12-06-2020-Zwierzeta aktywne nocą – Krasnal

1.„Zwierzęta aktywne nocą” – zajęcia dydaktyczne. Przypomnienie nazw zwierząt aktywnych w dzień i w nocy. Rozpoznawanie zwierząt na zdjęciach.

Stworzenie wykresu Venna – kategoryzacja. Szukanie cech właściwych zwierzętom aktywnym nocą.
Zadajemy dzieciom pytania: Czy wszystkie zwierzęta są aktywne nocą? Jakie znacie zwierzęta aktywne nocą ? Następnie pokazujemy zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca. Prosi dzieci o wybranie zwierząt, które są: aktywne w nocy, aktywne w dzień, aktywne w dzień i w nocy. Wspólnie z dziećmi
tworzymy wykres Venna: rysujemy na dużym arkuszu papieru dwa okręgi z częścią wspólną, a dzieci wklejają zdjęcia w odpowiednie miejsca. Pytamy dzieci: Czym charakteryzują się zwierzęta aktywne nocą? (mają duże oczy, żeby wychwytywać dużą ilość światła, duże uszy – zjawisko echolokacji, bardzo dobrze rozwinięty zmysł węchu). • zdjęcia: sowy, ćmy, nietoperza, lisa, dzięcioła, niedźwiedzia, motyla, wilka, zająca, duży arkusz papieru, klej, flamaster

2. Praca z KP4.32b – poszerzanie wiedzy przyrodniczej, doskonalenie zdolności grafomotorycznych.

3.„Nietoperz” – zajęcia dydaktyczne. Narysowanie przez dzieci nietoperzy i porównywanie ich ze zdjęciami lub rycinami. Szukanie podobieństw i różnic. Przełamanie stereotypów dotyczących nietoperzy. Zapoznanie ze zjawiskiem
Prosimy dzieci o narysowanie na kartce nietoperza. Następnie dzieci porównują swoje rysunki z ryciną botaniczną lub zdjęciem ilustrującym nietoperza. Szukają podobieństw i różnic między rysunkami a rzeczywistym wyglądem nietoperzy. Inicjujemy rozmowę na temat stereotypów dotyczących nietoperzy – wkręcają się we włosy, żywią się krwią – i je obala. Pytamy dzieci: Dzięki jakiemu zjawiskowi nietoperze mogą poruszać się swobodnie po ciemku? Tłumaczymy im istotę zjawiska echolokacji (Nietoperz wysyła dźwięk, który odbija się od przeszkody i trafia do jego uszu. Na tej podstawie zwierzę może oceniać położenie przedmiotów). • zdjęcia pokazujące nietoperze, ryciny botaniczne, kartki, kredki

4.Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe).
Narysowanie dużych tropów zwierząt w różnych kolorach w jednym rzędzie. Skakanie po tropach z wymienianiem nazw kolorów, przeliczaniem, wymienianiem kolejnych liczb (aspekt porządkowy liczby – liczebniki porządkowe). Zabawę można przeprowadzić w języku angielskim. • kolorowe kredy

5. „Nietoperze wśród gałęzi” – zabawa plastyczna doskonaląca sprawność manualną. Dzieci przyklejają na czarnej kartce papieru patyki i gałązki drzew, tak by stworzyć las. Doklejają księżyc wycięty z żółtego papieru. Z białego i czarnego papieru tworzą oczy i przyklejają kilka par wśród gałęzi. Pytamy: Jakie zwierzęta mogły się skryć na obrazku? • czarne kartki, patyki i gałązki, biały, czarny i żółty papier, klej, nożyczki

https://
Zwierzątka z rolek po papierze toaletowym.


6.Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do czytania książek na temat nietoperzy.
Zabawa z KZ – kopiowanie konturów zwierząt za pomocą kredki świecowej

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

11-06-2020-Łańcuch pokarmowy – Krasnal

1.„Wilki” – zajęcia dydaktyczne, rozmowa z dziećmi na temat wilków i zachowania .Pytamy dzieci: Pamiętacie zwierzę, które wystąpiło w baśni „Czerwony Kapturek”? Czy wilk naprawdę mógłby połknąć człowieka? Co jada wilk? Jak zachowywać się w lesie? Co robić na wypadek kontaktu z nieznanym zwierzęciem? Jakie inne groźne zwierzęta oprócz wilka można spotkać w lesie?

„Przysłowia o wilkach” – zajęcie na temat przysłów. Przynosimy plastikowe opakowania z jajka niespodzianki, w których ukrywamy przysłowia o wilkach. Dziecko losuje jedno jajko i z pomocą dorosłego odczytuje przysłowie. Zadaniem dzieci jest zastanowić się w grupach nad znaczeniem wylosowanych powiedzeń. Dzieci wspólnie wyjaśniają znaczenia na forum grupy.
• opakowania z jajka niespodzianki
–– Nie wywołuj wilka z lasu.
–– Wilk syty i owca cała.
–– Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.
–– Natura ciągnie wilka do lasu.
–– Wilk w owczej skórze.
–– Człowiek człowiekowi wilkiem.

2.„Łańcuch pokarmowy” – zajęcia dydaktyczne, zabawy plastyczne i ruchowe utrwaleniem obiektów, ogniw różnych łańcuchów pokarmowych.

 

Pytamy dzieci, czym jest łańcuch pokarmowy i dlaczego się tak nazywa. Każde dziecko dostaje jedno ogniwo łańcucha pokarmowego (lis, bażant, stonka, ziemniak; jastrząb, dzięcioł, kornik, świerk; kuna, wiewiórka, orzech; lis, kuropatwa, gąsienica; kapusta, lis, zając). Zdjęcia poszczególnych obiektów są naklejone na kolorowe kartki – jeden łańcuch to jeden kolor. Zadaniem dzieci jest połączyć się w grupy, kolorami, a następnie ustawić w kolejności, tak by utworzyć uporządkowane łańcuchy pokarmowe. Dzieci przedstawiają swoje łańcuchy – po kolei podają nazwy zwierząt i roślin, które w nich występują. • zdjęcia zwierząt i roślin naklejone na kolorowe kartki, paski papieru, kredki

3. Praca z KP4.32a – poszerzanie wiedzy na temat tego, co jedzą zwierzęta, doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej. • KP4.32a

4.Poszukiwanie wybranych elementów łańcucha pokarmowego.

5.„Gdzie są zwierzęta?” – zabawa z W.26-27. • W.26-27

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

10-06-2020-Polskie zwierzęta – Krasnal

1.Składanie obrazków z części. Kształcenie u dzieci koordynacji wzrokowo-ruchowej, spostrzegawczości i sprawności manualnej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

2.„Zabawa z kropkami” – praca w grupach, układanie symboli liczb w odpowiedniej kolejności, przeliczanie, synteza wzrokowa. Odczytanie hasła – tematu zajęć. Skojarzenia ze słowem „park”. Dziecko otrzymuje cztery kartki z literami: R, A, P, K. Na odwrocie kartek znajduje się różna liczba kropek. Zadaniem dziecka jest ułożenie kartek z literami od tej, na której odwrocie jest najmniej kropek, do tej, na której jest ich najwięcej. Dzieci odczytują słowo „park”. • kartki z literami: R, A, P, K

„Parki narodowe” – rozmowa. Dorosły rozmawia z dziećmi na temat polskich parków narodowych i zwierząt znajdujących się pod ochroną. Pyta o ich skojarzeniach ze słowem „park”: Czym jest park narodowy? Czy byliście w jakimś polskim parku narodowym? Po co tworzy się parki narodowe? Jakie zwierzęta w Polsce są pod ochroną? Dlaczego?

„Piktogramowych kodeks” – jak zachowywać się w parkach narodowych.
„Piktogramowych kodeks” – rozmowa na temat zachowania się w parkach narodowych. Rozpoznawanie logo największych polskich parków narodowych – przydzielenie do nich odpowiednich zdjęć zwierząt, umieszczenie piktogramów w odpowiednich miejscach na mapie. Tworzenie z dziećmi piktogramowego kodeksu: „Jak zachowywać się w parkach narodowych? Czego nie wolno robić?”.
Stworzenie obrazkowej mapy myśli. Dorosły umieszcza na stole logotypy największych parków narodowych w Polsce (tych, które znajdują się w kartach pracy) oraz zdjęcia charakterystycznych dla nich zwierząt. Dzieci z pomocą dorosłego przyporządkowują zdjęcia zwierząt odpowiednim parkom. Próbują umieścić logotypy we właściwych miejscach na mapie Polski. • logotypy największych parków narodowych w Polsce i zdjęcia charakterystycznych dla nich zwierząt, mapa Polski
      

3. Praca z KP4.31a – łączenie liniami symboli parków narodowych ze zdjęciami zwierząt pokazanych na tych symbolach, doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej, poszerzanie wiedzy ogólnej. • KP4.31a

4. „Żubr” – zajęcia dydaktyczne, odnalezienie Białowieży na mapie, poznanie ciekawostek na temat żubra. Dzieci z pomocą dorosłego odnajdują Białowieżę na mapie Polski. Dorosły prezentuje ciekawostki na temat żubra: żyje w puszczy, jest największym dziko żyjącym ssakiem w Europie. • mapa

Praca z KP4.31b – doskonalenie zdolności grafomotorycznych, poszerzanie wiedzy przyrodniczej.

5.Blok zajęć o emocjach – zazdrość. „Poniedziałkowe opowieści” – słuchanie
opowiadania Dominiki Niemiec pod tym samym tytułem.

Poniedziałkowe opowieści
Dominika Niemiec
jeszcze przed rozpoczęciem zajęć, gdy wszyscy już siedzą ma dywanie, pani Ewelina zadaje to samo pytanie, które wywołuje falę poniedziałkowych opowieści:
–– Co robiliście w miniony weekend?
Wszyscy są chętni do opowiadania historii: o gościach, którzy pojawili się w ich domu; o zabawach z mamą i tatą; o pieczeniu ciastek z babcią; o oglądaniu bajek; o spacerach i przejażdżkach na rowerze; o pływaniu na basenie i o weekendowych wycieczkach. Te historie o wycieczkach Kasia lubi najbardziej i zawsze czeka, aż któreś z dzieci zacznie opowiadać – „Proszę pani, a ja byłem w niedzielę…”.
Tak te opowieści są dla niej zdecydowanie najciekawsze. Przedszkolaki opowiadały już
wiele historii o wycieczkach. Kiedyś Ola pojechała z mamą do Warszawy i z wypiekami na twarzy opowiadała dzieciom o planetarium, które mieści się w warszawskim Pałacu Kultury. Antek nie mniej przeżywał spotkanie ze smokiem wawelskim, a bliźnięta Jaś i Staś niedawno miały okazję uczestniczyć z rodzicami w spływie kajakowym – to dopiero była mokra historia. Ale dziś najbardziej rozentuzjazmowana była Anielka.
–– Proszę pani, czy ja mogę opowiedzieć o swoim weekendzie?
–– Oczywiście, Anielko, zamieniamy się w słuch.
–– Przez kilka dni nie było mnie w przedszkolu, bo pojechałam z mamą do mojej cioci, do Wrocławia.
Kasia uśmiechnęła się do siebie. Już wiedziała, że zaczyna się historia z kategorii jej ulubionych, historia o wycieczce.
–– I co tam ciekawego widziałaś? – z zaciekawieniem zapytał Olek.
–– Byłyśmy w sobotę w prawdziwym zoo! Oglądałam tam małpy i żyrafy, i takie śmieszne leniwe leniwce. I zwiedzałyśmy z mamą afryka…, afryka…, afrykarium, w którym było strasznie gorąco.
I były tam latające papugi, i jedna nawet przeleciała mi nad głową. – Anielka wyrzucała z siebie kolejne informacje z szybkością mknącej po torze wyścigówki, tyle miała do powiedzenia o zoo. Nagle Kasia nieco posmutniała, poczuła coś dziwnego. Ona zawsze marzyła o wycieczce do zoo. Nie umknęło to uwadze pani Eweliny. Dzieci skończyły swoje opowieści i zabrały się do pracy. Po wysłuchaniu przygotowanego przez panią wiersza o żyrafie oraz wykonaniu zadania w książeczkach wszyscy zabrali się w najlepsze do zabawy. Pani cały czas obserwowała Kasię, która od czasu porannej opowieści Anielki była wyraźnie nieswoja. Pani podeszła do Kasi, która ukryła się w kąciku
czytelniczym i właśnie przeglądała swoją ulubioną książeczkę.
–– Kasiu, powiedz mi, co się dzieje? Czyżbyś miała zły humor?
–– Nic takiego. Jestem chyba zazdrosna, a wiem, że to niezbyt dobrze.
–– Zazdrosna, ale o co?
–– Bo, Anielka była w zoo, a ja zawsze o tym marzyłam. I ona nawet widziała moje ukochane małpki, o… takie jak te – powiedziała Kasia z wyrzutem i smutkiem, wskazując na obrazki w książce.
Pani spojrzała na Kasię z czułością.
–– Rozumiem już. Ale wiesz, zazdrość to całkiem normalne uczucie i wcale nie musi być złe. Pod warunkiem, że nie trwa zbyt długo i się go w sobie nie pielęgnuje. Być może twoje marzenie jeszcze się spełni, a na razie mam dla ciebie pewną propozycję.
–– Jaką? – zainteresowała się Kasia.
Wtedy pani zawołała Anielkę, a potem długo, długo szeptała coś do ucha obu dziewczynkom.
Dzień mijał, a po obiedzie pani Ewelina zapowiedziała dzieciom niespodziankę. Zaprosiła
wszystkich do obejrzenia filmu o zoo, a Anielka i Kasia zostały prelegentkami. Pani w odpowiednich momentach zatrzymywała film, a dziewczynki opowiadały dzieciom o zwierzętach, które mieszkają w zoo. Anielka podzieliła się wszystkimi informacjami, które pamiętała z wycieczki do Wrocławia, a Kasia błyszczała znajomością wielu szczegółów z życia zwierząt, które znała z filmów przyrodniczych oglądanych codziennie w domu. Po ciekawym wystąpieniu dziewczynki zostały nagrodzone przez resztę dzieci gromkimi brawami.
Po zazdrości, którą wcześniej czuła Kasia, nie było już śladu. A w dodatku pani Ewelina powiedziała, że postara się namówić panią dyrektor, by na kolejną wycieczkę przedszkolaki mogły pojechać właśnie do zoo.
Po przeczytaniu tekstu dorosły prosi dzieci, by spróbowały wspólnie opowiedzieć jego treść własnymi słowami. Zwraca uwagę na emocje, które odczuwali główni bohaterowie.

„Miniaturowe zoo” – działania plastyczne. Przygotowujemy z dziećmi makietę z kartonu. Dzieci farbami malują wybiegi dla zwierząt i alejki, którymi będą przechadzać się ludzie odwiedzający zoo. Następnie z plasteliny lepią zwierzątka i umieszczają je na makiecie. Postacie ludzi dzieci również mogą ulepić lub wykorzystać figurki lego i ustawić je w miniaturowym zoo. • karton, farby, plastelina

„Zazdrość” – rozmowa. N. rozmawia z dziećmi o uczuciu zazdrości. Zadaje pytania: Co to znaczy „czuć zazdrość”? Czy jest to miłe uczucie? O co można być zazdrosnym? Czy to źle, że się tak czujemy? Czy czuliście kiedyś zazdrość? W jakiej sytuacji?

„Czego może zazdrościć małpa żyrafie?” – zabawa logiczna. Dorosły przypomina dzieciom, że zwykle zazdrości się komuś czegoś, czego się samemu nie ma albo czego się nie umie zrobić. To znaczy, że w pewnym sensie zazdrość jest oparta na różnicach. Na środku stołu leżą obrazki różnych zwierząt zamieszkujących zoo odwrócone tak, by dzieci ich nie widziały. Dziecko odwraca dwa dowolne obrazki i konstruuje logiczne zdanie ze zwierzęcymi bohaterami oraz podaje powody zazdrości, która pojawiła się u jednego z nich (np. dziecko odsłania małpę i żyrafę i mówi: Małpa zazdrości żyrafie długiej szyi, bo dzięki niej żyrafa widzi wszystko z dużej odległości lub Żyrafa zazdrości małpie, że ta potrafi skakać po drzewach, bo ona ma zbyt długie nogi, by to robić).
Przed rozpoczęciem zabawy dorosły sam wykonuje ćwiczenie, by dzieci zrozumiały, co mają zrobić. • obrazki przedstawiające zwierzęta

6.„Gąbkowe łapki” – zabawa plastyczna. Wycinanie odcisków łap zwierząt z gąbki. Dzieci otrzymują gąbki i nożyczki. Wycinają z gąbki ślady łap zwierząt i przyklejają je na karton. • gąbki, nożyczki, klej, karton

7.Układanie kompozycji z mozaiki geometrycznej – rozwijanie u dzieci pomysłowości i wyobraźni przestrzennej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

9-06-2020-Z wizytą w zoo – Krasnal

1.„W zoo” – wysłuchanie wiersza Janusza Minkiewicza pod tym samym tytułem.
Rozmowa z dziećmi na temat zwierząt żyjących w zoo.
W zoo
Janusz Minkiewicz
By kolibry przez wronę
Nie zostały zjedzone,
By przypadkiem też wrony
Nie zjadł lis wygłodzony,
Żeby lisa zaś przy tym
Nie zjadł wilk z apetytem,
By pantera w chwil kilka
Nie zdążyła zjeść wilka
I pantery, by tygrys
Na śniadanie nie przegryzł,
By tygrysa (zgadliście!)
Nie zjadł lew, oczywiście…
O to dbać musi stale,
Pilnie patrząc wokoło
Stary Michał Kawalec,
Co dozorcą jest w ZOO.
Musi dbać i o siebie,
Żeby sam przypadkiem
Lwią się nie stał kolacją
Lub tygrysim obiadkiem.
Dorosły zadaje dzieciom pytania na temat wysłuchanego wiersza: Czy byliście kiedyś w zoo? Jak wyjaśnić swoimi słowami, czym jest zoo? Dlaczego niektóre zwierzęta mieszkają w zoo? Jak należy się tam zachowywać? Czy wolno karmić zwierzęta w zoo?

2.Praca z KP4.30 – umieszczanie nalepek ze zwierzętami w odpowiednich miejscach, doskonalenie sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo-ruchowej, orientacji w przestrzeni, identyfikowanie zwierząt po fragmencie ciała, poszerzanie wiedzy przyrodniczej. • KP4.30

3.„Żyrafy” – zabawa plastyczna, cętkowane żyrafy z kartek zwiniętych w stożek. Ciekawostki na temat żyrafy. Tworzenie cętkowanych żyraf. Dzieci zwijają żółtą kartkę (najlepiej z bloku technicznego) w rulonik i sklejają ją tak, by stworzyła stożek. Na czubku doklejają narysowane wcześniej głowy żyrafy. Stożek ozdabiają cętkami wydzieranymi z brązowego papieru. Dorosły przekazuje dzieciom ciekawostki na temat żyrafy: największe zwierzę lądowe, długa szyja umożliwia jej zrywanie pożywienia z wysokich gałęzi, ma taką samą liczbę kręgów szyjnych jak inne ssaki (tylko są one dłuższe), umaszczenie żyrafy to kamuflaż na sawannie, zagrożeniem dla żyraf są lwy. • żółte kartki z bloku technicznego, klej, flamastry, brązowy papier

4. „Nasze zoo” – wspólne projektowanie zoo. Dzieci wykorzystują figurki zwierząt żyjących w zoo, które przyniosły z domu. Na dużym arkuszu papieru rysują zoo: woliery dla ptaków, wybiegi i baseny dla zwierząt, alejki itp. W odpowiednich miejscach umieszczają figurki. Podpisują, gdzie mieszka dane zwierzę. • figurki zwierząt, duży arkusz papieru, kredki, flamastry

5.Oglądanie czasopism dziecięcych lub książek z ilustracjami zwierząt. Wyodrębnianie pierwszej głoski w nazwach zwierząt.

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

8-06-2020-Zwierzęta na świecie – Krasnal

Ćwiczenia :

1„Tam w Afryce” – zabawa z pokazywaniem:

Tam w Afryce rzeka Nil, (dzieci wskazują palcem jakiś obiekt przed nimi)
w niej krokodyl mały żył. (robią z dłoni paszczę krokodyla)
Z tatą krokodylem (kłapią „zębami” zrobionymi z dłoni)
pływał sobie Nilem, (naśladują dłonią ruch płynącej ryby)
I śpiewał tak: (podskakują)
Tam w Afryce…

2. „Joga ze zwierzętami” – naśladowanie zwierząt za pomocą ruchu. Dorosły przygotowuje papierową kostkę, na której ściankach są zdjęcia lub nazwy różnych zwierząt (np. żyrafa, sowa, żaba, nietoperz, wąż, kot). Ustala z dziećmi, co będą robić, gdy na kostce wypadnie dane zwierzę. Przykładowo: wąż – dzieci kładą się na ziemi i wiją jak wąż, ręce trzymają przy ciele, lekko unoszą głowę; sowa – stają w rozkroku, podnoszą ręce, zamykają oczy; nietoperz – kładą się na plecach, podwijają kolana na klatkę piersiową i chwytają je oburącz; żaba – kucają w rozkroku, podpierając się rękami; żyrafa – wspinają się na palcach, złączone ręce wyciągają jak najmocniej ku górze; kot – robią koci grzbiet. Zabawę można rozszerzyć o inne zwierzęta. Dorosły może też poprosić dzieci o samodzielne wymyślenie ruchu przedstawiającego dane zwierzę. • papierowa kostka ze zdjęciami lub z nazwami zwierząt na ściankach

Zajęcia:

1.„Gdzie żyją zwierzęta?” – zajęcia dydaktyczne. Odszukiwanie na mapie zwierząt, które znajdują się w niewłaściwych miejscach. Przyporządkowanie zdjęć zwierząt podpisom – rozpoznawanie zwierząt, czytanie globalne. Porządkowanie zdjęć zwierząt – klasyfikacja, przeliczanie, porównywanie. Podział zwierząt na żyjące na pustyni, na sawannie, w oceanie i lasach tropikalnych. Dorosły przynosi dużą mapę świata. Na mapie umieszcza zdjęcia zwierząt w niewłaściwych miejscach (np. pingwin w Polsce, żubr w Afryce). Mówi dzieciom, że znalazł taką mapę, i pyta, czy na pewno jest ona poprawna. Dzieci orientują się, że zwierzęta umieszczono błędnie, i zdejmują zdjęcia z mapy. Każdemu zdjęciu przyporządkowują odpowiedni podpis: żyrafa, słoń afrykański, zebra, lew, wielbłąd, skorpion, fenek, papuga, tukan, goryl, tygrys, rekin, wieloryb, meduza, konik morski, żółw, błazenek, pingwin, żubr, wróbel. Dorosły pyta, czy da się jakoś uporządkować zwierzęta przedstawione na zdjęciach. Pomysły dzieci mogą być różne: pływające, latające, ssaki, ptaki, mające nogi, niemające nóg, krajowe, egzotyczne itd. Przeliczanie elementów w zbiorach, porównywanie. N. prosi o podzielenie zwierząt na dwie grupy: żyjące w ciepłym i zimnym klimacie. Pyta dzieci: Jakie elementy wyglądu zwierzęcia mogą świadczyć o tym, że żyje ono tam, gdzie jest zimno? N. przynosi papierowe torby, na których nakleił nazwy środowisk życia zwierząt: pustynia, ocean, las tropikalny, sawanna. Dzieci wrzucają do toreb odpowiednie zdjęcia zwierząt. Za każdym razem podają nazwę zwierzęcia i nazwę miejsca, w którym ono żyje (odczytaną z torby). Następnie dorosły rozdaje dzieciom zdjęcia zwierząt (mogą się powtarzać). Włącza dowolną muzykę, a dzieci swobodnie chodzą po sali. Gdy muzyka cichnie, łączą się w grupy w zależności od środowiska, w którym żyją przydzielone im zwierzęta. Każda grupa podaje nazwę miejsca, a dorosły z pozostałymi uczniami weryfikują poprawność odpowiedzi. Następuje zamiana zdjęć i kolejna runda zabawy. Na koniec dzieci z pomocą dorosłego starają się przykleić zdjęcia zwierząt we właściwych miejscach na mapie. • mapa świata, zdjęcia zwierząt i podpisy do nich, torebki z nazwami środowisk życia zwierząt, CD . Zabawę można wykorzystać do wprowadzenia słownictwa w języku angielskim:
giraffe (żyrafa)
zebra (zebra)
camel (wielbłąd)
pinguin (pingwin)
elephant (słoń)
lion (lew)
turtle (żółw)
parrot (papuga

Praca z KP4.29
– dopasowanie zwierząt do środowisk ich życia, doskonalenie sprawności manualnej, poszerzanie wiedzy przyrodniczej.

„Ziemia, powietrze, woda, ogień” – zabawa ruchowa. Wybrana osoba rzuca do poszczególnych dzieci piłkę, podając jedno z czterech haseł: woda, ziemia, powietrze, ogień. Na hasło: Ogień! – nie wolno złapać piłki. Przy pozostałych hasłach kolejne dzieci łapią piłkę i podają dowolną nazwę zwierzęcia: odpowiednio żyjącego w wodzie, na lądzie lub w powietrzu. • piłka

2.„Zwierzęta afrykańskie” – praca plastyczna. Dzieci dorysowują wydrukowanemu konturowi lwa grzywę (kreski), konturowi zebry paski (kreski), a żyrafy cętki (stemplowanie palcami). N. pyta: Co łączy te zwierzęta? Jakie jeszcze inne zwierzę żyje we wskazanym środowisku? Dzieci z pomocą dorosłego odszukują Afrykę na mapie świata. • wydrukowane kontury zwierząt, mapa świata, kredki

„Polowanie na tygrysa” – zabawa matematyczna, porównywanie liczb, klasyfikacja, utrwalenie pojęć „mniej”, „więcej”. Dzieci siedzą w kole. Każde ma przyklejony do ubrania kartonik z liczbą (tyle liczb, ile dzieci). Jedno dziecko wychodzi z sali. Pozostałe ustalają między sobą, która liczba będzie tygrysem. Dziecko wraca i pyta np.: Czy tygrysem jest liczba 10? Dzieci mogą odpowiadać tylko „mniej” lub „więcej”. W ten sposób „myśliwy” odgaduje, które dziecko jest tygrysem. • karteczki z liczbami

.
„Zwierzęta z Ameryki Południowej” – zajęcia dydaktyczne. wyszukiwanie zdjęć zwierząt z Ameryki Południowej, klasyfikowanie, selekcja. Poznanie ciekawostek o tukanie. N. pokazuje dzieciom zdjęcia zwierząt, które żyją w Polsce i które dzieci na pewno znają, oraz tych charakterystycznych dla Ameryki Południowej (np. jaguar, tukan, ara, leniwiec). Prosi, by dzieci podzieliły zwierzęta na żyjące w Polsce i Ameryce Południowej. Pomaga im odnaleźć Amerykę Południową na mapie świata. Następnie poleca, by dzieci wskazały same zdjęcia ptaków. Prosi, by znalazły podobieństwa między papugą a tukanem. Pyta: Czym charakteryzują się tukany? Jak wyróżniają się spośród innych zwierząt? Zwraca uwagę na ogromny dziób tukana pomagający przede wszystkim w termoregulacji. • zdjęcia zwierząt
typowych dla Polski i Ameryki Południowej

„Tukan 3D” – praca z wykorzystaniem W.57.
3.„Powitanie dzikich zwierząt” – zabawa dźwiękonaśladowcza. Dzieci kolejno naśladują dźwięki wydawane przez wybrane dzikie zwierzęta. Kolejne dziecko powtarza dźwięk wydany przez poprzednie, a następnie dodaje swój.

„Mucholot” –zabawa ruchowa. Dzieci wykonują ruchy imitujące podróż samolotem w rytm piosenki Mucha w mucholocie:
–– wsiadają do samolotu – podnoszą najpierw prawą, potem lewą nogę i siadają w kręgu,
–– zapinają pasy – krzyżują ręce na ramionach,
–– włączają silnik – wyciągają przed siebie i cofają raz prawą, raz lewą rękę,
–– obserwują chmury za oknem – przykładają ręce do oczu, tworząc lornetkę, patrzą raz w prawo,
raz w lewo,
–– lecą – rozkładają ręce na boki i poruszają się swobodnie po sali. • CD

Mucha w mucholocie
sł. i muz. Aida Kosojan – Przybysz
Siedzi mucha w mucholocie,
do Krakowa sobie leci.
Chce odwiedzić wujka, ciotki,
brata z żoną i ich dzieci.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie,
jak w prawdziwym samolocie.
Do Krakowa sobie leci,
a za oknem słonko świeci.
W doskonałym jest humorze,
już doczekać się nie może.
Kiedy w końcu wyląduje
i rodzinę ucałuje.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Mała mucha tak daleko
jeszcze nigdy nie leciała.
Więc na tak daleką podróż
wiele rzeczy spakowała.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Ma walizkę kolorową,
a na sobie suknię nową.
Okulary choć za duże
wyśmienite do podróży.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Ręce w górę i machamy,
udajemy, że latamy.
Podskok w górę, startujemy,
gdy siadamy, lądujemy.

„Pociągi” – zabawa muzyczna. Dorosły dzieli dzieci na trzy drużyny – pociągi. Każdy pociąg porusza się w inny sposób do nagrania Zabawa w trzech tempach: pierwszy w tempie umiarkowanym – podskoki, drugi tempie szybkim – bieg na paluszkach, trzeci tempie ćwierćnutowym – marsz, powrót do tempa umiarkowanego. Gdy muzyka cichnie, pociągi się zatrzymują. Gdy dorosły ponownie ją włączy, ruszają dalej. • CD

„Wąż” – zabawa ruchowa z elementami ćwiczeń ortofonicznych. Dzieci naśladują węże – ruchem (pełzają) i dźwiękiem (syczą).

„Jakie to zwierzę?” – zabawa dydaktyczna. Dzieci kończą porównania podawane przez N. odpowiednią nazwą zwierzęcia, np.:
Groźny jak… (lew)
Głodny jak… (wilk)
Uparty jak… (osioł)
Mądry jak… (sowa)
Łagodny jak… (baranek)
Przebiegły jak… (lis)
W wodzie czuję się jak… (ryba)
Pracowity jak… (mrówka)
Powolny jak… (żółw)
Dumny jak… (paw)
Łazi po płotach jak… (kot)

. „Rekin” – zabawa z chustą animacyjną. Dzieci siedzą wokół chusty (oceanu), nogi mają schowane pod nią (w wodzie). Dziecko grające rekina znajduje się pod chustą, a wcielające się w ratownika krąży wokół pozostałych za ich plecami. Rekin rozpoczyna polowanie – stara się wciągnąć wybrane dziecko pod chustę (pod wodę). Ratownik na to nie pozwala i ciągnie w drugą stronę. Zabawa trwa do momentu, aż wszyscy zostaną wciągnięci pod chustę lub uratowani. Osoby zjedzone przez rekina stają się kolejnymi rekinami, a uratowane – ratownikami. • chusta animacyjna

4.„Kameleon” – zabawa plastyczna, robienie kameleonów z woreczków foliowych wypełnionych farbą, poznanie ciekawostek o kameleonach. „Kameleony” – zabawa plastyczna z wykorzystaniem foliowego woreczka (torebki strunowej). N. rysuje na woreczku czarnym flamastrem kameleona. Do środka woreczka wlewa kolorowe farby.
Pyta dzieci: Czy kameleon może przybrać każdą barwę? (nie), Jakie kolory przybiera? (brązowy, zielony i jego odcienie), Dlaczego zmienia kolor? (żeby przypodobać się samicy, ze względu na temperaturę, światło, w obliczu zagrożenia). N. informuje, że kameleony to jaszczurki. Mówi, że najwięcej jest ich w Afryce. Dzieci przypominają położenie Afryki na mapie. • foliowy woreczek, czarny flamaster, kolorowe farby, mapa świata

5„Pingwiny” – zagadka o pingwinach, wskazanie na mapie miejsca występowania pingwinów, zabawa ruchowa – chodzenie jak pingwin z balonem między nogami.
Zagadka:
Ten dość znany dziwny ptak
elegancki nosi frak
i we fraku swym na co dzień
bierze kąpiel w zimnej wodzie.
Przypomnienie informacji o pingwinie omawianych już w tym roku. Wskazanie występowania pingwinów na mapie. Zabawa ruchowa – chodzenie jak pingwin z balonem między nogami. • mapa świata, balon

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

5-06-2020-Mój Dzień Dziecka – Krasnal

1.„Daty” – przyporządkowanie dat świąt związanych z rodziną odpowiednim
zdjęciom. Przynosimy wydrukowane na kartkach daty: 26 maja, 23 czerwca, 21 stycznia, 22 stycznia, 1 czerwca oraz zdjęcia: dziecka, taty i mamy, babci i dziadka. Dzieci mają za zadanie odgadnąć, co wspólnego mają ze sobą wszystkie daty. Wybierają wśród nich tę, która jest datą Dnia Dziecka. Przyporządkowują inne daty świętom. Łączą każdą datę z odpowiednim zdjęciem. Pytamy dzieci, czy wiedzą, dlaczego jest obchodzony
Dzień Dziecka (na pamiątkę jakiego wydarzenia?). Na koniec przypominamy informacje
o prawach dziecka. • wydrukowane daty: 26 maja, 23 czerwca, 21 stycznia, 22 stycznia, 1 czerwca oraz zdjęcia: dziecka, taty i mamy, babci i dziadka

2.„Dzieci w trudnej sytuacji” – rozmowa o dzieciach na świecie będących
w trudnej sytuacji, uwrażliwienie na losy innych. Pokazujmy zdjęcia smutnego i uśmiechniętego dziecka. Pytamy: Dlaczego nie wszystkie dzieci na świecie są szczęśliwe w Dniu Dziecka? Co może powodować taki stan? Rozmowa o dzieciach samotnych, biednych, głodnych, w trudnej sytuacji życiowej, pracujących itp. • zdjęcia smutnego i uśmiechniętego dziecka

3.Praca z KP4.28 – doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej, percepcji wzrokowej, odwzorowanie.

4.„Dzień Dziecka na świecie” – omówienie sposobów obchodzenia Dnia Dziecka
na świecie, czytanie globalne, przyporządkowanie napisów datom i zdjęciom,
porządkowanie miesięcy i liczb. Przypomnienie nazw miesięcy i dni tygodnia,
wykonanie piniat.Wieszamy na tablicy napisy: FRANCJA I WŁOCHY, POLSKA, TURCJA, MEKSYK, daty: 1 czerwca, 6 stycznia, 23 kwietnia, 30 kwietnia oraz zdjęcia przedstawiające: pinatę, dzieci bawiące się na boisku szkolnym, dwie korony królewskie, budynek parlamentu z flagą Turcji. Po odczytaniu każdej z poniższych informacji dzieci wybierają odpowiedni podpis, zdjęcie i datę:
–– Polska: 1 czerwca – bardzo często lekcje i zajęcia są odwołane, w placówkach organizuje się pikniki i festyny, dzieci dostają drobne prezenty i łakocie.
–– Turcja: 23 kwietnia – Dzień Dziecka przypada tu tego samego dnia co Święto Niepodległości. W tym dniu dzieci odbywają wycieczki do tureckiego parlamentu.
–– Francja i Włochy: 6 stycznia – święto rodzinne, wspólna kolacja z rodziną, spożywanie ciasta z wróżbą. Dzieci otrzymują koronę króla i królowej.
–– Meksyk: 30 kwietnia – Dzień Małych Mułów obchodzony podczas Bożego Ciała. Dzieci biorą udział w procesji, w festynach, rozbijają piniatę – kulę wypełnioną słodyczami i zabawkami.
–– napisy: FRANCJA I WŁOCHY, POLSKA, TURCJA, MEKSYK, daty: 1 czerwca, 6 stycznia, 23 kwietnia,
30 kwietnia, zdjęcia przedstawiające: pinatę, dzieci bawiące się na boisku szkolnym, dwie
korony królewskie, budynek parlamentu z flagą Turcji
Prosimy dzieci o uporządkowanie dat. Pytamy: Które dzieci będą obchodzić Dzień Dziecka jako pierwsze? Dzieci przypominają sobie nazwy miesięcy i dni tygodnia. • „Robienie piniaty” – Wrzucamy do balonu cukierki. Dzieci ozdabiają piniatę w dowolny sposób, np. paskami z bibuły. Doklejają jej oczy, nos i buzię.

Jak zrobić piniatę?

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

4-06-2020-Prawa dziecka – Krasnal

1.„UNICEF” – zapoznanie dzieci z logo i działalnością UNICEF-u oraz sposobami wspierania tej organizacji. Rozmowa na temat praw i obowiązków. Zapoznanie dzieci z prawami dziecka. N. pokazuje logo UNICEFU. Pyta dzieci: Co przedstawiono na logotypie? Czy wiecie, do jakiej organizacji należy to logo? Czym zajmuje się UNICEF? Jak można wspierać tę organizację? N. opowiada dzieciom o działalności UNICEF-u. Następnie przechodzi do rozmowy o prawach i obowiązkach. Pyta: Co to są prawa? Czym różnią się prawa od obowiązków? Czy dzieci też mają obowiązki i prawa? Jakie?
N. wycina, np. z plakatu UNICEF-u, obrazki ilustrujące prawa dziecka. Dzieli dzieci na zespoły. Każdy zespół losuje jeden obrazek. Następnie próbuje odgadnąć pokazane na nim prawo:
–– prawo do życia i tożsamości (posiadania imienia),
–– prawo do informacji,
–– prawo do wychowania w rodzinie,
–– prawo do wyrażania własnych poglądów,
–– prawo do prywatności,
–– prawo do edukacji (nauki),
–– prawo do godziwych warunków socjalnych,
–– prawo do odpoczynku (zabawy),
–– ochrona przed przemocą,
–– ochrona przed konfliktem,
–– ochrona w procesie karnym,
–– prawo do znajomości swoich praw i powoływania się na nie.
W zależności od poziomu grupy można omówić tylko podstawowe prawa, a inne pominąć. Po odgadnięciu praw grupy zastanawiają się, na czym polega ich przestrzeganie, jak te prawa mogą być łamane. Dzieci szukają konkretnych przykładów. • logo UNICEF-u, plakat przedstawiający prawa dziecka

„Co to za prawo?” – kalambury. Jedno dziecko pokazuje (lub rysuje) wylosowane prawo, a inne próbują zgadnąć, co zobaczyły. N. zagaja rozmowę o tym, do kogo dzieci mogą się zwrócić, gdy ich prawa są łamane. • karteczki z hasłami do zabawy w kalambury

2. „Prawa dziecka” – przygotowanie plakatu, spisanie praw dzieci. N. przynosi duży arkusz papieru. Zapisuje pionowo hasło PRAWA DZIECKA. Dzieci odrysowują swoje dłonie, najlepiej łącznie z kawałkiem nadgarstka, jedne pod drugimi, z jednej i z drugiej strony napisu. Następuje burza mózgów. N. zapisuje jak najprościej prawa podane przez dzieci – może użyć symboli. Plakat zostaje wywieszony w widocznym miejscu. • duży arkusz papieru, flamastry
„Piniata” – praca plastyczna, sporządzenie podstawy pinaty, która będzie konstruowana
kolejnego dnia. Do stworzenia pinaty są potrzebne: balon, miska, woda i mąka, gazety. N. nadmuchuje balon, a dzieci w tym czasie drą gazety na kawałki.
N. łączy mąkę i wodę tak, by miały konsystencję śmietany. W ten sposób tworzy klej. Dzieci maczają kawałki gazet w kleju i przyklejają do balona. Najlepiej obkleić balon trzema warstwami gazet. Przy końcówce balona powinien pozostać otwór. Pinatę należy pozostawić do wyschnięcia w ciepłym miejscu. • balony, miska, woda, mąka, gazety, kolorowe bibuły
3. „Prawo do zabawy” – zabawa plastyczna, rysowanie pod stołem, doskonalenie motoryki małej.
N. przykleja pod stolikami dzieci duże kartki (na spodzie stołu). Dzieci leżą na dywanie i tworzą rysunki o dowolnej tematyce. • kartki, kredki
4.„Zabawa z piłką” – kończenie słów N.: Mam prawo do.…, Nie mam prawa do.… N. rzuca do dzieci piłkę i prosi o skończenie zdania. • piłka
ogłoszenie


FILM EDUKACYJNY NEEMA

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

3-06-2020-Dzieci z różnych stron świata – Krasnal

1.„Dzieci świata” – praca z wierszem Wincentego Fabera pod tym samym tytułem. Odszukanie na zdjęciach dzieci z różnych stron świata.
Dzieci świata
Wincenty Faber
W Afryce w szkole na lekcji
Śmiała się dzieci gromada,
Gdy im mówił malutki Gwinejczyk,
Że gdzieś na świecie śnieg pada.
A jego rówieśnik Eskimos,
Ten w szkole w chłodnej Grenlandii,
Nie uwierzył, że są na świecie
Gorące pustynie i palmy.
Afryki, ani Grenlandii
My także jak dotąd nie znamy,
A jednak wierzymy w lodowce,
W gorące pustynie, w banany.
I dzieciom z całego świata,
chcemy ręce uścisnąć mocno
i wierzymy, że dzielni z nich ludzie,
jak i z nas samych wyrosną.
Rozmowa na temat wiersza. Dorosły pyta dzieci: Z jakich stron świata pochodziły dzieci z wiersza? Dzieci starają się podać nazwy narodowości. Następnie odszukują dzieci występujące w wierszu wśród rozsypanych zdjęć dzieci z różnych stron świata. Próbują przykleić zdjęcia w odpowiednim miejscu na mapie świata. Podczas odszukiwania kolejnych zdjęć dorosły zadaje pytania precyzujące: Z czego śmiały się afrykańskie dzieci? W co nie uwierzyli Eskimosi? Co łączy wszystkie dzieci na świecie? • zdjęcia dzieci z różnych stron świata, mapa świata

2.„Dzieci na świecie” – przyklejenie zdjęć dzieci w odpowiednich miejscach na mapie. Omówienie strojów dzieci z różnych zakątków Ziemi. Dorosły  prosi dzieci, by przyjrzały się wszystkim zdjęciom z poprzedniej zabawy i opisały stroje dzieci z rożnych stron świata (np. Meksykanin, Hindus, Japończyk, Australijczyk). Następnie dzieci z pomocą dorosłego próbują umieścić zdjęcia w odpowiednich miejscach na mapie świata. • zdjęcia dzieci z różnych stron świata, mapa świata

„Zgadnij, kogo mam na myśli” – opisywanie zdjęć i odgadywanie, o które chodzi. Chętne dziecko opisuje jedno ze zdjęć, zadaniem pozostałych dzieci jest jak najszybciej odgadnąć, o które dziecko chodzi. • zdjęcia dzieci z różnych stron świata

Uczta u motylków – wysłuchanie opowiadania Agnieszki Filipowskiej i rozmowa na jego temat.

Uczta u motylków
Agnieszka Filipkowska
Kerim i Jasira pojawili się w grupie Motylków kilka dni temu. Dzieci przyglądały im się z uwagą, bo wyglądali trochę inaczej i na początku niewiele mówili. Oboje mieli trochę ciemniejszą skórę, a ich czarne oczy patrzyły na innych badawczo i trochę nieufnie. Dziewczynka nosiła na głowie kolorową chustę, której nie zdejmowała nawet w budynku. Chłopiec był trochę starszy od siostry i dużo wyższy od pozostałych przedszkolaków, ale na razie pani dyrektor zdecydowała, że lepiej będzie nie rozdzielać rodzeństwa i przyjęła oboje do tej samej grupy.
– Chcecie może poukładać puzzle? – pierwsza zagadnęła ich Julka, która jeszcze nie tak dawno sama była nowa w grupie Motylków i pamiętała, jak bardzo się wtedy denerwowała. Na śniadej twarzy Jasiry pojawił się nieśmiały uśmiech. Skinęła głową i dała się nowej koleżance poprowadzić do stolika z rozsypaną układanką. Dziewczynka uwielbiała układać puzzle. Ten moment, kiedy z zupełnego bałaganu zaczynał się nagle wyłaniać piękny obrazek i okazywało się, że wszystkie elementy idealnie do siebie pasują, napawał ją wielkim spokojem. W prawdziwym życiu nie zawsze było tak łatwo…– Ale jesteś szybka! – zawołała zachwycona Julka wpatrzona w zręczne palce Jasiry. – Nieźle! Jużzrobiłaś prawie cały zamek!
– Jeszcze niebo… i liście… – powiedziała skupiona na pracy dziewczynka. – I już.
– Ja też już prawie skończyłam, zobacz – pochwaliła się Julka. – A wiesz, mamy tu też takie puste
puzzle, na których można samemu narysować obrazek i potem go układać. Chcesz? Czarnooka koleżanka skinęła głową, po czym obie udały się w kierunku szuflad z przyborami plastycznymi. Dziewczynki wymyśliły, że każda z nich narysuje swoją rodzinę, a potem wymienią się puzzlowymi rysunkami i zobaczą, która szybciej go ułoży.
Tymczasem chłopcy bawili się w drugim końcu sali. W ruch poszły gumowe dinozaury, które wydawały z siebie przeraźliwe odgłosy. Kerim był zachwycony zgromadzonym w przedszkolu zbiorem prehistorycznych gadów. Dotychczas widział je w książkach i na kartach, które zbierał od kilku miesięcy. Ale takie zabawki to zupełnie coś innego! Rozpoznał wśród nich pterodaktyla i brontozaura. Był nawet nieduży, zielony model diplodoka i lekko zużyty tyranozaur. Lubił te skomplikowane nazwy. Nazywanie dzikich bestii pomagało mu pokonać strach przed nimi.
– Wrrrau! – ryczały potwory w rękach rozbawionych chłopców, którzy, choć widzieli się pierwszy raz w życiu, potrafili się razem świetnie bawić.
– Ach, ci chłopcy, zawsze robią tyle hałasu! – skomentowała Julka zajęta szkicowaniem szczupłej sylwetki swojego taty. – Ja już prawie skończyłam, a ty?
Jasira potrząsnęła przecząco głową. Spojrzała na rysunek koleżanki, na którym byli tylko Julka i jej rodzice. Wszyscy troje jechali na rowerach przez park. A na jej układance pojawiło się już sześć osób: mama, tata, ona, trójka jej rodzeństwa i to wciąż nie była cała rodzina. Jeszcze przecież trzeba narysować małego Alima i babcię Hanę.
– O, macie piknik! – zawołała Julka, patrząc na narysowaną przez Jasirę rodzinę siedzącą wokół dużego koca zastawionego jedzeniem.
– To nie piknik – sprostowała dziewczynka. – To nasz normalny obiad, w domu.
– A gdzie stół i krzesła?
– Nie ma. Siedzimy na podłodze – wyjaśniła Jasira.
– Ale wam fajnie! Na mnie mama by krzyczała, że nie siedzę przy stole i kruszę na podłogę. To niesprawiedliwe! – oceniła Julka. – I jeszcze w dodatku macie naleśniki…
– To nie są naleśniki, to pita. Taki arabski chleb. Maczamy go w hummusie albo oliwie – oczy Jasiry zalśniły na myśl o pysznym jedzeniu w gronie najbliższych. – A może pobawimy się w dom i pokażę ci, jak to u nas wygląda? – zaproponowała.
– Super pomysł! – ucieszyła się Julka. – Ale chyba będziemy potrzebowały więcej osób, bo twoja
rodzina jest taka duża. Znalezienie chętnych do zabawy na szczęście wcale nie było trudne. Dywanik w kąciku kulinarnym wkrótce zapełnił się plastikowymi talerzami oraz szmacianymi warzywami i owocami. Siedzące dookoła dzieci wzajemnie częstowały się zabawkowymi potrawami. Także wielbiciele dinozaurów dołączyli do tej uczty i nawet dla ich pupili znalazły się jakieś smaczne kąski. – Kochana, ta pieczeń jest doprawdy wyborna! – Tereska z wdziękiem naśladowała swoją ciocię, pochłaniając niewidzialne danie.
– Spróbuj musu jabłkowego! Po prostu Felicja! – zachwycała się Kasia.
– Chyba raczej delicja… – poprawiła ją Julka.
– Hmm… naleśniki z lodami z marchewki i kalafiora! Pychotka! – wygłupiał się Julek.
– I do tego sos mrówkowy! – wtórował mu Kerim.
Wspólna biesiada trwała do czasu, aż pani Małgosia, roznosząca w przedszkolu obiady, zaprosiła dzieci do stołu na prawdziwy posiłek. Ale tak naprawdę nawet wtedy nie przerwano zabawy w nadawanie potrawom śmiesznych nazw. Pani Marta patrzyła z rozrzewnieniem na to, jak dzieci potrafią nazwa Motylki tak bardzo pasuje do jej grupy. Tyle tu różnych barw i wszystkie do siebie doskonale pasują!
Mamy różny kolor skóry i inne zwyczaje,
Lecz w zabawie ta odmienność nieważną się staje.
Ty masz piegi, on ma loki, ja mam skośne oczy.
Gdy mnie poznasz, sam dostrzeżesz, jak wiele nas łączy.
Po przeczytaniu opowiadania N. zadaje dzieciom pytania: Jak wyglądali Kerim i Jasira? Jakie zabawy zaproponowały dzieci nowej koleżance i nowemu koledze? Co przedstawiały rysunki Julki i Jasiry? Co zdziwiło Julkę na rysunku Jasiry?

„Muzyka świata” – wysłuchanie muzyki, dobieranie odpowiednich zdjęć dzieci do muzyki. Włączamy muzykę pochodzącą z różnych stron świata. Zadaniem dzieci jest dobrać zdjęcie ilustrujące dziecko pochodzące z tego regionu. Rozmowa z dziećmi o skojarzeniach związanych z daną narodowością. • CD

3.Praca z KP4.27b – budowanie wypowiedzi, doskonalenie zdolności grafomotorycznych,
poszerzanie wiedzy ogólnej, szukanie wspólnych zabaw i zajęć dla dzieci z różnych stron świata. Dorosły  pyta dzieci: Co łączy dzieci na całym świecie? Gdyby wyjechały teraz do innego państwa, co mogłyby robić wspólnie z dziećmi z innych krajów? • KP4.27b
Praca z KP4.27a – doskonalenie sprawności manualnej, percepcji słuchowej, poszerzanie wiedzy ogólnej, dobieranie muzyki do rysunków. Dorosły włącza dzieciom dwa utwory z płyty CD1: 34. La raspa (muzyka meksykańska) i 35. Krakowiaczek. Dzieci dobierają muzykę do odpowiednich rysunków postaci na karcie i kolorują właściwe
kółka. • KP4.27a, CD
4.Blok zajęć o emocjach: akceptacja. „Różnimy się” – rozmowa na podstawie obrazków. Dorosły  prezentuje zdjęcia dzieci o innym kolorze skóry, bogatych i biednych, pełnosprawnych i z widoczną niepełnosprawnością, bawiących się różnymi zabawkami. Dzieci wskazują różnice pomiędzy nimi, rozmawiają o ilustracjach. Następnie N. zadaje dzieciom pytania: Czy to dobrze, że się od siebie różnimy? Co mogą nam dawać różnice, czego dzięki nim możemy się od siebie nauczyć? W czym jesteśmy do siebie podobni? Czy podobieństwa mogą nam coś dać? • zdjęcia dzieci o innym kolorze skóry, bogatych i biednych, pełnosprawnych i z widoczną niepełnosprawnością, bawiących się różnymi zabawkami

„Polubić różnice” – nauka wierszyka Dominiki Niemiec połączona z wykonaniem rysunku. Dzieci mają za zadanie narysować kolegę lub koleżankę, który jest inny / która jest inna od nich. Do wykonania rysunku używają pasteli olejnych. Podczas rysowania uczą się na pamięć wierszyka: • kartki, pastele olejne
Polubić różnice
Dominika Niemiec
Choć ktoś jest inny, inne ma zdanie,
inny ma wygląd albo ubranie,
mieszka w innym miejscu, je co innego,
bawi się inaczej – może być twym kolegą.
Wystarczy tylko, że go zaakceptujesz,
a te różnice polubić spróbujesz.

„Akceptacja” – tworzenie definicji. Dorosły przygotowuje duży arkusz papieru i flamastry. Mówi dzieciom, że każde słowo ma swoją definicję. Podaje przykłady odczytane ze słownika języka polskiego (np. radość – uczucie wielkiego zadowolenia; smutek – stan psychiczny będący następstwem przykrych przeżyć, kłopotów lub przygnębiający, smutny nastrój panujący gdzieś). Następnie proponujemy dzieciom stworzenie definicji słowa „akceptacja”. Dorosły zapisuje wszystkie wypowiedzi na kartce. Następnie tworzy wspólnie z dziećmi definicję i porównuje ją z definicją słownikową. Dzieci oceniają, czy te dwie definicje są podobne, odszukują cechy wspólne. • duży arkusz papieru, flamastry

„Duże sprawy w małych głowach” – wysłuchanie audiobooka pod tym samym tytułem połączone z omówieniem utworu, dyskusja. Dorosły prezentuje dzieciom stronę internetową www.dswmg. pl dotyczącą niepełnosprawności wśród dzieci. Opowiada o realizowanym na tej stronie projekcie. Włącza jeden rozdział audiobooka Duże sprawy w małych głowach dotyczący wybranego rodzaju niepełnosprawności. Po wysłuchaniu tekstu dzieci wraz z N. rozmawiają o jego treści. N. pyta o ich przemyślenia i wrażenia. • komputer z dostępem do internetu

5.Stworzenie tipi z patyków i liści.

6.„Indianie” – zabawa plastyczna. Wykonanie Indian z rolek od papieru toaletowego. Dzieci malują rolki od papieru toaletowego na brązowo. Białą farbą dorysowują twarze. Mogą dodać ozdoby: barwy wojenne, kolczyki, piórka, pióropusze itp. • rolki od papieru toaletowego, farby.
Zachęcanie dzieci do zabaw fabularyzowanych, np. w Indian, Eskimosów.

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

2-06-2020-Jesteśmy dziećmi – Krasnal

1.Praca z KP4.26b – wykonanie kart pracy na temat samego siebie, dzielenie się z innymi informacjami o sobie. Dzieci wykonują kartę pracy, która stanie się wstępem do zajęć. Następnie opowiadają o sobie na podstawie rysunków i informacji, które w niej zawarły. • KP4.26b

 

2.„Puzzle” – tworzenie układanki grupowej, szukanie cech wspólnych z innymi, doskonalenie umiejętności wypowiadania się. Dorosły na dużym arkuszu papieru rysuje układankę złożoną z puzzli (puzzli ma być tyle, ile jest osób w grupie). Wycina puzzle. Każde dziecko dostaje jeden z nich i zapisuje na nim swoje imię oraz hobby (za pomocą piktogramów). Dzieci opowiadają o swoich zainteresowaniach i przyczepiają puzzle w różnych miejscach tablicy. Doczepiając puzzle do innych, próbują wymienić zajęcie, które mogłyby wykonywać z dzieckiem o innych zainteresowaniach, tak żeby obie strony były zadowolone, np. Mam na imię Klara, lubię jeździć konno. Doczepiam swój puzzel do puzzla Oli, która lubi czytać książki. Razem mogłybyśmy przeczytać książkę na temat koni. • duży arkusz papieru, nożyczki, flamastry

3„Portret” – zabawa w rysowanie drugiej połowy swojego portretu, doskonalenie sprawności manualnej. Dzieci otrzymują połowę wydruku swojego zdjęcia. Drugą połowę zdjęcia dorysowują sami. • wydrukowane zdjęcia dzieci

4.„Ja w przyszłości – sesja zdjęciowa” – zabawa w określanie przez dzieci zawodów, które chcą wykonywać w przyszłości, tworzenie kolażu. Dzieci rozmawiają o tym, kim chcą zostać w przyszłości. Samodzielnie lub z pomocą dorosłego zapisują na czarnych kartkach białą kredą odpowiedzi – nazwy zawodów. Szukają zawodów, których przedstawiciele mogliby ze sobą współpracować. Dzieci wzajemnie robią sobie zdjęcia, na których trzymają kartki z nazwami zawodów. Dorosły drukuje zdjęcia, a dzieci naklejają je na duży arkusz papieru. Ze zdjęć powstaje kolaż. • czarne kartki, biała kreda, aparat lub telefon z aparatem, drukarka, duży arkusz papieru, klej

Zaszufladkowano do kategorii krasnal

1-06-2020-Wszystkie dzieci nasze są- Krasnal

1.„Co mam podobnego?” – rozmowa na temat podobieństw i różnic pomiędzy dziećmi na świecie, zabawa w kole, szukanie podobieństw w wyglądzie zewnętrznym dzieci siedzących obok siebie, wypowiadanie się na dany temat. Dziecko przygląda się osobie siedzącej obok. Odnajduje w jej wyglądzie trzy elementy, które mają podobne (mogą być to także elementy ubrania). Następnie: Jestem podobna do.., ponieważ… .

Praca z KP4.26a – wypełnienie i omówienie kart wypełnionych przez dzieci na swój temat, doskonalenie zdolności grafomotorycznych, budowanie wypowiedzi.

2.„Zgadnij, kto to?” – zabawa w zadawanie pytań, doskonalenie umiejętności zadawania pytań i kategoryzacji.
Dzieci zadają pytania i na tej podstawie próbują odgadnąć, o którą osobę chodzi. Mogą zdawać tylko pytania zamknięte, np.: Czy to dziewczynka? Czy ta osoba ma dziś na sobie spodnie? Czy wybrana osoba ma długie włosy? Ten, kto odgadnie, może w następnej rundzie wybrać osobę.

3.Praca z KP4.25 – doskonalenie percepcji wzrokowej i zdolności grafomotorycznych, kodowanie.

„Różnice” – zabawa z piłką, szukanie wyrazów przeciwstawnych. Dzieci siadają w kręgu. Dorosły rzuca piłkę do wybranego dziecka i prosi o podanie przeciwieństwa do słowa, które wypowie, np. wysoki – niski, młody – stary, mały – duży, chudy – gruby. Następnie dziecko przejmuje piłkę, wymyślają własne przymiotniki na określenie cech zewnętrznych człowieka. Dziecko, do którego poda piłkę, stara się podać przeciwieństwa. • piłka

„Inni, a jednak tacy sami” – eksperyment z jajkami. Dorosły przynosi kurze jajka o różnych kolorach skorupki. Pyta dzieci: Co kryje się w jajku? Czy mimo różnego wyglądu zewnętrznego w środku jajka są podobne? Dziecko wypowiada się na ten temat. Dorosły i dzieci rozbijają jajka – odkrywają, że każde w środku ma to samo: białko i żółtko. Dorosły odnosi to do wyglądu zewnętrznego ludzi – mimo różnic w wyglądzie wszystkie dzieci są podobne. • kurze jaja

„Stemplowane serce” – wspólna praca plastyczna, budowanie poczucia wspólnoty. Dorosły przynosi duży arkusz papieru, na którym rysuje wielkie serce. Pod sercem zapisuje imiona dzieci. Każde dziecko składa pod swoim imieniem podpis w formie odcisku palca umoczonego w farbie (warto tak pomieszać kolory, aby każde dziecko otrzymało nieco inny odcień). Następnie dzieci kolejno podchodzą do serca i wypełniają jego powierzchnię paluszkowymi stemplami. • duży arkusz papieru,
flamaster, farby

4.„Autobusy” – zabawa muzyczna. Dzieci ustawiają się w trzy pociągi oznaczone np. ćwierćnutą, ósemką i szesnastką. Każdej wartości odpowiada instrument. Gdy gra dany instrument, porusza się odpowiedni pociąg. Za którymś razem mogą jeździć dwa lub trzy pociągi naraz. Dorosły na zmianę gra:
–– w rytmie ćwierćnut – klawesy
–– w rytmie ósemek – trójkąt
–– w rytmie szesnastek – tamburyno • klawesy, trójkąt, tamburyno

Zajęcia muzyczne – Koła autobusu kręcą się
„Sny są różne” – zabawa muzyczna. Dzieci przedstawiają za pomocą ekspresji ruchowej i mimiki emocje i nastrój kojarzące się z muzyką raz durową (coś wesołego, np. Carmen), raz molową (coś smutnego, np. Sonata księżycowa). • CD

„Jedzie pociąg” – zabawa ruchowa, wspólne śpiewanie piosenki. Dzieci „wyjeżdżają” z sali na korytarz i wracają, udając pociągi wesoło podśpiewując:
Jedzie pociąg z daleka
na nikogo nie czeka.
Konduktorze łaskawy,
zabierz nas do Warszawy.

5.„Diagram Venna” – zabawa plastyczna, określenie cech wspólnych i indywidualnych. Sporządzenie z dziećmi klasowego diagramu Venna w formie kwiatka. Dorosły przynosi duży arkusz papieru i rysuje na nim duże koło. Wokół koła rysuje płatki mające część wspólną ze środkiem. Dzieci szukają cech zewnętrznych właściwych tylko im, niepowtarzalnych w grupie. Dorosły zapisuje lub rysuje je z pomocą dzieci w ich indywidualnych płatkach. Cechy wspólne dzieci w grupie są umieszczane w środku kwiatka. Dyskusja na temat różnic i podobieństw. • duży arkusz papieru, flamastry

Zaszufladkowano do kategorii krasnal