17-06-2020-Tęcza – Krasnal

1.„Kolorowa zabawa w kole” – zajęcia dydaktyczne. Postępowanie zgodnie z instrukcją, klasyfikowanie, porządkowanie, doskonalenie analizy wzrokowej. Dorosły  podaje instrukcje, np.:
–– Wszyscy, którzy mają czerwone spodnie, niech wstaną.
–– Wszyscy, którzy mają zielone bluzki, niech podskoczą.
–– Wszyscy, którzy mają czerwone skarpetki, niech podniosą nogę.
Chętne dzieci przejmują kierowanie zabawą, same formułując kolejne instrukcje.

„Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę?” – dyskusja. Dorosły pyta dzieci: Jakie zjawisko atmosferyczne kojarzy się z kolorami? Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę? (niebo po deszczu, kiedy świeci słońce; na trawie pokrytej kropelkami wody; podczas rozpryskiwania wody z węża ogrodowego; w kałuży itd.). W razie trudności z odpowiedzią dorosły może pokazać dzieciom zdjęcia. Na koniec dorosły zadaje pytanie: Co jest potrzebne, żeby powstała tęcza?

. „Jak powstaje tęcza?” – eksperyment, poszerzanie wiedzy przyrodniczej. N. przynosi dużą szklaną miskę z wodą, lusterko i białą kartkę. Eksperyment najlepiej wykonać w słoneczny dzień (lub pochmurny z użyciem latarki). Do miski wypełnionej wodą N. wkłada pod kątem lusterko tak, by było skierowane w stronę źródła światła. Nakrywa miskę kartką. Na kartce powstaje tęcza. N. pyta dzieci, dlaczego tak się stało (wynik rozszczepienia światła przechodzącego przez powierzchnię wody, rozkład światła białego na wielobarwne widmo). • duża szklana miska z wodą, lusterko, biała kartka, ew. latarka

„Tęcza na CD” – samodzielne zaobserwowanie tęczy. Każde dziecko dostaje płytę CD. Kieruje ją do światła tak, aby na jej odwrocie ukazała się tęcza. Płyty można potem wykorzystać do stworzenia pracy plastycznej, np. słoneczników, połączonych następnie w bukiet całej grupy. W tym celu wystarczy dokleić do płyty płatki z żółtego papieru i narysować na niej czarnym markerem kratkę symbolizującą nasiona. • Płyty CD, marker, żółty papier, klej

2. „Kolory tęczy” – zajęcia dydaktyczne. Przeliczanie i podawanie nazw kolorów tęczy. N. pyta dzieci: Z jakich kolorów składa się tęcza? (czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo, fioletowy). Prosi o przeliczenie kolorów występujących w tęczy.

„Wędrująca woda” – obserwacja wyników eksperymentu z poprzedniego dnia, utrwalenie barw pochodnych i kolorów tęczy. . Dzieci wyciągają wnioski z przeprowadzonego doświadczenia, potwierdzają hipotezy, które stawiały przed doświadczeniem.

„Tęcza w torebce” – zabawa plastyczna. Mieszanie barw, doskonalenie motoryki małej, utrwalenie grafemów. Dzieci pracują przy stolikach. Otrzymują foliowe torebki strunowe. Na każdym stoliku znajduje się miska, do które N. wlewa dwie szklanki wody, wsypuje szklankę mąki i łyżkę soli. Miesza całość. Dzieci zabarwiają mieszaninę barwnikami w kolorach tęczy. Nakładają łyżką trochę masy w każdym kolorze do woreczków. Zamykają woreczki i rączkami rozprasowują masę. W tak powstałej tęczowej masie można kreślić literki, cyferki, wzory. • foliowe torebki strunowe, miska, mąka, woda, sól, barwniki spożywcze

„Robimy tęczę” – zabawa ruchowa. Dzieci łączą się w siedmioosobowe grupy. Każdemu dziecku z grupy N. przydziela jeden kolor tęczy. Na znak N. dzieci biegają po sali w rytm dowolnej muzyki. Kiedy muzyka cichnie, łączą się w grupy tak, aby w każdej znalazły się identyczne kolory. N. ponownie włącza muzykę. Dzieci znów swobodnie biegają. Kiedy muzyka cichnie, łączą się w grupy tak, aby utworzyć kilka wielobarwnych tęcz. Zabawa jest kilkukrotnie powtarzana. • CD

„Zabawa dywanowa” – wycinanie z gazetek obiektów w kolorach tęczy. Klasyfikacja, segregacja, poszerzanie słownika czynnego, dodawanie. Dorosły umieszcza na ziemi duże kartki z brystolu – każda w innym kolorze tęczy. Rozdaje kolorowe czasopisma. Dzieci wydzierają lub wycinają z nich obiekty w kolorze, który otrzymały. Kolorowe brystole zostają ułożone na podłodze zgodnie z kolorami występującymi w tęczy. Dorosły wzywa jeden kolor, np. czerwony, podnosząc kartkę z napisem do czytania globalnego. Dziecko  podchodzi do kartki, kładzie obok niej to, co wycięła, i podaje nazwy tych rzeczy. Dorosły wywołuje kolejny kolor itd. Na koniec dzieci przyklejają swoje obrazki do planszy. • duże kartki z brystolu, kolorowe czasopisma, dwie duże kostki do gry, klej, nożyczki

Praca z KP4.33a – doskonalenie percepcji wzrokowej i sprawności grafomotorycznej, dekodowanie.

3.Kreślenie wzorów grafomotorycznych, szlaczków na dużych powierzchniach – doskonalenie motoryki małej i koordynacji ręka-oko.

4. „Koralikowa tęcza” – zabawa manualna. Tworzenie tęczy z drucików kreatywnych i koralików, doskonalenie motoryki małej. Dorosły rozdaje  kolorowe druciki kreatywne i koraliki w siedmiu kolorach tęczy. Dzieci umieszczają koraliki na drucikach w tym samym kolorze. Wyginają druciki w łuk, by stworzyć kształt tęczy. Końcówki drucików warto umieścić w podstawie z gąbki florystycznej. Każde dziecko może robić własną tęczę lub grupy mogą tworzyć jedną tęcze wspólnie. • druciki kreatywne i koraliki w kolorach tęczy, gąbka florystyczna

5.„Tęczowe tosty” – zabawa plastyczna, rysowanie zabarwionym mlekiem po upieczonych tostach, doskonalenie motoryki małej, utrwalenie kolorów tęczy. Każde dziecko dostaje przypieczoną kromkę chleba tostowego na talerzyku oraz czyste, nowe pędzle. Na stoliku rozkłada miseczki, do których dzieci wlewają mleko i zabarwiają je barwnikami spożywczymi w kolorach tęczy. Dzieci malują tęczowe tosty (zgodnie z sekwencją kolorów w tęczy). Tosty można potem zjeść. • chleb tostowy, barwniki spożywcze w kolorach tęczy, czyste pędzle

6.Układnie puzzli, rozpoznawanie postaci bajkowych. Rozwijanie spostrzegawczości i uwagi dzieci.

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

16-06-2020- Burza – Krasnal

1.„Burza” – przeczytanie i omówienie wiersza Jana Paciorka pod tym samym tytułem.
Doskonalenie umiejętności słuchania i wypowiadania się na temat wiersza.
„Burza” – praca z tekstem. Dorosły czyta wiersz Jacka Paciorka pod tym samym tytułem, a następnie omawia go z dziećmi.

Burza
Jan Paciorek

Szła przez pola Pani Burza,
– Co tak panią dzisiaj wkurza?
– Skąd u Pani tyle złości?
– Musi Pani mieć przykrości?
Burza błyska, grzmi i wieje,
Straszy wszystkich: – Świat zaleję,
Powywracam wszystkie drzewa,
Kto się boi – niechaj zwiewa,
Niebo całe pociemniało,
Z wichrem wszystko oszalało,
Drzewa nisko się kłaniają,
Panią Burzę przepraszają,
– Niechże Pani już przestanie,
Robić wszystkim wielkie lanie!
Burza mruczy, marszczy czoło.
Oj, nie będzie dziś wesoło,
Niech się kryje, kto gdzie może,
Bo tu będzie zaraz morze,
Leje, wyje, gromy ciska,
Siódme poty z chmur wyciska.
Aż się wreszcie tak zmęczyła,
Że się stała całkiem miła.
Cicho mruczy zawstydzona,
To jest burza? – to nie ona.
Cicho wiszą chmury z nieba,
Będzie słońce – nam zaśpiewa,
Rozweseli Panią Burzę,
Burza ze słońcem w jednym chórze?
Z tego śpiewu tęcza wisi,
Ależ Pani nam kaprysi!
Ale koniec – szkoda czasu,
Słońce świeci – chodź do lasu.

Dorosły zadaje dzieciom pytania: O jakim zjawisku atmosferycznym była mowa w wierszu? Co zrobiła Pani Burza? Jakie inne zjawiska jej towarzyszyły? Co się stało, gdy się zmęczyła? Kto przepędził burzę? Czy wiecie, jak powstaje burza?

„Jak powstaje burza?” – eksperyment, kształtowanie wiedzy przyrodniczej. Na szklance dorosły umieszcza kawałek blaszki (np. denko od puszki). Nadmuchuje balon i energicznie pociera go kawałkiem wełnianej szmatki. Kładzie balon go na blaszce i zbliża do niej palec. Dorosły pyta dzieci, co się stało? W wyniku pocierania balonika wytworzyły się ładunki elektryczne i przeskoczyła iskra (jak błyskawica). Dorosły pyta dzieci, czy znają jakieś zjawisko charakterystyczne dla lata, w którym także pojawiają się iskry (błyskawice)? Nawiązanie do tematu zajęć. • szklanka, blaszka (denko od puszki), balon, wełniana szmatka

„Burza w kubeczku” – praca plastyczna, doskonalenie motoryki małej, ekspresja
twórcza. Dzieci siadają przy stolikach. Każde dostaje papierowy kubeczek, na którym rysuje markerem pioruny. Środek kubka (we wnętrzu) dzieci smarują klejem i przyklejają paski bibuły w różnych kolorach kojarzących się im z burzową pogodą. Kubek stawiają do góry nogami, a na jego odwróconym denku przyklejają watę (symbolizującą chmurę). • wata, papierowe kubeczki, kolorowa bibuła, klej, nożyczki, marker

2.Dyskusja na temat „Gdy idzie burza, to…” – technika niedokończonych zdań, dyskusja na temat tego , jak zachowywać się w czasie burzy. Dorosły rozpoczyna zdanie: Gdy idzie burza, to…, a dzieci kolejno je kończą. Mogą odnosić się zarówno do własnych uczuć, doświadczeń, jak i wiedzy dotyczącej omawianego zjawiska. Dorosły pyta: Jak się zachowywać, gdy zbliża się burza? Gdzie można się schronić? (w sklepie, w samochodzie). Czego nie można robić? (stać w wodzie, chować się pod drzewem). Jak
zachowywać się w czasie burzy w domu? (pozamykać okna, wyłączyć urządzenia elektryczne, bo uderzenie pioruna może spowodować porażenie).

Praca z KP4.33b – utrwalenie właściwych zachowań w czasie burzy, ćwiczenie logicznego myślenia, poszerzanie wiedzy ogólnej. Dorosły pyta dzieci: Co można zaobserwować na niebie po burzy w słoneczny dzień? (tęcza) • KP4.33b

„Wędrująca woda, czyli jak powstają kolory” – przygotowanie eksperymentu. Nawiązanie do tematu zajęć z następnego dnia, przygotowanie eksperymentu, którego wyniki będą omawiane w kolejnym dniu. Dorosły prosi dzieci o umieszczenie obok siebie siedmiu kubków. Do kubków wlewa wodę a pomiędzy nimi umieszcza zwinięte papierowe ręczniki, które zanurza w wodzie. Do pierwszego kubka wsypuje czerwony barwnik spożywczy, do trzeciego – żółty, do piątego – niebieski, do siódmego – fioletowy. • kubki, woda, papierowe ręczniki, barwniki spożywcze (czerwony, żółty, niebieski, fioletowy)

3. Blok zajęć o emocjach – lęk przed burzą. „Nadchodzi burza” – układanie historyjki obrazkowej. Dzieci otrzymują od dorosłego historyjkę obrazkową nawiązującą do lęku przed burzą. Mają za zadanie ułożyć obrazki w odpowiedniej kolejności, a następnie opowiedzieć, co się wydarzyło. Dorosły zwraca uwagę dzieci na emocje odczuwane przez bohaterów historyjki. • kartoniki z historyjką obrazkową nawiązującą do burz

„Burzowe emocje” – oglądanie filmu, dyskusja. Dzieci z N. oglądają film prezentujący burzę (filmy  można znaleźć w serwisie YouTube). Następnie  zadajemy pytania: Jakie uczucia wywołuje burza? Z jakimi uczuciami kojarzy wam się burza? Czy burzy trzeba się obawiać? Jak należy się zachować podczas burzy, gdy jesteśmy na dworze? Co się dzieje, gdy skończy się burza? Jakie zjawisko pogodowe często się po niej pojawia latem? Jak się czujemy, gdy patrzymy na tęczę? • internet

„Przejdź przez mostek” – ćwiczenie równowagi. N. rozkłada dużą płachtę lekkiego niebieskiego materiału na podłodze. Na materiale stawia ławeczkę lub kładziemy taśmę. W miejscu, gdzie kończy się ławka/taśma kładziemy hula hoop, które będzie symbolizowało dom. Dziecko  musi jak najszybciej przejść po moście na rzece (ławce), by schronić się przed burzą w domu. Gdy przechodzi, dorosły porusza materiałem, tworząc falującą toń rzeki, i mówi wierszyk: • niebieski materiał, ławeczka gimnastyczna/taśma , hula hop
Nie bój się, deszcz pada jeszcze nieduży,
idź przez mostek do domku, a unikniesz burzy.
Bo gdy od deszczu rzeka wody wzbierze wiele,
Mostek może zniknąć, czasu masz niewiele.
niebieski materiał, ławeczka gimnastyczna

„Pogodowa historia” – zabawa dydaktyczna z działaniem plastycznym. Dorosły rozkłada na podłodze folię stretch, rysuje flamastrem schematyczny rysunek parku – alejka, drzewo, ławka, dwa krzaczki. Dziecko maluje farbami na swojej części folii letni pejzaż uwzględniający jedno zjawisko pogodowe: słońce, chmury i wiatr, burzę lub tęczę. Następnie dzieci siadają z dorosłym. Dorosły prezentuje karteczki z zapisanymi nazwami emocji / uczuć. Dzieci decydują, do którego fragmentu obrazka dana emocja / dane uczucie najbardziej pasuje i układają karteczkę pod wybranym obrazkiem. Dorosły wyjaśnia, że wraz ze zmianą pogody może się zmieniać nasz nastrój.  • folia stretch, farby, pędzle, flamaster, karteczki z nazwami uczuć / emocji

4.„Pochmurne niebo” – praca plastyczna zabawa na podwórku lub w sali, Malowanie burzowych chmur, rozpryskiwanie wody – doskonalenie ekspresji twórczej. Dorosły wiesza na sztalugach lub rozkłada na ziemi duże arkusze papieru. Zabezpiecza ubrania dzieci. Dzieci malują farbami ciemne chmury burzowe. Następnie pryskają na nie wodą z rozpylaczy (deszcz) i domalowują pioruny. • duże arkusze
papieru, fartuszki, pojemniki z rozpylaczami, farby

5.„Chmury i pioruny” – zabawa ruchowa. Jedno dziecko to burza, drugie – słońce, a pozostałe dzieci to chmury. Chmury biegają po sali. Kiedy burza dotknie chmurę, ta staje bez ruchu. Słońcu przepędza burzę i wszystkie dotknięte przez słońce chmury ponownie mogą zacząć się ruszać. W następnej rundzie inne dzieci odgrywają role słońca i burzy.

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

15-06-2020 – Po czym poznać, że nadeszło lato

Gimnastyka

1. „Lato, lato” – zajęcia dydaktyczne. Przynosimy kartki z kalendarza z miesiącami: CZERWIEC, STYCZEŃ, GRUDZIEŃ, WRZESIEŃ. Prosimy dzieci, by poukładały kartki zgodnie z kolejnością występowania miesięcy w roku. Pytamy: W jakim miesiącu rozpoczyna się lato? Dzieci starają się wskazać odpowiednią kartkę. Dorosły pyta, czy któreś z dzieci wie, którego dnia rozpoczyna się astronomiczne lato. • kartki z nazwami miesięcy: czerwiec, styczeń, grudzień, wrzesień

„Zabawa z balonikami” – porządkowanie miesięcy kalendarzowych, utrwalenie miesięcy wchodzących w skład danej pory roku. Każde dziecko dostaje balonik z nazwą jednego miesiąca w roku. Dzieci mają za zadanie ustawić się w kolejności od stycznia do grudnia. Prosimy dzieci, by powiedziały, ile jest pór roku. Prosimy o połączenie baloników w nowe grupy (wiosna, lato, jesień, zima). Do grupy „wiosna” przynależą kwiecień, maj, czerwiec itd. Dzieci tańczą z balonikami. Podnosimy do góry kartkę z napisem np. WIOSNA. Dzieci biorą baloniki z nazwami miesięcy wiosennych i tańczą. Zabawa jest wielokrotnie kontynuowana. • CD, balonki z nazwami miesięcy i liczbami 1–12

2. „Z czym kojarzy się lato?” – technika niedokończonych zdań, zabawa z piłką. Dorosły pyta dzieci, z czym kojarzy im się lato. Rzuca piłkę do dziecka i zaczyna zdanie: Lato kojarzy mi się… Dziecko łapie piłkę i kończy wypowiedź. • piłka

„Po czym można poznać lato?” – praca plastyczna doskonaląca umiejętność przekazywania informacji w formie graficznej, ekspresja twórcza. Dzieci dostają kartki papieru. Każde z nich rysuje to, co kojarzy mu się z latem. Dziecko prezentuje swoją pracę • kartki, kredki

Tato, czy już lato? – praca z wierszem Beaty Szelągowskiej, doskonalenie umiejętności uważnego słuchania, selekcji informacji, wybieranie zdjęć pasujących do wiersza. Kontynuowanie wiersza z pokazywaniem narysowanych obrazków kojarzących się z latem
Tato, czy już lato?
Beata Szelągowska
Powiedz, proszę! Powiedz, tato,
Po czym poznać można lato?
Skąd na przykład wiadomo, że już się zaczyna?
Po prostu:
Po słodkich malinach,
Po bitej śmietanie z truskawkami,
Po kompocie z wiśniami,
Po życie, które na polach dojrzewa,
Po słowiku, co wieczorem śpiewa,
Po boćkach uczących się latać,
Po ogrodach tonących w kwiatach,
Po świerszczach koncertujących na łące,
Po wygrzewającej się na mleczu biedronce,
Po zapachu skoszonej trawy i róż,
I już!
Dorosły  rozsypuje na dywanie zdjęcia różnych obiektów, w tym tych, które wystąpiły w wierszu – maliny, kompot, łany zbóż, słowik, bocian, ogród w kwiatach, świerszcz, biedronka, skoszona trawa, róże.
Ponownie czyta tekst i prosi dzieci o zapamiętanie obiektów wymienionych przez tatę i kojarzących się z latem. Po skończeniu czytania dzieci wybierają tylko te zdjęcia, które ukazują to, o czym była mowa w utworze.Dorosły prosi dzieci, aby przedstawiły rezultaty swoich prac plastycznych. Każde dziecko opowiada, co narysowało. Dorosły ponownie czyta wiersz i po słowach: Po zapachu skoszonej trawy i róż…, prosi dzieci o kontynuowanie treści. W tym celu dzieci wykorzystują nazwy tego, co narysowały, np. po szaleństwach w basenie, po zabawach na piasku. • zdjęcia (maliny, kompot, łany zbóż, słowik, bocian, ogród w kwiatach, świerszcz, biedronka, skoszona trawa, róże, plus inne niepasujące do wiersza)

 

3.Lato płynie do nas – nauka piosenki i zabawa ruchowa do piosenki w parach. Dzieci stają naprzeciwko siebie w parach. Włączamy nagranie.


Lato płynie do nas
sł. Jan Zuchora, muz. Krystyna Kwiatkowska
Raz, dwa, raz i dwa, (dzieci klaszczą)
słońce idzie drogą. (rysują w powietrzu słońce)
Z górki chmurki biegną dwie,
śpieszą się jak mogą. (biegną w miejscu)
Ref.: Hop! Hop! – słychać w koło. (dzieci podskakują z rękami na biodrach, jedno dziecko z pary robi obrót)
Hop! Hop! – echo woła. (podskakują z rękami na biodrach, drugie dziecko z pary robi obrót)
Po jeziorze łódka mknie, (bujają się, trzymając za ręce)
lato płynie do nas.
Raz, dwa, raz i dwa, (dzieci klaszczą)
nadszedł czas zabawy, (tańczą w kółko, trzymając się za ręce)
pędzi, goni w polu wiatr, (biegną w miejscu)
chce się z nami bawić. (tworzą duże grupowe koło)
Ref.: Hop! Hop!…. (jak wyżej)
Raz, dwa, raz i dwa, (uderzają w ręce kolegi / koleżanki z prawej i lewej strony)
wiatr wesoło pląsa, (tańczą w dużym kole)
w górze, w chmurze, w ciszy pól (podskakują na palcach w rytm piosenki)
dzwoni śpiew skowronka.
Ref. Hop! Hop!….

4.Malowanie kolorowymi bańkami na dużych brystolach – doskonalenie motoryki małej, aparatu artykulacyjnego oraz ekspresji twórczej. Dorosły zabarwia płyn do baniek farbami lub barwnikami spożywczymi. Dzieci robią bańki bardzo blisko dużej kartki – rozpryskują zabarwiony płyn i w tej sposób tworzą barwne kompozycje. • farby lub barwniki spożywcze, duża kartka, bańki mydlane

5.„Letnie memo” – zabawa doskonaląca pamięć świeżą na bazie gry stworzonej przez dzieci na papierowych talerzykach. Każde dziecko dostaje dwa papierowe talerzyki i rysuje na nich proste symbole kojarzące mu się z latem. Symbole muszą być takie same. Talerzyki zostają ułożone dnem do dołu na dywanie. Dzieci grają z dorosłym w memo -szukają identycznych talerzyków. Wygrywa osoba, która zbierze ich najwięcej. • papierowe talerzyki, flamastry

6. „Zabawa ruchowa z piłką” – tworzenie rymów do słów związanych z latem, doskonalenie słuchu fonemowego. Dorosły podaje wyraz kojarzący mu się z latem, np. słońce – rzuca piłkę do dowolnego dziecka. Dziecko łapie piłkę i podaje rym do usłyszanego słowa. Następnie podaje piłkę dalej i wymienia przy tym inne słowo, które jemu kojarzy się z latem. Zabawa może być kontynuowana także w wariancie z głoską w nagłosie. Dziecko łapiące piłkę wymienia głoskę, na którą zaczyna się wyraz podany przez poprzednika, i wymyśla słowo z tą głoską). • piłka

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

12-06-2020-Zwierzeta aktywne nocą – Krasnal

1.„Zwierzęta aktywne nocą” – zajęcia dydaktyczne. Przypomnienie nazw zwierząt aktywnych w dzień i w nocy. Rozpoznawanie zwierząt na zdjęciach.

Stworzenie wykresu Venna – kategoryzacja. Szukanie cech właściwych zwierzętom aktywnym nocą.
Zadajemy dzieciom pytania: Czy wszystkie zwierzęta są aktywne nocą? Jakie znacie zwierzęta aktywne nocą ? Następnie pokazujemy zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca. Prosi dzieci o wybranie zwierząt, które są: aktywne w nocy, aktywne w dzień, aktywne w dzień i w nocy. Wspólnie z dziećmi
tworzymy wykres Venna: rysujemy na dużym arkuszu papieru dwa okręgi z częścią wspólną, a dzieci wklejają zdjęcia w odpowiednie miejsca. Pytamy dzieci: Czym charakteryzują się zwierzęta aktywne nocą? (mają duże oczy, żeby wychwytywać dużą ilość światła, duże uszy – zjawisko echolokacji, bardzo dobrze rozwinięty zmysł węchu). • zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca, duży arkusz papieru, klej, flamaster

2. Praca z KP4.32b – poszerzanie wiedzy przyrodniczej, doskonalenie zdolności grafomotorycznych.

3.„Nietoperz” – zajęcia dydaktyczne. Narysowanie przez dzieci nietoperzy i porównywanie ich ze zdjęciami lub rycinami. Szukanie podobieństw i różnic. Przełamanie stereotypów dotyczących nietoperzy. Zapoznanie ze zjawiskiem
Prosimy dzieci o narysowanie na kartce nietoperza. Następnie dzieci porównują swoje rysunki z ryciną botaniczną lub zdjęciem ilustrującym nietoperza. Szukają podobieństw i różnic między rysunkami a rzeczywistym wyglądem nietoperzy. Inicjujemy rozmowę na temat stereotypów dotyczących nietoperzy – wkręcają się we włosy, żywią się krwią – i je obala. Pytamy dzieci: Dzięki jakiemu zjawiskowi nietoperze mogą poruszać się swobodnie po ciemku? Tłumaczymy im istotę zjawiska echolokacji (Nietoperz wysyła dźwięk, który odbija się od przeszkody i trafia do jego uszu. Na tej podstawie zwierzę może oceniać położenie przedmiotów). • zdjęcia pokazujące nietoperze, ryciny botaniczne, kartki, kredki

4.Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe).
Narysowanie dużych tropów zwierząt w różnych kolorach w jednym rzędzie. Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe). Zabawę można przeprowadzić w języku angielskim. • kolorowe kredy

5. „Nietoperze wśród gałęzi” – zabawa plastyczna doskonaląca sprawność manualną. Dzieci przyklejają na czarnej kartce papieru patyki i gałązki drzew, tak by stworzyć las. Doklejają księżyc wycięty z żółtego papieru. Z białego i czarnego papieru tworzą oczy i przyklejają kilka par wśród gałęzi. Pytamy: Jakie zwierzęta mogły się skryć na obrazku? • czarne kartki, patyki i gałązki, biały, czarny i żółty papier, klej, nożyczki

https://
Zwierzątka z rolek po papierze toaletowym.


6.Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do czytania książek na temat nietoperzy.
Zabawa z KZ – kopiowanie konturów zwierząt za pomocą kredki świecowej

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

11-06-2020-Łańcuch pokarmowy – Krasnal

1.„Wilki” – zajęcia dydaktyczne, rozmowa z dziećmi na temat wilków i zachowania .Pytamy dzieci: Pamiętacie zwierzę, które wystąpiło w baśni „Czerwony Kapturek”? Czy wilk naprawdę mógłby połknąć człowieka? Co jada wilk? Jak zachowywać się w lesie? Co robić na wypadek kontaktu z nieznanym zwierzęciem? Jakie inne groźne zwierzęta oprócz wilka można spotkać w lesie?

„Przysłowia o wilkach” – zajęcie na temat przysłów. Przynosimy plastikowe opakowania z jajka niespodzianki, w których ukrywamy przysłowia o wilkach. Dziecko losuje jedno jajko i z pomocą dorosłego odczytuje przysłowie. Zadaniem dzieci jest zastanowić się w grupach nad znaczeniem wylosowanych powiedzeń. Dzieci wspólnie wyjaśniają znaczenia na forum grupy.
• opakowania z jajka niespodzianki
–– Nie wywołuj wilka z lasu.
–– Wilk syty i owca cała.
–– Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.
–– Natura ciągnie wilka do lasu.
–– Wilk w owczej skórze.
–– Człowiek człowiekowi wilkiem.

2.„Łańcuch pokarmowy” – zajęcia dydaktyczne, zabawy plastyczne i ruchowe utrwaleniem obiektów, ogniw różnych łańcuchów pokarmowych.

 

Pytamy dzieci, czym jest łańcuch pokarmowy i dlaczego się tak nazywa. Każde dziecko dostaje jedno ogniwo łańcucha pokarmowego (lis, bażant, stonka, ziemniak; jastrząb, dzięcioł, kornik, świerk; kuna, wiewiórka, orzech; lis, kuropatwa, gąsienica; kapusta, lis, zając). Zdjęcia poszczególnych obiektów są naklejone na kolorowe kartki – jeden łańcuch to jeden kolor. Zadaniem dzieci jest połączyć się w grupy, kolorami, a następnie ustawić w kolejności, tak by utworzyć uporządkowane łańcuchy pokarmowe. Dzieci przedstawiają swoje łańcuchy – po kolei podają nazwy zwierząt i roślin, które w nich występują. • zdjęcia zwierząt i roślin naklejone na kolorowe kartki, paski papieru, kredki

3. Praca z KP4.32a – poszerzanie wiedzy na temat tego, co jedzą zwierzęta, doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej. • KP4.32a

4.Poszukiwanie wybranych elementów łańcucha pokarmowego.

5.„Gdzie są zwierzęta?” – zabawa z W.26-27. • W.26-27

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

10-06-2020-Polskie zwierzęta – Krasnal

1.Składanie obrazków z części. Kształcenie u dzieci koordynacji wzrokowo-ruchowej, spostrzegawczości i sprawności manualnej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

2.„Zabawa z kropkami” – praca w grupach, układanie symboli liczb w odpowiedniej kolejności, przeliczanie, synteza wzrokowa. Odczytanie hasła – tematu zajęć. Skojarzenia ze słowem „park”. Dziecko otrzymuje cztery kartki z literami: R, A, P, K. Na odwrocie kartek znajduje się różna liczba kropek. Zadaniem dziecka jest ułożenie kartek z literami od tej, na której odwrocie jest najmniej kropek, do tej, na której jest ich najwięcej. Dzieci odczytują słowo „park”. • kartki z literami: R, A, P, K

„Parki narodowe” – rozmowa. Dorosły rozmawia z dziećmi na temat polskich parków narodowych i zwierząt znajdujących się pod ochroną. Pyta o ich skojarzeniach ze słowem „park”: Czym jest park narodowy? Czy byliście w jakimś polskim parku narodowym? Po co tworzy się parki narodowe? Jakie zwierzęta w Polsce są pod ochroną? Dlaczego?

„Piktogramowych kodeks” – jak zachowywać się w parkach narodowych.
„Piktogramowych kodeks” – rozmowa na temat zachowania się w parkach narodowych. Rozpoznawanie logo największych polskich parków narodowych – przydzielenie do nich odpowiednich zdjęć zwierząt, umieszczenie piktogramów w odpowiednich miejscach na mapie. Tworzenie z dziećmi piktogramowego kodeksu: „Jak zachowywać się w parkach narodowych? Czego nie wolno robić?”.
Stworzenie obrazkowej mapy myśli. Dorosły umieszcza na stole logotypy największych parków narodowych w Polsce (tych, które znajdują się w kartach pracy) oraz zdjęcia charakterystycznych dla nich zwierząt. Dzieci z pomocą dorosłego przyporządkowują zdjęcia zwierząt odpowiednim parkom. Próbują umieścić logotypy we właściwych miejscach na mapie Polski. • logotypy największych parków narodowych w Polsce i zdjęcia charakterystycznych dla nich zwierząt, mapa Polski
      

3. Praca z KP4.31a – łączenie liniami symboli parków narodowych ze zdjęciami zwierząt pokazanych na tych symbolach, doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej, poszerzanie wiedzy ogólnej. • KP4.31a

4. „Żubr” – zajęcia dydaktyczne, odnalezienie Białowieży na mapie, poznanie ciekawostek na temat żubra. Dzieci z pomocą dorosłego odnajdują Białowieżę na mapie Polski. Dorosły prezentuje ciekawostki na temat żubra: żyje w puszczy, jest największym dziko żyjącym ssakiem w Europie. • mapa

Praca z KP4.31b – doskonalenie zdolności grafomotorycznych, poszerzanie wiedzy przyrodniczej.

5.Blok zajęć o emocjach – zazdrość. „Poniedziałkowe opowieści” – słuchanie
opowiadania Dominiki Niemiec pod tym samym tytułem.

Poniedziałkowe opowieści
Dominika Niemiec
jeszcze przed rozpoczęciem zajęć, gdy wszyscy już siedzą ma dywanie, pani Ewelina zadaje to samo pytanie, które wywołuje falę poniedziałkowych opowieści:
–– Co robiliście w miniony weekend?
Wszyscy są chętni do opowiadania historii: o gościach, którzy pojawili się w ich domu; o zabawach z mamą i tatą; o pieczeniu ciastek z babcią; o oglądaniu bajek; o spacerach i przejażdżkach na rowerze; o pływaniu na basenie i o weekendowych wycieczkach. Te historie o wycieczkach Kasia lubi najbardziej i zawsze czeka, aż któreś z dzieci zacznie opowiadać – „Proszę pani, a ja byłem w niedzielę…”.
Tak te opowieści są dla niej zdecydowanie najciekawsze. Przedszkolaki opowiadały już
wiele historii o wycieczkach. Kiedyś Ola pojechała z mamą do Warszawy i z wypiekami na twarzy opowiadała dzieciom o planetarium, które mieści się w warszawskim Pałacu Kultury. Antek nie mniej przeżywał spotkanie ze smokiem wawelskim, a bliźnięta Jaś i Staś niedawno miały okazję uczestniczyć z rodzicami w spływie kajakowym – to dopiero była mokra historia. Ale dziś najbardziej rozentuzjazmowana była Anielka.
–– Proszę pani, czy ja mogę opowiedzieć o swoim weekendzie?
–– Oczywiście, Anielko, zamieniamy się w słuch.
–– Przez kilka dni nie było mnie w przedszkolu, bo pojechałam z mamą do mojej cioci, do Wrocławia.
Kasia uśmiechnęła się do siebie. Już wiedziała, że zaczyna się historia z kategorii jej ulubionych, historia o wycieczce.
–– I co tam ciekawego widziałaś? – z zaciekawieniem zapytał Olek.
–– Byłyśmy w sobotę w prawdziwym zoo! Oglądałam tam małpy i żyrafy, i takie śmieszne leniwe leniwce. I zwiedzałyśmy z mamą afryka…, afryka…, afrykarium, w którym było strasznie gorąco.
I były tam latające papugi, i jedna nawet przeleciała mi nad głową. – Anielka wyrzucała z siebie kolejne informacje z szybkością mknącej po torze wyścigówki, tyle miała do powiedzenia o zoo. Nagle Kasia nieco posmutniała, poczuła coś dziwnego. Ona zawsze marzyła o wycieczce do zoo. Nie umknęło to uwadze pani Eweliny. Dzieci skończyły swoje opowieści i zabrały się do pracy. Po wysłuchaniu przygotowanego przez panią wiersza o żyrafie oraz wykonaniu zadania w książeczkach wszyscy zabrali się w najlepsze do zabawy. Pani cały czas obserwowała Kasię, która od czasu porannej opowieści Anielki była wyraźnie nieswoja. Pani podeszła do Kasi, która ukryła się w kąciku
czytelniczym i właśnie przeglądała swoją ulubioną książeczkę.
–– Kasiu, powiedz mi, co się dzieje? Czyżbyś miała zły humor?
–– Nic takiego. Jestem chyba zazdrosna, a wiem, że to niezbyt dobrze.
–– Zazdrosna, ale o co?
–– Bo, Anielka była w zoo, a ja zawsze o tym marzyłam. I ona nawet widziała moje ukochane małpki, o… takie jak te – powiedziała Kasia z wyrzutem i smutkiem, wskazując na obrazki w książce.
Pani spojrzała na Kasię z czułością.
–– Rozumiem już. Ale wiesz, zazdrość to całkiem normalne uczucie i wcale nie musi być złe. Pod warunkiem, że nie trwa zbyt długo i się go w sobie nie pielęgnuje. Być może twoje marzenie jeszcze się spełni, a na razie mam dla ciebie pewną propozycję.
–– Jaką? – zainteresowała się Kasia.
Wtedy pani zawołała Anielkę, a potem długo, długo szeptała coś do ucha obu dziewczynkom.
Dzień mijał, a po obiedzie pani Ewelina zapowiedziała dzieciom niespodziankę. Zaprosiła
wszystkich do obejrzenia filmu o zoo, a Anielka i Kasia zostały prelegentkami. Pani w odpowiednich momentach zatrzymywała film, a dziewczynki opowiadały dzieciom o zwierzętach, które mieszkają w zoo. Anielka podzieliła się wszystkimi informacjami, które pamiętała z wycieczki do Wrocławia, a Kasia błyszczała znajomością wielu szczegółów z życia zwierząt, które znała z filmów przyrodniczych oglądanych codziennie w domu. Po ciekawym wystąpieniu dziewczynki zostały nagrodzone przez resztę dzieci gromkimi brawami.
Po zazdrości, którą wcześniej czuła Kasia, nie było już śladu. A w dodatku pani Ewelina powiedziała, że postara się namówić panią dyrektor, by na kolejną wycieczkę przedszkolaki mogły pojechać właśnie do zoo.
Po przeczytaniu tekstu dorosły prosi dzieci, by spróbowały wspólnie opowiedzieć jego treść własnymi słowami. Zwraca uwagę na emocje, które odczuwali główni bohaterowie.

„Miniaturowe zoo” – działania plastyczne. Przygotowujemy z dziećmi makietę z kartonu. Dzieci farbami malują wybiegi dla zwierząt i alejki, którymi będą przechadzać się ludzie odwiedzający zoo. Następnie z plasteliny lepią zwierzątka i umieszczają je na makiecie. Postacie ludzi dzieci również mogą ulepić lub wykorzystać figurki lego i ustawić je w miniaturowym zoo. • karton, farby, plastelina

„Zazdrość” – rozmowa. N. rozmawia z dziećmi o uczuciu zazdrości. Zadaje pytania: Co to znaczy „czuć zazdrość”? Czy jest to miłe uczucie? O co można być zazdrosnym? Czy to źle, że się tak czujemy? Czy czuliście kiedyś zazdrość? W jakiej sytuacji?

„Czego może zazdrościć małpa żyrafie?” – zabawa logiczna. Dorosły przypomina dzieciom, że zwykle zazdrości się komuś czegoś, czego się samemu nie ma albo czego się nie umie zrobić. To znaczy, że w pewnym sensie zazdrość jest oparta na różnicach. Na środku stołu leżą obrazki różnych zwierząt zamieszkujących zoo odwrócone tak, by dzieci ich nie widziały. Dziecko odwraca dwa dowolne obrazki i konstruuje logiczne zdanie ze zwierzęcymi bohaterami oraz podaje powody zazdrości, która pojawiła się u jednego z nich (np. dziecko odsłania małpę i żyrafę i mówi: Małpa zazdrości żyrafie długiej szyi, bo dzięki niej żyrafa widzi wszystko z dużej odległości lub Żyrafa zazdrości małpie, że ta potrafi skakać po drzewach, bo ona ma zbyt długie nogi, by to robić).
Przed rozpoczęciem zabawy dorosły sam wykonuje ćwiczenie, by dzieci zrozumiały, co mają zrobić. • obrazki przedstawiające zwierzęta

6.„Gąbkowe łapki” – zabawa plastyczna. Wycinanie odcisków łap zwierząt z gąbki. Dzieci otrzymują gąbki i nożyczki. Wycinają z gąbki ślady łap zwierząt i przyklejają je na karton. • gąbki, nożyczki, klej, karton

7.Układanie kompozycji z mozaiki geometrycznej – rozwijanie u dzieci pomysłowości i wyobraźni przestrzennej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

9-06-2020-Z wizytą w zoo – Krasnal

1.„W zoo” – wysłuchanie wiersza Janusza Minkiewicza pod tym samym tytułem.
Rozmowa z dziećmi na temat zwierząt żyjących w zoo.
W zoo
Janusz Minkiewicz
By kolibry przez wronę
Nie zostały zjedzone,
By przypadkiem też wrony
Nie zjadł lis wygłodzony,
Żeby lisa zaś przy tym
Nie zjadł wilk z apetytem,
By pantera w chwil kilka
Nie zdążyła zjeść wilka
I pantery, by tygrys
Na śniadanie nie przegryzł,
By tygrysa (zgadliście!)
Nie zjadł lew, oczywiście…
O to dbać musi stale,
Pilnie patrząc wokoło
Stary Michał Kawalec,
Co dozorcą jest w ZOO.
Musi dbać i o siebie,
Żeby sam przypadkiem
Lwią się nie stał kolacją
Lub tygrysim obiadkiem.
Dorosły zadaje dzieciom pytania na temat wysłuchanego wiersza: Czy byliście kiedyś w zoo? Jak wyjaśnić swoimi słowami, czym jest zoo? Dlaczego niektóre zwierzęta mieszkają w zoo? Jak należy się tam zachowywać? Czy wolno karmić zwierzęta w zoo?

2.Praca z KP4.30 – umieszczanie nalepek ze zwierzętami w odpowiednich miejscach, doskonalenie sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo-ruchowej, orientacji w przestrzeni, identyfikowanie zwierząt po fragmencie ciała, poszerzanie wiedzy przyrodniczej. • KP4.30

3.„Żyrafy” – zabawa plastyczna, cętkowane żyrafy z kartek zwiniętych w stożek. Ciekawostki na temat żyrafy. Tworzenie cętkowanych żyraf. Dzieci zwijają żółtą kartkę (najlepiej z bloku technicznego) w rulonik i sklejają ją tak, by stworzyła stożek. Na czubku doklejają narysowane wcześniej głowy żyrafy. Stożek ozdabiają cętkami wydzieranymi z brązowego papieru. Dorosły przekazuje dzieciom ciekawostki na temat żyrafy: największe zwierzę lądowe, długa szyja umożliwia jej zrywanie pożywienia z wysokich gałęzi, ma taką samą liczbę kręgów szyjnych jak inne ssaki (tylko są one dłuższe), umaszczenie żyrafy to kamuflaż na sawannie, zagrożeniem dla żyraf są lwy. • żółte kartki z bloku technicznego, klej, flamastry, brązowy papier

4. „Nasze zoo” – wspólne projektowanie zoo. Dzieci wykorzystują figurki zwierząt żyjących w zoo, które przyniosły z domu. Na dużym arkuszu papieru rysują zoo: woliery dla ptaków, wybiegi i baseny dla zwierząt, alejki itp. W odpowiednich miejscach umieszczają figurki. Podpisują, gdzie mieszka dane zwierzę. • figurki zwierząt, duży arkusz papieru, kredki, flamastry

5.Oglądanie czasopism dziecięcych lub książek z ilustracjami zwierząt. Wyodrębnianie pierwszej głoski w nazwach zwierząt.

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

8-06-2020-Zwierzęta na świecie – Krasnal

Ćwiczenia :

1„Tam w Afryce” – zabawa z pokazywaniem:

Tam w Afryce rzeka Nil, (dzieci wskazują palcem jakiś obiekt przed nimi)
w niej krokodyl mały żył. (robią z dłoni paszczę krokodyla)
Z tatą krokodylem (kłapią „zębami” zrobionymi z dłoni)
pływał sobie Nilem, (naśladują dłonią ruch płynącej ryby)
I śpiewał tak: (podskakują)
Tam w Afryce…

2. „Joga ze zwierzętami” – naśladowanie zwierząt za pomocą ruchu. Dorosły przygotowuje papierową kostkę, na której ściankach są zdjęcia lub nazwy różnych zwierząt (np. żyrafa, sowa, żaba, nietoperz, wąż, kot). Ustala z dziećmi, co będą robić, gdy na kostce wypadnie dane zwierzę. Przykładowo: wąż – dzieci kładą się na ziemi i wiją jak wąż, ręce trzymają przy ciele, lekko unoszą głowę; sowa – stają w rozkroku, podnoszą ręce, zamykają oczy; nietoperz – kładą się na plecach, podwijają kolana na klatkę piersiową i chwytają je oburącz; żaba – kucają w rozkroku, podpierając się rękami; żyrafa – wspinają się na palcach, złączone ręce wyciągają jak najmocniej ku górze; kot – robią koci grzbiet. Zabawę można rozszerzyć o inne zwierzęta. Dorosły może też poprosić dzieci o samodzielne wymyślenie ruchu przedstawiającego dane zwierzę. • papierowa kostka ze zdjęciami lub z nazwami zwierząt na ściankach

Zajęcia:

1.„Gdzie żyją zwierzęta?” – zajęcia dydaktyczne. Odszukiwanie na mapie zwierząt, które znajdują się w niewłaściwych miejscach. Przyporządkowanie zdjęć zwierząt podpisom – rozpoznawanie zwierząt, czytanie globalne. Porządkowanie zdjęć zwierząt – klasyfikacja, przeliczanie, porównywanie. Podział zwierząt na żyjące na pustyni, na sawannie, w oceanie i lasach tropikalnych. Dorosły przynosi dużą mapę świata. Na mapie umieszcza zdjęcia zwierząt w niewłaściwych miejscach (np. pingwin w Polsce, żubr w Afryce). Mówi dzieciom, że znalazł taką mapę, i pyta, czy na pewno jest ona poprawna. Dzieci orientują się, że zwierzęta umieszczono błędnie, i zdejmują zdjęcia z mapy. Każdemu zdjęciu przyporządkowują odpowiedni podpis: żyrafa, słoń afrykański, zebra, lew, wielbłąd, skorpion, fenek, papuga, tukan, goryl, tygrys, rekin, wieloryb, meduza, konik morski, żółw, błazenek, pingwin, żubr, wróbel. Dorosły pyta, czy da się jakoś uporządkować zwierzęta przedstawione na zdjęciach. Pomysły dzieci mogą być różne: pływające, latające, ssaki, ptaki, mające nogi, niemające nóg, krajowe, egzotyczne itd. Przeliczanie elementów w zbiorach, porównywanie. N. prosi o podzielenie zwierząt na dwie grupy: żyjące w ciepłym i zimnym klimacie. Pyta dzieci: Jakie elementy wyglądu zwierzęcia mogą świadczyć o tym, że żyje ono tam, gdzie jest zimno? N. przynosi papierowe torby, na których nakleił nazwy środowisk życia zwierząt: pustynia, ocean, las tropikalny, sawanna. Dzieci wrzucają do toreb odpowiednie zdjęcia zwierząt. Za każdym razem podają nazwę zwierzęcia i nazwę miejsca, w którym ono żyje (odczytaną z torby). Następnie dorosły rozdaje dzieciom zdjęcia zwierząt (mogą się powtarzać). Włącza dowolną muzykę, a dzieci swobodnie chodzą po sali. Gdy muzyka cichnie, łączą się w grupy w zależności od środowiska, w którym żyją przydzielone im zwierzęta. Każda grupa podaje nazwę miejsca, a dorosły z pozostałymi uczniami weryfikują poprawność odpowiedzi. Następuje zamiana zdjęć i kolejna runda zabawy. Na koniec dzieci z pomocą dorosłego starają się przykleić zdjęcia zwierząt we właściwych miejscach na mapie. • mapa świata, zdjęcia zwierząt i podpisy do nich, torebki z nazwami środowisk życia zwierząt, CD . Zabawę można wykorzystać do wprowadzenia słownictwa w języku angielskim:
giraffe (żyrafa)
zebra (zebra)
camel (wielbłąd)
pinguin (pingwin)
elephant (słoń)
lion (lew)
turtle (żółw)
parrot (papuga

Praca z KP4.29
– dopasowanie zwierząt do środowisk ich życia, doskonalenie sprawności manualnej, poszerzanie wiedzy przyrodniczej.

„Ziemia, powietrze, woda, ogień” – zabawa ruchowa. Wybrana osoba rzuca do poszczególnych dzieci piłkę, podając jedno z czterech haseł: woda, ziemia, powietrze, ogień. Na hasło: Ogień! – nie wolno złapać piłki. Przy pozostałych hasłach kolejne dzieci łapią piłkę i podają dowolną nazwę zwierzęcia: odpowiednio żyjącego w wodzie, na lądzie lub w powietrzu. • piłka

2.„Zwierzęta afrykańskie” – praca plastyczna. Dzieci dorysowują wydrukowanemu konturowi lwa grzywę (kreski), konturowi zebry paski (kreski), a żyrafy cętki (stemplowanie palcami). N. pyta: Co łączy te zwierzęta? Jakie jeszcze inne zwierzę żyje we wskazanym środowisku? Dzieci z pomocą dorosłego odszukują Afrykę na mapie świata. • wydrukowane kontury zwierząt, mapa świata, kredki

„Polowanie na tygrysa” – zabawa matematyczna, porównywanie liczb, klasyfikacja, utrwalenie pojęć „mniej”, „więcej”. Dzieci siedzą w kole. Każde ma przyklejony do ubrania kartonik z liczbą (tyle liczb, ile dzieci). Jedno dziecko wychodzi z sali. Pozostałe ustalają między sobą, która liczba będzie tygrysem. Dziecko wraca i pyta np.: Czy tygrysem jest liczba 10? Dzieci mogą odpowiadać tylko „mniej” lub „więcej”. W ten sposób „myśliwy” odgaduje, które dziecko jest tygrysem. • karteczki z liczbami

.
„Zwierzęta z Ameryki Południowej” – zajęcia dydaktyczne. wyszukiwanie zdjęć zwierząt z Ameryki Południowej, klasyfikowanie, selekcja. Poznanie ciekawostek o tukanie. N. pokazuje dzieciom zdjęcia zwierząt, które żyją w Polsce i które dzieci na pewno znają, oraz tych charakterystycznych dla Ameryki Południowej (np. jaguar, tukan, ara, leniwiec). Prosi, by dzieci podzieliły zwierzęta na żyjące w Polsce i Ameryce Południowej. Pomaga im odnaleźć Amerykę Południową na mapie świata. Następnie poleca, by dzieci wskazały same zdjęcia ptaków. Prosi, by znalazły podobieństwa między papugą a tukanem. Pyta: Czym charakteryzują się tukany? Jak wyróżniają się spośród innych zwierząt? Zwraca uwagę na ogromny dziób tukana pomagający przede wszystkim w termoregulacji. • zdjęcia zwierząt
typowych dla Polski i Ameryki Południowej

„Tukan 3D” – praca z wykorzystaniem W.57.
3.„Powitanie dzikich zwierząt” – zabawa dźwiękonaśladowcza. Dzieci kolejno naśladują dźwięki wydawane przez wybrane dzikie zwierzęta. Kolejne dziecko powtarza dźwięk wydany przez poprzednie, a następnie dodaje swój.

„Mucholot” –zabawa ruchowa. Dzieci wykonują ruchy imitujące podróż samolotem w rytm piosenki Mucha w mucholocie:
–– wsiadają do samolotu – podnoszą najpierw prawą, potem lewą nogę i siadają w kręgu,
–– zapinają pasy – krzyżują ręce na ramionach,
–– włączają silnik – wyciągają przed siebie i cofają raz prawą, raz lewą rękę,
–– obserwują chmury za oknem – przykładają ręce do oczu, tworząc lornetkę, patrzą raz w prawo,
raz w lewo,
–– lecą – rozkładają ręce na boki i poruszają się swobodnie po sali. • CD

Mucha w mucholocie
sł. i muz. Aida Kosojan – Przybysz
Siedzi mucha w mucholocie,
do Krakowa sobie leci.
Chce odwiedzić wujka, ciotki,
brata z żoną i ich dzieci.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie,
jak w prawdziwym samolocie.
Do Krakowa sobie leci,
a za oknem słonko świeci.
W doskonałym jest humorze,
już doczekać się nie może.
Kiedy w końcu wyląduje
i rodzinę ucałuje.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Mała mucha tak daleko
jeszcze nigdy nie leciała.
Więc na tak daleką podróż
wiele rzeczy spakowała.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Ma walizkę kolorową,
a na sobie suknię nową.
Okulary choć za duże
wyśmienite do podróży.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Ręce w górę i machamy,
udajemy, że latamy.
Podskok w górę, startujemy,
gdy siadamy, lądujemy.

„Pociągi” – zabawa muzyczna. Dorosły dzieli dzieci na trzy drużyny – pociągi. Każdy pociąg porusza się w inny sposób do nagrania Zabawa w trzech tempach: pierwszy w tempie umiarkowanym – podskoki, drugi tempie szybkim – bieg na paluszkach, trzeci tempie ćwierćnutowym – marsz, powrót do tempa umiarkowanego. Gdy muzyka cichnie, pociągi się zatrzymują. Gdy dorosły ponownie ją włączy, ruszają dalej. • CD

„Wąż” – zabawa ruchowa z elementami ćwiczeń ortofonicznych. Dzieci naśladują węże – ruchem (pełzają) i dźwiękiem (syczą).

„Jakie to zwierzę?” – zabawa dydaktyczna. Dzieci kończą porównania podawane przez N. odpowiednią nazwą zwierzęcia, np.:
Groźny jak… (lew)
Głodny jak… (wilk)
Uparty jak… (osioł)
Mądry jak… (sowa)
Łagodny jak… (baranek)
Przebiegły jak… (lis)
W wodzie czuję się jak… (ryba)
Pracowity jak… (mrówka)
Powolny jak… (żółw)
Dumny jak… (paw)
Łazi po płotach jak… (kot)

. „Rekin” – zabawa z chustą animacyjną. Dzieci siedzą wokół chusty (oceanu), nogi mają schowane pod nią (w wodzie). Dziecko grające rekina znajduje się pod chustą, a wcielające się w ratownika krąży wokół pozostałych za ich plecami. Rekin rozpoczyna polowanie – stara się wciągnąć wybrane dziecko pod chustę (pod wodę). Ratownik na to nie pozwala i ciągnie w drugą stronę. Zabawa trwa do momentu, aż wszyscy zostaną wciągnięci pod chustę lub uratowani. Osoby zjedzone przez rekina stają się kolejnymi rekinami, a uratowane – ratownikami. • chusta animacyjna

4.„Kameleon” – zabawa plastyczna, robienie kameleonów z woreczków foliowych wypełnionych farbą, poznanie ciekawostek o kameleonach. „Kameleony” – zabawa plastyczna z wykorzystaniem foliowego woreczka (torebki strunowej). N. rysuje na woreczku czarnym flamastrem kameleona. Do środka woreczka wlewa kolorowe farby.
Pyta dzieci: Czy kameleon może przybrać każdą barwę? (nie), Jakie kolory przybiera? (brązowy, zielony i jego odcienie), Dlaczego zmienia kolor? (żeby przypodobać się samicy, ze względu na temperaturę, światło, w obliczu zagrożenia). N. informuje, że kameleony to jaszczurki. Mówi, że najwięcej jest ich w Afryce. Dzieci przypominają położenie Afryki na mapie. • foliowy woreczek, czarny flamaster, kolorowe farby, mapa świata

5„Pingwiny” – zagadka o pingwinach, wskazanie na mapie miejsca występowania pingwinów, zabawa ruchowa – chodzenie jak pingwin z balonem między nogami.
Zagadka:
Ten dość znany dziwny ptak
elegancki nosi frak
i we fraku swym na co dzień
bierze kąpiel w zimnej wodzie.
Przypomnienie informacji o pingwinie omawianych już w tym roku. Wskazanie występowania pingwinów na mapie. Zabawa ruchowa – chodzenie jak pingwin z balonem między nogami. • mapa świata, balon

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

5-06-2020-Mój Dzień Dziecka – Krasnal

1.„Daty” – przyporządkowanie dat świąt związanych z rodziną odpowiednim
zdjęciom. Przynosimy wydrukowane na kartkach daty: 26 maja, 23 czerwca, 21 stycznia, 22 stycznia, 1 czerwca oraz zdjęcia: dziecka, taty i mamy, babci i dziadka. Dzieci mają za zadanie odgadnąć, co wspólnego mają ze sobą wszystkie daty. Wybierają wśród nich tę, która jest datą Dnia Dziecka. Przyporządkowują inne daty świętom. Łączą każdą datę z odpowiednim zdjęciem. Pytamy dzieci, czy wiedzą, dlaczego jest obchodzony
Dzień Dziecka (na pamiątkę jakiego wydarzenia?). Na koniec przypominamy informacje
o prawach dziecka. • wydrukowane daty: 26 maja, 23 czerwca, 21 stycznia, 22 stycznia, 1 czerwca oraz zdjęcia: dziecka, taty i mamy, babci i dziadka

2.„Dzieci w trudnej sytuacji” – rozmowa o dzieciach na świecie będących
w trudnej sytuacji, uwrażliwienie na losy innych. Pokazujmy zdjęcia smutnego i uśmiechniętego dziecka. Pytamy: Dlaczego nie wszystkie dzieci na świecie są szczęśliwe w Dniu Dziecka? Co może powodować taki stan? Rozmowa o dzieciach samotnych, biednych, głodnych, w trudnej sytuacji życiowej, pracujących itp. • zdjęcia smutnego i uśmiechniętego dziecka

3.Praca z KP4.28 – doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej, percepcji wzrokowej, odwzorowanie.

4.„Dzień Dziecka na świecie” – omówienie sposobów obchodzenia Dnia Dziecka
na świecie, czytanie globalne, przyporządkowanie napisów datom i zdjęciom,
porządkowanie miesięcy i liczb. Przypomnienie nazw miesięcy i dni tygodnia,
wykonanie piniat.Wieszamy na tablicy napisy: FRANCJA I WŁOCHY, POLSKA, TURCJA, MEKSYK, daty: 1 czerwca, 6 stycznia, 23 kwietnia, 30 kwietnia oraz zdjęcia przedstawiające: pinatę, dzieci bawiące się na boisku szkolnym, dwie korony królewskie, budynek parlamentu z flagą Turcji. Po odczytaniu każdej z poniższych informacji dzieci wybierają odpowiedni podpis, zdjęcie i datę:
–– Polska: 1 czerwca – bardzo często lekcje i zajęcia są odwołane, w placówkach organizuje się pikniki i festyny, dzieci dostają drobne prezenty i łakocie.
–– Turcja: 23 kwietnia – Dzień Dziecka przypada tu tego samego dnia co Święto Niepodległości. W tym dniu dzieci odbywają wycieczki do tureckiego parlamentu.
–– Francja i Włochy: 6 stycznia – święto rodzinne, wspólna kolacja z rodziną, spożywanie ciasta z wróżbą. Dzieci otrzymują koronę króla i królowej.
–– Meksyk: 30 kwietnia – Dzień Małych Mułów obchodzony podczas Bożego Ciała. Dzieci biorą udział w procesji, w festynach, rozbijają piniatę – kulę wypełnioną słodyczami i zabawkami.
–– napisy: FRANCJA I WŁOCHY, POLSKA, TURCJA, MEKSYK, daty: 1 czerwca, 6 stycznia, 23 kwietnia,
30 kwietnia, zdjęcia przedstawiające: pinatę, dzieci bawiące się na boisku szkolnym, dwie
korony królewskie, budynek parlamentu z flagą Turcji
Prosimy dzieci o uporządkowanie dat. Pytamy: Które dzieci będą obchodzić Dzień Dziecka jako pierwsze? Dzieci przypominają sobie nazwy miesięcy i dni tygodnia. • „Robienie piniaty” – Wrzucamy do balonu cukierki. Dzieci ozdabiają piniatę w dowolny sposób, np. paskami z bibuły. Doklejają jej oczy, nos i buzię.

Jak zrobić piniatę?

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

4-06-2020-Prawa dziecka – Krasnal

1.„UNICEF” – zapoznanie dzieci z logo i działalnością UNICEF-u oraz sposobami wspierania tej organizacji. Rozmowa na temat praw i obowiązków. Zapoznanie dzieci z prawami dziecka. N. pokazuje logo UNICEFU. Pyta dzieci: Co przedstawiono na logotypie? Czy wiecie, do jakiej organizacji należy to logo? Czym zajmuje się UNICEF? Jak można wspierać tę organizację? N. opowiada dzieciom o działalności UNICEF-u. Następnie przechodzi do rozmowy o prawach i obowiązkach. Pyta: Co to są prawa? Czym różnią się prawa od obowiązków? Czy dzieci też mają obowiązki i prawa? Jakie?
N. wycina, np. z plakatu UNICEF-u, obrazki ilustrujące prawa dziecka. Dzieli dzieci na zespoły. Każdy zespół losuje jeden obrazek. Następnie próbuje odgadnąć pokazane na nim prawo:
–– prawo do życia i tożsamości (posiadania imienia),
–– prawo do informacji,
–– prawo do wychowania w rodzinie,
–– prawo do wyrażania własnych poglądów,
–– prawo do prywatności,
–– prawo do edukacji (nauki),
–– prawo do godziwych warunków socjalnych,
–– prawo do odpoczynku (zabawy),
–– ochrona przed przemocą,
–– ochrona przed konfliktem,
–– ochrona w procesie karnym,
–– prawo do znajomości swoich praw i powoływania się na nie.
W zależności od poziomu grupy można omówić tylko podstawowe prawa, a inne pominąć. Po odgadnięciu praw grupy zastanawiają się, na czym polega ich przestrzeganie, jak te prawa mogą być łamane. Dzieci szukają konkretnych przykładów. • logo UNICEF-u, plakat przedstawiający prawa dziecka

„Co to za prawo?” – kalambury. Jedno dziecko pokazuje (lub rysuje) wylosowane prawo, a inne próbują zgadnąć, co zobaczyły. N. zagaja rozmowę o tym, do kogo dzieci mogą się zwrócić, gdy ich prawa są łamane. • karteczki z hasłami do zabawy w kalambury

2. „Prawa dziecka” – przygotowanie plakatu, spisanie praw dzieci. N. przynosi duży arkusz papieru. Zapisuje pionowo hasło PRAWA DZIECKA. Dzieci odrysowują swoje dłonie, najlepiej łącznie z kawałkiem nadgarstka, jedne pod drugimi, z jednej i z drugiej strony napisu. Następuje burza mózgów. N. zapisuje jak najprościej prawa podane przez dzieci – może użyć symboli. Plakat zostaje wywieszony w widocznym miejscu. • duży arkusz papieru, flamastry
„Piniata” – praca plastyczna, sporządzenie podstawy pinaty, która będzie konstruowana
kolejnego dnia. Do stworzenia pinaty są potrzebne: balon, miska, woda i mąka, gazety. N. nadmuchuje balon, a dzieci w tym czasie drą gazety na kawałki.
N. łączy mąkę i wodę tak, by miały konsystencję śmietany. W ten sposób tworzy klej. Dzieci maczają kawałki gazet w kleju i przyklejają do balona. Najlepiej obkleić balon trzema warstwami gazet. Przy końcówce balona powinien pozostać otwór. Pinatę należy pozostawić do wyschnięcia w ciepłym miejscu. • balony, miska, woda, mąka, gazety, kolorowe bibuły
3. „Prawo do zabawy” – zabawa plastyczna, rysowanie pod stołem, doskonalenie motoryki małej.
N. przykleja pod stolikami dzieci duże kartki (na spodzie stołu). Dzieci leżą na dywanie i tworzą rysunki o dowolnej tematyce. • kartki, kredki
4.„Zabawa z piłką” – kończenie słów N.: Mam prawo do.…, Nie mam prawa do.… N. rzuca do dzieci piłkę i prosi o skończenie zdania. • piłka
ogłoszenie


FILM EDUKACYJNY NEEMA

Zaszufladkowano do kategorii krasnal