozdało sprawiedliwie ciasteczka. Okazuje się, że jest więcej niż po jednym dla każdego, ale mniej niż po dwa. Dziecko próbuje rozwiązać sytuację problemową. (Uwaga! Jest wiele rozwiązań – rozdać tylko po jednym, znaleźć jakiś klucz, komu dać dwa, podzielić część ciastek na pół itd.). • koła z papieru

4.„Łzy” – swobodne wypowiedzi dzieci na temat tego, po co są łzy i skąd się biorą.
https://Bajeczki na małe smuteczki – Wielka susza w Krainie łez

Informacja dla dorosłego:
Łzy to substancja nawilżająca i oczyszczającą, która chroni oko przed zarazkami. Łzy składają się głównie z wody, niewielkiej ilości soli oraz substancji bakteriobójczych. Bez niej nos czy gałki oczne stałyby się łatwym wejściem do naszego organizmu dla groźnych bakterii. Nad oczami znajdują się dwa gruczoły, które nieustannie produkują łzy. Stamtąd łzy spływają kanalikami, a ich nadmiar jest odprowadzany do nosa. Dlatego gdy płaczemy, musimy wydmuchać nos. Gdy oko zostaje podrażnione, łez jest tak dużo, że kanaliki nie nadążają ich odprowadzać. Oczy łzawią, na co nie mamy żadnego wpływu. Więcej łez jest produkowanych również wtedy, gdy przeżywamy silne emocje, np. smutek, radość. Łzy pojawiają się na skutek tego, co czujemy, albo są wynikiem naszych myśli czy wspomnień. Płacz jest nam czasem bardzo potrzebny, działa pozytywnie na organizm: obniża ciśnienie krwi, dotlenia mózg, powoduje spadek napięcia emocjonalnego. Niektórzy uważają płacz za oznakę słabości, inni doceniają wrażliwość płaczących. Niewątpliwie jednak płacz jest naturalną reakcją naszego organizmu.

5.„Co to znaczy?” – zabawy językowe. Układamy tyle klocków, ile słów ma dany związek frazeologiczny (jeden klocek innego koloru, np. niebieski, określa słowo łza). Dorosły wypowiada związek frazeologiczny, a zadaniem dzieci jest użycie słowa łza w odpowiedniej formie, np. czysty jak łza, krokodyle łzy, łzy jak groch, śmiać się do łez, śmiać się przez łzy, tonąć we łzach, wyciskacz łez. • klocki

6. „Smutny i wesoły” – zabawa w parach z użyciem tangramu z W.48.

4-06-2020-Skąd się biorą łzy? – Wróbel

4-06-2020
Temat kompleksowy: „Wrażenia i uczucia”.
Temat dnia: „Skąd się biorą łzy?”.

1. „Poprawiacz nastroju” – praca techniczna z wykorzystaniem różnorodnych materiałów np. rolki po papierze toaletowym, słomki, patyki, brokat, farby, plastelina, kleje, kawałki krepiny, skrawki materiałów. Zadaniem dziecka jest stworzenie czegoś, co poprawia humor. Musi to być praca płaska albo przestrzenna, czy ma to być maszyna, czy czarodziejski przedmiot – panuje dowolność.
• kartki z bloku technicznego, rolki po papierze toaletowym, słomki, patyki, brokat, farby, plastelina, kleje, kawałki krepiny, skrawki materiałów itp.

2.„Gdy mi smutno, gdy mi źle” – giełda pomysłów, co można zrobić, gdy jest się smutnym.

https://Lekcja 1 – Rytmiczna rozgrzewka W PODSKOKACH

3.„Ciasteczka” – wspólne pieczenie ciasteczek owsianych, doskonalenie umiejętności matematycznych w używaniu jednostek wagi i objętości w codziennych sytuacjach.

„Matematyczne dylematy” – dzielenie po ileś, dzielenie po równo. Rozkładamy przed sobą stos kół – wyjaśnia, że to ciasteczka, które się pieką. Prosimy dziecko, by rozdało sprawiedliwie ciasteczka. Okazuje się, że jest więcej niż po jednym dla każdego, ale mniej niż po dwa. Dziecko próbuje rozwiązać sytuację problemową. (Uwaga! Jest wiele rozwiązań – rozdać tylko po jednym, znaleźć jakiś klucz, komu dać dwa, podzielić część ciastek na pół itd.). • koła z papieru

4.„Łzy” – swobodne wypowiedzi dzieci na temat tego, po co są łzy i skąd się biorą.
https://Bajeczki na małe smuteczki – Wielka susza w Krainie łez

Informacja dla dorosłego:
Łzy to substancja nawilżająca i oczyszczającą, która chroni oko przed zarazkami. Łzy składają się głównie z wody, niewielkiej ilości soli oraz substancji bakteriobójczych. Bez niej nos czy gałki oczne stałyby się łatwym wejściem do naszego organizmu dla groźnych bakterii. Nad oczami znajdują się dwa gruczoły, które nieustannie produkują łzy. Stamtąd łzy spływają kanalikami, a ich nadmiar jest odprowadzany do nosa. Dlatego gdy płaczemy, musimy wydmuchać nos. Gdy oko zostaje podrażnione, łez jest tak dużo, że kanaliki nie nadążają ich odprowadzać. Oczy łzawią, na co nie mamy żadnego wpływu. Więcej łez jest produkowanych również wtedy, gdy przeżywamy silne emocje, np. smutek, radość. Łzy pojawiają się na skutek tego, co czujemy, albo są wynikiem naszych myśli czy wspomnień. Płacz jest nam czasem bardzo potrzebny, działa pozytywnie na organizm: obniża ciśnienie krwi, dotlenia mózg, powoduje spadek napięcia emocjonalnego. Niektórzy uważają płacz za oznakę słabości, inni doceniają wrażliwość płaczących. Niewątpliwie jednak płacz jest naturalną reakcją naszego organizmu.

5.„Co to znaczy?” – zabawy językowe. Układamy tyle klocków, ile słów ma dany związek frazeologiczny (jeden klocek innego koloru, np. niebieski, określa słowo łza). Dorosły wypowiada związek frazeologiczny, a zadaniem dzieci jest użycie słowa łza w odpowiedniej formie, np. czysty jak łza, krokodyle łzy, łzy jak groch, śmiać się do łez, śmiać się przez łzy, tonąć we łzach, wyciskacz łez. • klocki

6. „Smutny i wesoły” – zabawa w parach z użyciem tangramu z W.48.

3-06-2020-Jakie emocje przeżywają przedszkolaki? – Wróbelek

3-06-2020
Temat kompleksowy: „Wrażenia i uczucia”.
Temat dnia: „Jakie emocje przeżywają przedszkolaki?”.

– Rozpoznawanie emocji innych na podstawie opowieści Doroty Gellner pt. „Zły humorek”.
„Zły humorek”


Jestem dzisiaj zła jak osa!
Gniew mam w oczach i we włosach!
Gniew wyłazi mi uszami
i rozmawiać nie chcę z wami!
A dlaczego?
Nie wiem sama.
Nie wie tata, nie wie mama…
Tupię nogą, drzwiami trzaskam.
I pod włos kocura głaskam.
Jak tupnęłam lewą nogą,
nadepnęłam psu na ogon.
Nawet go nie przeprosiłam,
Taka zła okropnie byłam.
Mysz wyjrzała z mysiej nory:
– Co to znowu za humory?
Zawołałam: – Moja sprawa!
Jesteś chyba zbyt ciekawa.
Potrąciłam stół i krzesło,
co mam zrobić, by mi przeszło?!
Wyszłam z domu na podwórze,
wpakowałam się w kałużę.
Widać, że mi gniew nie służy,
skoro wpadłam do kałuży.
Siedzę w błocie, patrzę wkoło,
wcale nie jest mi wesoło…
Nagle co to?
Ktoś przystaje.
Patrzcie! Rękę mi podaje!
To ktoś mały, tam ktoś duży –
wyciągają mnie z kałuży.
Przyszedł pies i siadł koło mnie,
Kocur się przytulił do mnie,
mysz podała mi chusteczkę:
– Pobrudziłaś się troszeczkę!
Widzę, że się pobrudziłam,
ale za to gniew zgubiłam.
Pewnie w błocie gdzieś została.
Nie będę jej szukała!
Odpowiedz na pytania: Co czuła dziewczynka? Z jakiego powodu czuła gniew? Co znaczy być złym, a co złościć się? Czy to oznacza to samo?

– Praca z kartą pracy KP4.20a – udoskonalanie umiejętności nazywania uczuć; wykonaj polecenia zapisane na karcie pracy.