17-06-2020-Tęcza – Kot

1.„Kolorowa zabawa w kole” – zajęcia dydaktyczne. Postępowanie zgodnie z instrukcją, klasyfikowanie, porządkowanie, doskonalenie analizy wzrokowej. Dorosły podaje instrukcje, np.:
–– Wszyscy, którzy mają czerwone spodnie, niech wstaną.
–– Wszyscy, którzy mają zielone bluzki, niech podskoczą.
–– Wszyscy, którzy mają czerwone skarpetki, niech podniosą nogę.
Chętne dzieci przejmują kierowanie zabawą, same formułując kolejne instrukcje.

„Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę?” – dyskusja. Dorosły pyta dzieci: Jakie zjawisko atmosferyczne kojarzy się z kolorami? Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę? (niebo po deszczu, kiedy świeci słońce; na trawie pokrytej kropelkami wody; podczas rozpryskiwania wody z węża ogrodowego; w kałuży itd.). W razie trudności z odpowiedzią dorosły może pokazać dzieciom zdjęcia. Na koniec dorosły zadaje pytanie: Co jest potrzebne, żeby powstała tęcza?

. „Jak powstaje tęcza?” – eksperyment, poszerzanie wiedzy przyrodniczej. N. przynosi dużą szklaną miskę z wodą, lusterko i białą kartkę. Eksperyment najlepiej wykonać w słoneczny dzień (lub pochmurny z użyciem latarki). Do miski wypełnionej wodą N. wkłada pod kątem lusterko tak, by było skierowane w stronę źródła światła. Nakrywa miskę kartką. Na kartce powstaje tęcza. N. pyta dzieci, dlaczego tak się stało (wynik rozszczepienia światła przechodzącego przez powierzchnię wody, rozkład światła białego na wielobarwne widmo). • duża szklana miska z wodą, lusterko, biała kartka, ew. latarka

„Tęcza na CD” – samodzielne zaobserwowanie tęczy. Każde dziecko dostaje płytę CD. Kieruje ją do światła tak, aby na jej odwrocie ukazała się tęcza. Płyty można potem wykorzystać do stworzenia pracy plastycznej, np. słoneczników, połączonych następnie w bukiet całej grupy. W tym celu wystarczy dokleić do płyty płatki z żółtego papieru i narysować na niej czarnym markerem kratkę symbolizującą nasiona. • Płyty CD, marker, żółty papier, klej

2. „Kolory tęczy” – zajęcia dydaktyczne. Przeliczanie i podawanie nazw kolorów tęczy. N. pyta dzieci: Z jakich kolorów składa się tęcza? (czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo, fioletowy). Prosi o przeliczenie kolorów występujących w tęczy.

„Wędrująca woda” – obserwacja wyników eksperymentu z poprzedniego dnia, utrwalenie barw pochodnych i kolorów tęczy. . Dzieci wyciągają wnioski z przeprowadzonego doświadczenia, potwierdzają hipotezy, które stawiały przed doświadczeniem.

„Tęcza w torebce” – zabawa plastyczna. Mieszanie barw, doskonalenie motoryki małej, utrwalenie grafemów. Dzieci pracują przy stolikach. Otrzymują foliowe torebki strunowe. Na każdym stoliku znajduje się miska, do które N. wlewa dwie szklanki wody, wsypuje szklankę mąki i łyżkę soli. Miesza całość. Dzieci zabarwiają mieszaninę barwnikami w kolorach tęczy. Nakładają łyżką trochę masy w każdym kolorze do woreczków. Zamykają woreczki i rączkami rozprasowują masę. W tak powstałej tęczowej masie można kreślić literki, cyferki, wzory. • foliowe torebki strunowe, miska, mąka, woda, sól, barwniki spożywcze

„Robimy tęczę” – zabawa ruchowa. Dzieci łączą się w siedmioosobowe grupy. Każdemu dziecku z grupy N. przydziela jeden kolor tęczy. Na znak N. dzieci biegają po sali w rytm dowolnej muzyki. Kiedy muzyka cichnie, łączą się w grupy tak, aby w każdej znalazły się identyczne kolory. N. ponownie włącza muzykę. Dzieci znów swobodnie biegają. Kiedy muzyka cichnie, łączą się w grupy tak, aby utworzyć kilka wielobarwnych tęcz. Zabawa jest kilkukrotnie powtarzana. • CD

„Zabawa dywanowa” – wycinanie z gazetek obiektów w kolorach tęczy. Klasyfikacja, segregacja, poszerzanie słownika czynnego, dodawanie. Dorosły umieszcza na ziemi duże kartki z brystolu – każda w innym kolorze tęczy. Rozdaje kolorowe czasopisma. Dzieci wydzierają lub wycinają z nich obiekty w kolorze, który otrzymały. Kolorowe brystole zostają ułożone na podłodze zgodnie z kolorami występującymi w tęczy. Dorosły wzywa jeden kolor, np. czerwony, podnosząc kartkę z napisem do czytania globalnego. Dziecko podchodzi do kartki, kładzie obok niej to, co wycięła, i podaje nazwy tych rzeczy. Dorosły wywołuje kolejny kolor itd. Na koniec dzieci przyklejają swoje obrazki do planszy. • duże kartki z brystolu, kolorowe czasopisma, dwie duże kostki do gry, klej, nożyczki

Praca z KP4.33a – doskonalenie percepcji wzrokowej i sprawności grafomotorycznej, dekodowanie.

3.Kreślenie wzorów grafomotorycznych, szlaczków na dużych powierzchniach – doskonalenie motoryki małej i koordynacji ręka-oko.

4. „Koralikowa tęcza” – zabawa manualna. Tworzenie tęczy z drucików kreatywnych i koralików, doskonalenie motoryki małej. Dorosły rozdaje kolorowe druciki kreatywne i koraliki w siedmiu kolorach tęczy. Dzieci umieszczają koraliki na drucikach w tym samym kolorze. Wyginają druciki w łuk, by stworzyć kształt tęczy. Końcówki drucików warto umieścić w podstawie z gąbki florystycznej. Każde dziecko może robić własną tęczę lub grupy mogą tworzyć jedną tęcze wspólnie. • druciki kreatywne i koraliki w kolorach tęczy, gąbka florystyczna

5.„Tęczowe tosty” – zabawa plastyczna, rysowanie zabarwionym mlekiem po upieczonych tostach, doskonalenie motoryki małej, utrwalenie kolorów tęczy. Każde dziecko dostaje przypieczoną kromkę chleba tostowego na talerzyku oraz czyste, nowe pędzle. Na stoliku rozkłada miseczki, do których dzieci wlewają mleko i zabarwiają je barwnikami spożywczymi w kolorach tęczy. Dzieci malują tęczowe tosty (zgodnie z sekwencją kolorów w tęczy). Tosty można potem zjeść. • chleb tostowy, barwniki spożywcze w kolorach tęczy, czyste pędzle

6.Układnie puzzli, rozpoznawanie postaci bajkowych. Rozwijanie spostrzegawczości i uwagi dzieci.

Zaszufladkowano do kategorii kot

16-06-2020-Burza – Kot

1.„Burza” – przeczytanie i omówienie wiersza Jana Paciorka pod tym samym tytułem.
Doskonalenie umiejętności słuchania i wypowiadania się na temat wiersza.
„Burza” – praca z tekstem. Dorosły czyta wiersz Jacka Paciorka pod tym samym tytułem, a następnie omawia go z dziećmi.

Burza
Jan Paciorek

Szła przez pola Pani Burza,
– Co tak panią dzisiaj wkurza?
– Skąd u Pani tyle złości?
– Musi Pani mieć przykrości?
Burza błyska, grzmi i wieje,
Straszy wszystkich: – Świat zaleję,
Powywracam wszystkie drzewa,
Kto się boi – niechaj zwiewa,
Niebo całe pociemniało,
Z wichrem wszystko oszalało,
Drzewa nisko się kłaniają,
Panią Burzę przepraszają,
– Niechże Pani już przestanie,
Robić wszystkim wielkie lanie!
Burza mruczy, marszczy czoło.
Oj, nie będzie dziś wesoło,
Niech się kryje, kto gdzie może,
Bo tu będzie zaraz morze,
Leje, wyje, gromy ciska,
Siódme poty z chmur wyciska.
Aż się wreszcie tak zmęczyła,
Że się stała całkiem miła.
Cicho mruczy zawstydzona,
To jest burza? – to nie ona.
Cicho wiszą chmury z nieba,
Będzie słońce – nam zaśpiewa,
Rozweseli Panią Burzę,
Burza ze słońcem w jednym chórze?
Z tego śpiewu tęcza wisi,
Ależ Pani nam kaprysi!
Ale koniec – szkoda czasu,
Słońce świeci – chodź do lasu.

Dorosły zadaje dzieciom pytania: O jakim zjawisku atmosferycznym była mowa w wierszu? Co zrobiła Pani Burza? Jakie inne zjawiska jej towarzyszyły? Co się stało, gdy się zmęczyła? Kto przepędził burzę? Czy wiecie, jak powstaje burza?

„Jak powstaje burza?” – eksperyment, kształtowanie wiedzy przyrodniczej. Na szklance dorosły umieszcza kawałek blaszki (np. denko od puszki). Nadmuchuje balon i energicznie pociera go kawałkiem wełnianej szmatki. Kładzie balon go na blaszce i zbliża do niej palec. Dorosły pyta dzieci, co się stało? W wyniku pocierania balonika wytworzyły się ładunki elektryczne i przeskoczyła iskra (jak błyskawica). Dorosły pyta dzieci, czy znają jakieś zjawisko charakterystyczne dla lata, w którym także pojawiają się iskry (błyskawice)? Nawiązanie do tematu zajęć. • szklanka, blaszka (denko od puszki), balon, wełniana szmatka

„Burza w kubeczku” – praca plastyczna, doskonalenie motoryki małej, ekspresja
twórcza. Dzieci siadają przy stolikach. Każde dostaje papierowy kubeczek, na którym rysuje markerem pioruny. Środek kubka (we wnętrzu) dzieci smarują klejem i przyklejają paski bibuły w różnych kolorach kojarzących się im z burzową pogodą. Kubek stawiają do góry nogami, a na jego odwróconym denku przyklejają watę (symbolizującą chmurę). • wata, papierowe kubeczki, kolorowa bibuła, klej, nożyczki, marker

2.Dyskusja na temat „Gdy idzie burza, to…” – technika niedokończonych zdań, dyskusja na temat tego , jak zachowywać się w czasie burzy. Dorosły rozpoczyna zdanie: Gdy idzie burza, to…, a dzieci kolejno je kończą. Mogą odnosić się zarówno do własnych uczuć, doświadczeń, jak i wiedzy dotyczącej omawianego zjawiska. Dorosły pyta: Jak się zachowywać, gdy zbliża się burza? Gdzie można się schronić? (w sklepie, w samochodzie). Czego nie można robić? (stać w wodzie, chować się pod drzewem). Jak
zachowywać się w czasie burzy w domu? (pozamykać okna, wyłączyć urządzenia elektryczne, bo uderzenie pioruna może spowodować porażenie).

Praca z KP4.33b – utrwalenie właściwych zachowań w czasie burzy, ćwiczenie logicznego myślenia, poszerzanie wiedzy ogólnej. Dorosły pyta dzieci: Co można zaobserwować na niebie po burzy w słoneczny dzień? (tęcza) • KP4.33b

„Wędrująca woda, czyli jak powstają kolory” – przygotowanie eksperymentu. Nawiązanie do tematu zajęć z następnego dnia, przygotowanie eksperymentu, którego wyniki będą omawiane w kolejnym dniu. Dorosły prosi dzieci o umieszczenie obok siebie siedmiu kubków. Do kubków wlewa wodę a pomiędzy nimi umieszcza zwinięte papierowe ręczniki, które zanurza w wodzie. Do pierwszego kubka wsypuje czerwony barwnik spożywczy, do trzeciego – żółty, do piątego – niebieski, do siódmego – fioletowy. • kubki, woda, papierowe ręczniki, barwniki spożywcze (czerwony, żółty, niebieski, fioletowy)

3. Blok zajęć o emocjach – lęk przed burzą. „Nadchodzi burza” – układanie historyjki obrazkowej. Dzieci otrzymują od dorosłego historyjkę obrazkową nawiązującą do lęku przed burzą. Mają za zadanie ułożyć obrazki w odpowiedniej kolejności, a następnie opowiedzieć, co się wydarzyło. Dorosły zwraca uwagę dzieci na emocje odczuwane przez bohaterów historyjki. • kartoniki z historyjką obrazkową nawiązującą do burz

„Burzowe emocje” – oglądanie filmu, dyskusja. Dzieci z N. oglądają film prezentujący burzę (filmy można znaleźć w serwisie YouTube). Następnie zadajemy pytania: Jakie uczucia wywołuje burza? Z jakimi uczuciami kojarzy wam się burza? Czy burzy trzeba się obawiać? Jak należy się zachować podczas burzy, gdy jesteśmy na dworze? Co się dzieje, gdy skończy się burza? Jakie zjawisko pogodowe często się po niej pojawia latem? Jak się czujemy, gdy patrzymy na tęczę? • internet

„Przejdź przez mostek” – ćwiczenie równowagi. N. rozkłada dużą płachtę lekkiego niebieskiego materiału na podłodze. Na materiale stawia ławeczkę lub kładziemy taśmę. W miejscu, gdzie kończy się ławka/taśma kładziemy hula hoop, które będzie symbolizowało dom. Dziecko musi jak najszybciej przejść po moście na rzece (ławce), by schronić się przed burzą w domu. Gdy przechodzi, dorosły porusza materiałem, tworząc falującą toń rzeki, i mówi wierszyk: • niebieski materiał, ławeczka gimnastyczna/taśma , hula hop
Nie bój się, deszcz pada jeszcze nieduży,
idź przez mostek do domku, a unikniesz burzy.
Bo gdy od deszczu rzeka wody wzbierze wiele,
Mostek może zniknąć, czasu masz niewiele.
niebieski materiał, ławeczka gimnastyczna

„Pogodowa historia” – zabawa dydaktyczna z działaniem plastycznym. Dorosły rozkłada na podłodze folię stretch, rysuje flamastrem schematyczny rysunek parku – alejka, drzewo, ławka, dwa krzaczki. Dziecko maluje farbami na swojej części folii letni pejzaż uwzględniający jedno zjawisko pogodowe: słońce, chmury i wiatr, burzę lub tęczę. Następnie dzieci siadają z dorosłym. Dorosły prezentuje karteczki z zapisanymi nazwami emocji / uczuć. Dzieci decydują, do którego fragmentu obrazka dana emocja / dane uczucie najbardziej pasuje i układają karteczkę pod wybranym obrazkiem. Dorosły wyjaśnia, że wraz ze zmianą pogody może się zmieniać nasz nastrój. • folia stretch, farby, pędzle, flamaster, karteczki z nazwami uczuć / emocji

4.„Pochmurne niebo” – praca plastyczna zabawa na podwórku lub w sali, Malowanie burzowych chmur, rozpryskiwanie wody – doskonalenie ekspresji twórczej. Dorosły wiesza na sztalugach lub rozkłada na ziemi duże arkusze papieru. Zabezpiecza ubrania dzieci. Dzieci malują farbami ciemne chmury burzowe. Następnie pryskają na nie wodą z rozpylaczy (deszcz) i domalowują pioruny. • duże arkusze
papieru, fartuszki, pojemniki z rozpylaczami, farby

5.„Chmury i pioruny” – zabawa ruchowa. Jedno dziecko to burza, drugie – słońce, a pozostałe dzieci to chmury. Chmury biegają po sali. Kiedy burza dotknie chmurę, ta staje bez ruchu. Słońcu przepędza burzę i wszystkie dotknięte przez słońce chmury ponownie mogą zacząć się ruszać. W następnej rundzie inne dzieci odgrywają role słońca i burzy.

Zaszufladkowano do kategorii kot

15-06-2020-Po czym poznać, że nadeszło już lato – Kot

 
Gimnastyka

Przypominamy pory roku

1. „Lato, lato” – zajęcia dydaktyczne. Przynosimy kartki z kalendarza z miesiącami: CZERWIEC, STYCZEŃ, GRUDZIEŃ, WRZESIEŃ. Prosimy dzieci, by poukładały kartki zgodnie z kolejnością występowania miesięcy w roku. Pytamy: W jakim miesiącu rozpoczyna się lato? Dzieci starają się wskazać odpowiednią kartkę. Dorosły pyta, czy któreś z dzieci wie, którego dnia rozpoczyna się astronomiczne lato. • kartki z nazwami miesięcy: czerwiec, styczeń, grudzień, wrzesień

„Zabawa z balonikami” – porządkowanie miesięcy kalendarzowych, utrwalenie miesięcy wchodzących w skład danej pory roku. Każde dziecko dostaje balonik z nazwą jednego miesiąca w roku. Dzieci mają za zadanie ustawić się w kolejności od stycznia do grudnia. Prosimy dzieci, by powiedziały, ile jest pór roku. Prosimy o połączenie baloników w nowe grupy (wiosna, lato, jesień, zima). Do grupy „wiosna” przynależą kwiecień, maj, czerwiec itd. Dzieci tańczą z balonikami. Podnosimy do góry kartkę z napisem np. WIOSNA. Dzieci biorą baloniki z nazwami miesięcy wiosennych i tańczą. Zabawa jest wielokrotnie kontynuowana. • CD, balonki z nazwami miesięcy i liczbami 1–12

2. „Z czym kojarzy się lato?” – technika niedokończonych zdań, zabawa z piłką. Dorosły pyta dzieci, z czym kojarzy im się lato. Rzuca piłkę do dziecka i zaczyna zdanie: Lato kojarzy mi się… Dziecko łapie piłkę i kończy wypowiedź. • piłka

„Po czym można poznać lato?” – praca plastyczna doskonaląca umiejętność przekazywania informacji w formie graficznej, ekspresja twórcza. Dzieci dostają kartki papieru. Każde z nich rysuje to, co kojarzy mu się z latem. Dziecko prezentuje swoją pracę • kartki, kredki

Tato, czy już lato? – praca z wierszem Beaty Szelągowskiej, doskonalenie umiejętności uważnego słuchania, selekcji informacji, wybieranie zdjęć pasujących do wiersza. Kontynuowanie wiersza z pokazywaniem narysowanych obrazków kojarzących się z latem
Tato, czy już lato?
Beata Szelągowska
Powiedz, proszę! Powiedz, tato,
Po czym poznać można lato?
Skąd na przykład wiadomo, że już się zaczyna?
Po prostu:
Po słodkich malinach,
Po bitej śmietanie z truskawkami,
Po kompocie z wiśniami,
Po życie, które na polach dojrzewa,
Po słowiku, co wieczorem śpiewa,
Po boćkach uczących się latać,
Po ogrodach tonących w kwiatach,
Po świerszczach koncertujących na łące,
Po wygrzewającej się na mleczu biedronce,
Po zapachu skoszonej trawy i róż,
I już!
Dorosły rozsypuje na dywanie zdjęcia różnych obiektów, w tym tych, które wystąpiły w wierszu – maliny, kompot, łany zbóż, słowik, bocian, ogród w kwiatach, świerszcz, biedronka, skoszona trawa, róże.
Ponownie czyta tekst i prosi dzieci o zapamiętanie obiektów wymienionych przez tatę i kojarzących się z latem. Po skończeniu czytania dzieci wybierają tylko te zdjęcia, które ukazują to, o czym była mowa w utworze.Dorosły prosi dzieci, aby przedstawiły rezultaty swoich prac plastycznych. Każde dziecko opowiada, co narysowało. Dorosły ponownie czyta wiersz i po słowach: Po zapachu skoszonej trawy i róż…, prosi dzieci o kontynuowanie treści. W tym celu dzieci wykorzystują nazwy tego, co narysowały, np. po szaleństwach w basenie, po zabawach na piasku. • zdjęcia (maliny, kompot, łany zbóż, słowik, bocian, ogród w kwiatach, świerszcz, biedronka, skoszona trawa, róże, plus inne niepasujące do wiersza)

 

3.Lato płynie do nas – nauka piosenki i zabawa ruchowa do piosenki w parach. Dzieci stają naprzeciwko siebie w parach. Włączamy nagranie.


Lato płynie do nas
sł. Jan Zuchora, muz. Krystyna Kwiatkowska
Raz, dwa, raz i dwa, (dzieci klaszczą)
słońce idzie drogą. (rysują w powietrzu słońce)
Z górki chmurki biegną dwie,
śpieszą się jak mogą. (biegną w miejscu)
Ref.: Hop! Hop! – słychać w koło. (dzieci podskakują z rękami na biodrach, jedno dziecko z pary robi obrót)
Hop! Hop! – echo woła. (podskakują z rękami na biodrach, drugie dziecko z pary robi obrót)
Po jeziorze łódka mknie, (bujają się, trzymając za ręce)
lato płynie do nas.
Raz, dwa, raz i dwa, (dzieci klaszczą)
nadszedł czas zabawy, (tańczą w kółko, trzymając się za ręce)
pędzi, goni w polu wiatr, (biegną w miejscu)
chce się z nami bawić. (tworzą duże grupowe koło)
Ref.: Hop! Hop!…. (jak wyżej)
Raz, dwa, raz i dwa, (uderzają w ręce kolegi / koleżanki z prawej i lewej strony)
wiatr wesoło pląsa, (tańczą w dużym kole)
w górze, w chmurze, w ciszy pól (podskakują na palcach w rytm piosenki)
dzwoni śpiew skowronka.
Ref. Hop! Hop!….

4.Malowanie kolorowymi bańkami na dużych brystolach – doskonalenie motoryki małej, aparatu artykulacyjnego oraz ekspresji twórczej. Dorosły zabarwia płyn do baniek farbami lub barwnikami spożywczymi. Dzieci robią bańki bardzo blisko dużej kartki – rozpryskują zabarwiony płyn i w tej sposób tworzą barwne kompozycje. • farby lub barwniki spożywcze, duża kartka, bańki mydlane

5.„Letnie memo” – zabawa doskonaląca pamięć świeżą na bazie gry stworzonej przez dzieci na papierowych talerzykach. Każde dziecko dostaje dwa papierowe talerzyki i rysuje na nich proste symbole kojarzące mu się z latem. Symbole muszą być takie same. Talerzyki zostają ułożone dnem do dołu na dywanie. Dzieci grają z dorosłym w memo -szukają identycznych talerzyków. Wygrywa osoba, która zbierze ich najwięcej. • papierowe talerzyki, flamastry

6. „Zabawa ruchowa z piłką” – tworzenie rymów do słów związanych z latem, doskonalenie słuchu fonemowego. Dorosły podaje wyraz kojarzący mu się z latem, np. słońce – rzuca piłkę do dowolnego dziecka. Dziecko łapie piłkę i podaje rym do usłyszanego słowa. Następnie podaje piłkę dalej i wymienia przy tym inne słowo, które jemu kojarzy się z latem. Zabawa może być kontynuowana także w wariancie z głoską w nagłosie. Dziecko łapiące piłkę wymienia głoskę, na którą zaczyna się wyraz podany przez poprzednika, i wymyśla słowo z tą głoską). • piłka

Zaszufladkowano do kategorii kot

12-06-2020-Łańcuch pokarmowy i zwierzęta aktywne nocą – Kot

PIĄTEK – 12 czerwca – ŁAŃCUCH POKARMOWY I ZWIERZĘTA AKTYWNE NOCĄ
1. Ćwiczenia poranne – https://www.youtube.com/watch?v=OZTYeTEZ2wA
2. „Łańcuch pokarmowy” – zajęcia dydaktyczne. Rodzic pyta dzieci, czym jest łańcuch pokarmowy i dlaczego się tak nazywa. Tłumaczymy, że zwierzęta i rośliny połączone są ze sobą łańcuchem pokarmowym, to znaczy jedno jest zjadane przez drugie. Podajemy poniższy przykład obrazkowy: świerszcz zjada liście, a sam jest zjadany przez mysz, mysz jest zjadana przez węża, a wąż jest zjadany przez orła.

3. Praca z KP 4 strona 32a – poszerzenie wiedzy na temat tego co jedzą zwierzęta, doskonalenie zdolności grafomotorycznych.
4. „Zwierzęta aktywne nocą” – zajęcia dydaktyczne. Rodzic zadaje dzieciom pytania: Jakie znacie zwierzęta aktywne nocą ? Następnie pokazuje zdjęcia przykładowych zwierząt nocnych: nietoperz, ćma, wilk, borsuk, jeż. Pyta dzieci: Czym charakteryzują się zwierzęta aktywne nocą? (mają duże oczy, żeby wychwytywać dużą ilość światła, duże uszy – zjawisko echolokacji, bardzo dobrze rozwinięty zmysł węchu).
Zachęcam do obejrzenia w wolnej chwili filmu – tajemniczy nocni łowcy – https://www.youtube.com/watch?v=YNNSeFZQcCk
5. Praca z KP 4 strona 32 b – poszerzenie wiedzy przyrodniczej, doskonalenie zdolności grafomotorycznych.
6. Nietoperz – narysowanie przez dzieci nietoperza i porównanie go ze zdjęciem. Dziecko próbuje znaleźć podobieństwa i różnice w zdjęciu i swoim obrazku.

7. Echolokacja -Rodzic pyta dzieci: Dzięki jakiemu zjawisku nietoperze mogą poruszać się swobodnie po ciemku? Tłumaczy im istotę zjawiska echolokacji (Nietoperz wysyła dźwięk, który odbija się od przeszkody i trafia do jego uszu. Na tej podstawie zwierzę może oceniać położenie przedmiotów czy innych zwierząt). Echolokacji używają także delfiny.

8. Zabawa z ,,Księgą zabaw’’- kopiowanie konturów zwierząt za pomocą kredki świecowej.
DO ZOBACZENIA😊

Zaszufladkowano do kategorii kot

10-06-2020-Polskie zwierzęta – Kot

ŚRODA – 10 czerwca – POLSKIE ZWIERZĘTA
1. Ćwiczenia poranne – https://www.youtube.com/watch?v=InxomdEHL8M
2. Zwierzęta chronione w Polsce – rozmowa na postawie ilustracji. Omawiamy z dzieckiem, jakie zwierzęta występują w Polsce, rozpoznawanie i nazywanie zwierząt na ilustracji. Dziecko zgaduje nazwy pokazywanych przez rodzica zwierząt. Wyjaśniamy, które zwierzęta żyją w lasach, górach, czy nad rzekami. Dzielimy nazwy zwierząt na sylaby. Określamy ilość sylab.

3. „Parki narodowe” – rozmowa. Rodzic rozmawia z dziećmi na temat polskich parków narodowych i zwierząt znajdujących się pod ochroną. Wyjaśniamy, że parki narodowe to miejsca, w których występuje cenna i piękna przyroda, drzewa, rośliny, ale także chronione gatunki zwierząt, czyli takie, których jest mało i staramy się chronić je przed wyginięciem. W Polsce jest wiele parków narodowych. Pokazujemy miejsca, w których znajdują się parki na poniższej mapie. Opowiadamy, że każdy park ma swoje logo, czyli znaczek, na którym najczęściej znajduje się zwierzę, charakterystyczne dla tego parku narodowego. Dziecko próbuje rozpoznać i nazwać zwierzęta na logach parków. Pytamy, które logo podoba mu się najbardziej i prosimy, żeby uzasadnił swój wybór.

4. Praca z KP 4 strona 31 a i b – łączenie liniami symboli parków narodowych ze zdjęciami zwierząt pokazanych na tych symbolach, następnie dziecko rysuje po śladzie żubra i żurawia.
5. ,,Żubr”

6. „Zabawa z liczbami” – na oddzielnych kartkach zapisujemy liczby od 1 do 10 , obok liczby rysujemy odpowiednią ilość kropek. Zadaniem dziecka jest ułożyć kartki na podłodze w odpowiedniej kolejności, następnie policzyć od 1 do 10 wskazując kolejne kartki.
http://sp9.siedlce.pl/www/wp-content/uploads/2020/06/memory-zwierz%C4%99ta-w-zoo.pdf
DO ZOBACZENIA 😊

Zaszufladkowano do kategorii kot

9-06-2020-Z wizytą w ZOO – Kot

WTOREK – 9 czerwca – Z WIZYTĄ W ZOO
1. Ćwiczenia poranne – https://www.youtube.com/watch?v=LNouuY9zrKQ
2. Ćwiczenie przygotowujące do czytania „Zenek w zoo’”. Rodzic czyta krótką historyjkę, dziecko w trakcie czytania uzupełnia tekst odgadując brakujące słowa, przedstawione w formie obrazków. Po pierwszym czytaniu chętne pięciolatki mogą podjąć próbę odczytywania prostszych wyrazów za Rodzica.

3. ,,Lulek jedzie do zoo”- rymowanki dla dzieci

4. „W zoo” – wysłuchanie wiersza Janusza Minkiewicza pod tym samym tytułem.
By kolibry przez wronę
Nie zostały zjedzone,
By przypadkiem też wrony
Nie zjadł lis wygłodzony,
Żeby lisa zaś przy tym
Nie zjadł wilk z apetytem,
By pantera w chwil kilka
Nie zdążyła zjeść wilka
I pantery, by tygrys
Na śniadanie nie przegryzł,
By tygrysa (zgadliście!)
Nie zjadł lew, oczywiście…
O to dbać musi stale,
Pilnie patrząc wokoło
Stary Michał Kawalec,
Co dozorcą jest w ZOO.
Musi dbać i o siebie,
Żeby sam przypadkiem
Lwią się nie stał kolacją
Lub tygrysim obiadkiem.
Rodzic zadaje dzieciom pytania na temat wysłuchanego wiersza: Czy byliście kiedyś w zoo? Jak wyjaśnić swoimi słowami, czym jest zoo? Dlaczego niektóre zwierzęta mieszkają w zoo? Jak należy się tam zachowywać? Czy wolno karmić zwierzęta w zoo?
5. Rozmowa z dziećmi na temat zachowania w zoo. Burza mózgów, co wolno, a czego nie powinniśmy robić. Rodzic może podpowiadać dziecku pomysły, dziecko decyduje, czy wolno się tak zachowywać. Przykłady:
– Karmić zwierzęta
– Zachowywać się cicho i spokojnie
– Rzucać śmieci, zabawki do klatki
– Wkładać rękę między kraty klatki
– Robić zdjęcia zwierzętom
6. Nauka piosenki „Idziemy do zoo”. Pytania do piosenki: Jakie zwierzęta pojawiły się w tekście piosenki? Co każde ze zwierząt robiło w piosence? –

7. Praca z KP 4 strona 30 – umieszczanie nalepek ze zwierzętami w odpowiednich miejscach, doskonalenie sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo – ruchowej.
8. ,,Żyrafa z papieru”- praca plastyczna

9. Żyrafa w zoo

DO ZOBACZENIA😊

Zaszufladkowano do kategorii kot

8-06-2020-Zwierzęta na świecie – Kot

Ćwiczenia :
1„Tam w Afryce” – zabawa z pokazywaniem:
Tam w Afryce rzeka Nil, (dzieci wskazują palcem jakiś obiekt przed nimi)
w niej krokodyl mały żył. (robią z dłoni paszczę krokodyla)
Z tatą krokodylem (kłapią „zębami” zrobionymi z dłoni)
pływał sobie Nilem, (naśladują dłonią ruch płynącej ryby)
I śpiewał tak: (podskakują)
Tam w Afryce…
„Joga ze zwierzętami” – naśladowanie zwierząt za pomocą ruchu. Dorosły przygotowuje papierową kostkę, na której ściankach są zdjęcia lub nazwy różnych zwierząt (np. żyrafa, sowa, żaba, nietoperz, wąż, kot). Ustala z dziećmi, co będą robić, gdy na kostce wypadnie dane zwierzę. Przykładowo: wąż – dzieci kładą się na ziemi i wiją jak wąż, ręce trzymają przy ciele, lekko unoszą głowę; sowa – stają w rozkroku, podnoszą ręce, zamykają oczy; nietoperz – kładą się na plecach, podwijają kolana na klatkę piersiową i chwytają je oburącz; żaba – kucają w rozkroku, podpierając się rękami; żyrafa – wspinają się na palcach, złączone ręce wyciągają jak najmocniej ku górze; kot – robią koci grzbiet. Zabawę można rozszerzyć o inne zwierzęta. Dorosły może też poprosić dzieci o samodzielne wymyślenie ruchu przedstawiającego dane zwierzę. • papierowa kostka ze zdjęciami lub z nazwami zwierząt na ściankach
1.„Gdzie żyją zwierzęta?” – zajęcia dydaktyczne.
Mapa Zwierzęta Świata dla dzieci 🗺️🐅🦏🧒 | Józio Bajki

„Gdzie żyją zwierzęta?” – odszukiwanie na mapie zwierząt, które znajdują się
w niewłaściwych miejscach. Przyporządkowanie zdjęć zwierząt podpisom –
rozpoznawanie zwierząt, czytanie globalne. Porządkowanie zdjęć zwierząt –
klasyfikacja, przeliczanie, porównywanie. Podział zwierząt na żyjące na pustyni,
na sawannie, w oceanie i lasach tropikalnych. Zabawa ruchowa
– łączenie się w pary dzieci mających zdjęcia zwierząt żyjących w tych samych
środowiskach. Umieszczenie zdjęć zwierząt na mapie. Praca z KP4.29
– dopasowanie zwierząt do środowisk ich życia, doskonalenie sprawności
manualnej, poszerzanie wiedzy przyrodniczej. „Ziemia, powietrze, woda,
ogień” – zabawa ruchowa.
giraffe (żyrafa)
zebra (zebra)
camel (wielbłąd)
pinguin (pingwin)
elephant (słoń)
lion (lew)
turtle (żółw)
parrot (papuga
Praca z KP4.29– dopasowanie zwierząt do środowisk ich życia, doskonalenie sprawności manualnej, poszerzanie wiedzy przyrodniczej.

2.„Zwierzęta afrykańskie” – praca plastyczna. Dzieci dorysowują wydrukowanemu konturowi lwa grzywę (kreski), konturowi zebry paski (kreski), a żyrafy cętki (stemplowanie palcami). N. pyta: Co łączy te zwierzęta? Jakie jeszcze inne zwierzę żyje we wskazanym środowisku? Dzieci z pomocą dorosłego odszukują Afrykę na mapie świata. • wydrukowane kontury zwierząt, mapa świata, kredki
„Polowanie na tygrysa” – zabawa matematyczna, porównywanie liczb, klasyfikacja, utrwalenie pojęć „mniej”, „więcej”. Dzieci siedzą w kole. Każde ma przyklejony do ubrania kartonik z liczbą (tyle liczb, ile dzieci). Jedno dziecko wychodzi z sali. Pozostałe ustalają między sobą, która liczba będzie tygrysem. Dziecko wraca i pyta np.: Czy tygrysem jest liczba 10? Dzieci mogą odpowiadać tylko „mniej” lub „więcej”. W ten sposób „myśliwy” odgaduje, które dziecko jest tygrysem. • karteczki z liczbami
„Zwierzęta z Ameryki Południowej” – zajęcia dydaktyczne. wyszukiwanie zdjęć zwierząt z Ameryki Południowej, klasyfikowanie, selekcja. Poznanie ciekawostek o tukanie. Dorosły pokazuje dzieciom zdjęcia zwierząt, które żyją w Polsce i które dzieci na pewno znają, oraz tych charakterystycznych dla Ameryki Południowej (np. jaguar, tukan, ara, leniwiec). Prosi, by dzieci podzieliły zwierzęta na żyjące w Polsce i Ameryce Południowej. Pomaga im odnaleźć Amerykę Południową na mapie świata. Następnie poleca, by dzieci wskazały same zdjęcia ptaków. Prosi, by znalazły podobieństwa między papugą a tukanem. Pyta: Czym charakteryzują się tukany? Jak wyróżniają się spośród innych zwierząt? Zwraca uwagę na ogromny dziób tukana pomagający przede wszystkim w termoregulacji. • zdjęcia zwierząt typowych dla Polski i Ameryki Południowej
„Tukan 3D” – praca z wykorzystaniem W.57.
3.„Powitanie dzikich zwierząt” – zabawa dźwiękonaśladowcza. Dzieci kolejno naśladują dźwięki wydawane przez wybrane dzikie zwierzęta. Kolejne dziecko powtarza dźwięk wydany przez poprzednie, a następnie dodaje swój.
„Mucholot” –zabawa ruchowa. Dzieci wykonują ruchy imitujące podróż samolotem w rytm piosenki Mucha w mucholocie:
–– wsiadają do samolotu – podnoszą najpierw prawą, potem lewą nogę i siadają w kręgu,
–– zapinają pasy – krzyżują ręce na ramionach,
–– włączają silnik – wyciągają przed siebie i cofają raz prawą, raz lewą rękę,
–– obserwują chmury za oknem – przykładają ręce do oczu, tworząc lornetkę, patrzą raz w prawo,
raz w lewo,
–– lecą – rozkładają ręce na boki i poruszają się swobodnie po sali.

Aida – Mucha W Mucholocie (Official Music Video)

Mucha w mucholocie
sł. i muz. Aida Kosojan – Przybysz
Siedzi mucha w mucholocie,
do Krakowa sobie leci.
Chce odwiedzić wujka, ciotki,
brata z żoną i ich dzieci.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie,
jak w prawdziwym samolocie.
Do Krakowa sobie leci,
a za oknem słonko świeci.
W doskonałym jest humorze,
już doczekać się nie może.
Kiedy w końcu wyląduje
i rodzinę ucałuje.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Mała mucha tak daleko
jeszcze nigdy nie leciała.
Więc na tak daleką podróż
wiele rzeczy spakowała.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Ma walizkę kolorową,
a na sobie suknię nową.
Okulary choć za duże
wyśmienite do podróży.
Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…
Ręce w górę i machamy,
udajemy, że latamy.
Podskok w górę, startujemy,
gdy siadamy, lądujemy.

„Jakie to zwierzę?” – zabawa dydaktyczna. Dzieci kończą porównania podawane przez dorosłego odpowiednią nazwą zwierzęcia, np.:
Groźny jak… (lew)
Głodny jak… (wilk)
Uparty jak… (osioł)
Mądry jak… (sowa)
Łagodny jak… (baranek)
Przebiegły jak… (lis)
W wodzie czuję się jak… (ryba)
Pracowity jak… (mrówka)
Powolny jak… (żółw)
Dumny jak… (paw)
Łazi po płotach jak… (kot)

4.„Kameleon” – zabawa plastyczna, robienie kameleonów z woreczków foliowych wypełnionych farbą, poznanie ciekawostek o kameleonach. „Kameleony” – zabawa plastyczna z wykorzystaniem foliowego woreczka (torebki strunowej). Dorosły rysuje na woreczku czarnym flamastrem kameleona. Do środka woreczka wlewa kolorowe farby.
Pyta dzieci: Czy kameleon może przybrać każdą barwę? (nie), Jakie kolory przybiera? (brązowy, zielony i jego odcienie), Dlaczego zmienia kolor? (żeby przypodobać się samicy, ze względu na temperaturę, światło, w obliczu zagrożenia). Dorosły informuje, że kameleony to jaszczurki. Mówi, że najwięcej jest ich w Afryce. Dzieci przypominają położenie Afryki na mapie. • foliowy woreczek, czarny flamaster, kolorowe farby, mapa świata
5„Pingwiny” – zagadka o pingwinach, wskazanie na mapie miejsca występowania pingwinów, zabawa ruchowa – chodzenie jak pingwin z balonem między nogami.
Zagadka:
Ten dość znany dziwny ptak
elegancki nosi frak
i we fraku swym na co dzień
bierze kąpiel w zimnej wodzie.
Przypomnienie informacji o pingwinie omawianych już w tym roku. Wskazanie występowania pingwinów na mapie. Zabawa ruchowa – chodzenie jak pingwin z balonem między nogami. • mapa świata, balon

Zaszufladkowano do kategorii kot

5-06-2020-Mój Dzień Dziecka – Kot

1.„Daty” – przyporządkowanie dat świąt związanych z rodziną odpowiednim
zdjęciom. Przynosimy wydrukowane na kartkach daty: 26 maja, 23 czerwca, 21 stycznia, 22 stycznia, 1 czerwca oraz zdjęcia: dziecka, taty i mamy, babci i dziadka. Dzieci mają za zadanie odgadnąć, co wspólnego mają ze sobą wszystkie daty. Wybierają wśród nich tę, która jest datą Dnia Dziecka. Przyporządkowują inne daty świętom. Łączą każdą datę z odpowiednim zdjęciem. Pytamy dzieci, czy wiedzą, dlaczego jest obchodzony
Dzień Dziecka (na pamiątkę jakiego wydarzenia?). Na koniec przypominamy informacje
o prawach dziecka. • wydrukowane daty: 26 maja, 23 czerwca, 21 stycznia, 22 stycznia, 1 czerwca oraz zdjęcia: dziecka, taty i mamy, babci i dziadka

2.„Dzieci w trudnej sytuacji” – rozmowa o dzieciach na świecie będących
w trudnej sytuacji, uwrażliwienie na losy innych. Pokazujmy zdjęcia smutnego i uśmiechniętego dziecka. Pytamy: Dlaczego nie wszystkie dzieci na świecie są szczęśliwe w Dniu Dziecka? Co może powodować taki stan? Rozmowa o dzieciach samotnych, biednych, głodnych, w trudnej sytuacji życiowej, pracujących itp. • zdjęcia smutnego i uśmiechniętego dziecka

3.Praca z KP4.28 – doskonalenie zdolności grafomotorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej, percepcji wzrokowej, odwzorowanie.

4.„Dzień Dziecka na świecie” – omówienie sposobów obchodzenia Dnia Dziecka
na świecie, czytanie globalne, przyporządkowanie napisów datom i zdjęciom,
porządkowanie miesięcy i liczb. Przypomnienie nazw miesięcy i dni tygodnia,
wykonanie piniat.Wieszamy na tablicy napisy: FRANCJA I WŁOCHY, POLSKA, TURCJA, MEKSYK, daty: 1 czerwca, 6 stycznia, 23 kwietnia, 30 kwietnia oraz zdjęcia przedstawiające: pinatę, dzieci bawiące się na boisku szkolnym, dwie korony królewskie, budynek parlamentu z flagą Turcji. Po odczytaniu każdej z poniższych informacji dzieci wybierają odpowiedni podpis, zdjęcie i datę:
–– Polska: 1 czerwca – bardzo często lekcje i zajęcia są odwołane, w placówkach organizuje się pikniki i festyny, dzieci dostają drobne prezenty i łakocie.
–– Turcja: 23 kwietnia – Dzień Dziecka przypada tu tego samego dnia co Święto Niepodległości. W tym dniu dzieci odbywają wycieczki do tureckiego parlamentu.
–– Francja i Włochy: 6 stycznia – święto rodzinne, wspólna kolacja z rodziną, spożywanie ciasta z wróżbą. Dzieci otrzymują koronę króla i królowej.
–– Meksyk: 30 kwietnia – Dzień Małych Mułów obchodzony podczas Bożego Ciała. Dzieci biorą udział w procesji, w festynach, rozbijają piniatę – kulę wypełnioną słodyczami i zabawkami.
–– napisy: FRANCJA I WŁOCHY, POLSKA, TURCJA, MEKSYK, daty: 1 czerwca, 6 stycznia, 23 kwietnia,
30 kwietnia, zdjęcia przedstawiające: pinatę, dzieci bawiące się na boisku szkolnym, dwie
korony królewskie, budynek parlamentu z flagą Turcji
Prosimy dzieci o uporządkowanie dat. Pytamy: Które dzieci będą obchodzić Dzień Dziecka jako pierwsze? Dzieci przypominają sobie nazwy miesięcy i dni tygodnia. • „Robienie piniaty” – Wrzucamy do balonu cukierki. Dzieci ozdabiają piniatę w dowolny sposób, np. paskami z bibuły. Doklejają jej oczy, nos i buzię.

Jak zrobić piniatę?

Zaszufladkowano do kategorii kot

4-06-2020-Prawa dziecka – Kot

• „UNICEF” – zapoznanie dzieci z logo i działalnością UNICEF-u oraz sposobami wspierania tej organizacji.
UNICEF to Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci przy Organizacji Narodów Zjednoczonych – zapewniający żywność i opiekę zdrowotną dla dzieci i matek w potrzebujących krajach, służy także pomocą w przestrzeganiu praw dzieci.
Rozmowa na temat praw i obowiązków. Zapoznanie dzieci z prawami dziecka. Pokazujemy logo UNICEFU.

Pytamy dziecko: Co przedstawiono na logotypie? Czy wiecie, do jakiej organizacji należy to logo? Czym zajmuje się UNICEF? Jak można wspierać tę organizację? N. opowiada dzieciom o działalności UNICEF-u. Następnie przechodzi do rozmowy o prawach i obowiązkach. Pyta: Co to są prawa? Czym różnią się prawa od obowiązków? Czy dzieci też mają obowiązki i prawa? Jakie?
Dorosły wycina, np. z plakatu UNICEF-u, obrazki ilustrujące prawa dziecka. Dziecko ł losuje jeden obrazek. Następnie próbuje odgadnąć pokazane na nim prawo:
–– prawo do życia i tożsamości (posiadania imienia),
–– prawo do informacji,
–– prawo do wychowania w rodzinie,
–– prawo do wyrażania własnych poglądów,
–– prawo do prywatności,
–– prawo do edukacji (nauki),
–– prawo do godziwych warunków socjalnych,
–– prawo do odpoczynku (zabawy),
–– ochrona przed przemocą,
–– ochrona przed konfliktem,
–– ochrona w procesie karnym,
–– prawo do znajomości swoich praw i powoływania się na nie.

Po przeczytaniu powyższych praw odpowiedz z jakich praw Ty korzystasz?

ogłoszenie


FILM EDUKACYJNY NEEMA

Zaszufladkowano do kategorii kot

3-06-2020-Dzieci z różnych stron świata – Kot

1.„Dzieci świata” – praca z wierszem Wincentego Fabera pod tym samym tytułem. Odszukanie na zdjęciach dzieci z różnych stron świata.
Dzieci świata
Wincenty Faber
W Afryce w szkole na lekcji
Śmiała się dzieci gromada,
Gdy im mówił malutki Gwinejczyk,
Że gdzieś na świecie śnieg pada.
A jego rówieśnik Eskimos,
Ten w szkole w chłodnej Grenlandii,
Nie uwierzył, że są na świecie
Gorące pustynie i palmy.
Afryki, ani Grenlandii
My także jak dotąd nie znamy,
A jednak wierzymy w lodowce,
W gorące pustynie, w banany.
I dzieciom z całego świata,
chcemy ręce uścisnąć mocno
i wierzymy, że dzielni z nich ludzie,
jak i z nas samych wyrosną.
Rozmowa na temat wiersza. Dorosły pyta dzieci: Z jakich stron świata pochodziły dzieci z wiersza? Dzieci starają się podać nazwy narodowości. Następnie odszukują dzieci występujące w wierszu wśród rozsypanych zdjęć dzieci z różnych stron świata. Próbują przykleić zdjęcia w odpowiednim miejscu na mapie świata. Podczas odszukiwania kolejnych zdjęć dorosły zadaje pytania precyzujące: Z czego śmiały się afrykańskie dzieci? W co nie uwierzyli Eskimosi? Co łączy wszystkie dzieci na świecie? • zdjęcia dzieci z różnych stron świata, mapa świata

2.„Dzieci na świecie” – przyklejenie zdjęć dzieci w odpowiednich miejscach na mapie. Omówienie strojów dzieci z różnych zakątków Ziemi. Dorosły  prosi dzieci, by przyjrzały się wszystkim zdjęciom z poprzedniej zabawy i opisały stroje dzieci z rożnych stron świata (np. Meksykanin, Hindus, Japończyk, Australijczyk). Następnie dzieci z pomocą dorosłego próbują umieścić zdjęcia w odpowiednich miejscach na mapie świata. • zdjęcia dzieci z różnych stron świata, mapa świata

„Zgadnij, kogo mam na myśli” – opisywanie zdjęć i odgadywanie, o które chodzi. Chętne dziecko opisuje jedno ze zdjęć, zadaniem pozostałych dzieci jest jak najszybciej odgadnąć, o które dziecko chodzi. • zdjęcia dzieci z różnych stron świata

Uczta u motylków – wysłuchanie opowiadania Agnieszki Filipowskiej i rozmowa na jego temat.

Uczta u motylków
Agnieszka Filipkowska
Kerim i Jasira pojawili się w grupie Motylków kilka dni temu. Dzieci przyglądały im się z uwagą, bo wyglądali trochę inaczej i na początku niewiele mówili. Oboje mieli trochę ciemniejszą skórę, a ich czarne oczy patrzyły na innych badawczo i trochę nieufnie. Dziewczynka nosiła na głowie kolorową chustę, której nie zdejmowała nawet w budynku. Chłopiec był trochę starszy od siostry i dużo wyższy od pozostałych przedszkolaków, ale na razie pani dyrektor zdecydowała, że lepiej będzie nie rozdzielać rodzeństwa i przyjęła oboje do tej samej grupy.
– Chcecie może poukładać puzzle? – pierwsza zagadnęła ich Julka, która jeszcze nie tak dawno sama była nowa w grupie Motylków i pamiętała, jak bardzo się wtedy denerwowała. Na śniadej twarzy Jasiry pojawił się nieśmiały uśmiech. Skinęła głową i dała się nowej koleżance poprowadzić do stolika z rozsypaną układanką. Dziewczynka uwielbiała układać puzzle. Ten moment, kiedy z zupełnego bałaganu zaczynał się nagle wyłaniać piękny obrazek i okazywało się, że wszystkie elementy idealnie do siebie pasują, napawał ją wielkim spokojem. W prawdziwym życiu nie zawsze było tak łatwo…– Ale jesteś szybka! – zawołała zachwycona Julka wpatrzona w zręczne palce Jasiry. – Nieźle! Już zrobiłaś prawie cały zamek!
– Jeszcze niebo… i liście… – powiedziała skupiona na pracy dziewczynka. – I już.
– Ja też już prawie skończyłam, zobacz – pochwaliła się Julka. – A wiesz, mamy tu też takie puste puzzle, na których można samemu narysować obrazek i potem go układać. Chcesz? Czarnooka koleżanka skinęła głową, po czym obie udały się w kierunku szuflad z przyborami plastycznymi. Dziewczynki wymyśliły, że każda z nich narysuje swoją rodzinę, a potem wymienią się puzzlowymi rysunkami i zobaczą, która szybciej go ułoży.
Tymczasem chłopcy bawili się w drugim końcu sali. W ruch poszły gumowe dinozaury, które wydawały z siebie przeraźliwe odgłosy. Kerim był zachwycony zgromadzonym w przedszkolu zbiorem prehistorycznych gadów. Dotychczas widział je w książkach i na kartach, które zbierał od kilku miesięcy. Ale takie zabawki to zupełnie coś innego! Rozpoznał wśród nich pterodaktyla i brontozaura. Był nawet nieduży, zielony model diplodoka i lekko zużyty tyranozaur. Lubił te skomplikowane nazwy. Nazywanie dzikich bestii pomagało mu pokonać strach przed nimi.
– Wrrrau! – ryczały potwory w rękach rozbawionych chłopców, którzy, choć widzieli się pierwszy raz w życiu, potrafili się razem świetnie bawić.
– Ach, ci chłopcy, zawsze robią tyle hałasu! – skomentowała Julka zajęta szkicowaniem szczupłej sylwetki swojego taty. – Ja już prawie skończyłam, a ty?
Jasira potrząsnęła przecząco głową. Spojrzała na rysunek koleżanki, na którym byli tylko Julka i jej rodzice. Wszyscy troje jechali na rowerach przez park. A na jej układance pojawiło się już sześć osób: mama, tata, ona, trójka jej rodzeństwa i to wciąż nie była cała rodzina. Jeszcze przecież trzeba narysować małego Alima i babcię Hanę.
– O, macie piknik! – zawołała Julka, patrząc na narysowaną przez Jasirę rodzinę siedzącą wokół dużego koca zastawionego jedzeniem.
– To nie piknik – sprostowała dziewczynka. – To nasz normalny obiad, w domu.
– A gdzie stół i krzesła?
– Nie ma. Siedzimy na podłodze – wyjaśniła Jasira.
– Ale wam fajnie! Na mnie mama by krzyczała, że nie siedzę przy stole i kruszę na podłogę. To niesprawiedliwe! – oceniła Julka. – I jeszcze w dodatku macie naleśniki…
– To nie są naleśniki, to pita. Taki arabski chleb. Maczamy go w hummusie albo oliwie – oczy Jasiry zalśniły na myśl o pysznym jedzeniu w gronie najbliższych. – A może pobawimy się w dom i pokażę ci, jak to u nas wygląda? – zaproponowała.
– Super pomysł! – ucieszyła się Julka. – Ale chyba będziemy potrzebowały więcej osób, bo twoja rodzina jest taka duża. Znalezienie chętnych do zabawy na szczęście wcale nie było trudne. Dywanik w kąciku kulinarnym wkrótce zapełnił się plastikowymi talerzami oraz szmacianymi warzywami i owocami. Siedzące dookoła dzieci wzajemnie częstowały się zabawkowymi potrawami. Także wielbiciele dinozaurów dołączyli do tej uczty i nawet dla ich pupili znalazły się jakieś smaczne kąski. – Kochana, ta pieczeń jest doprawdy wyborna! – Tereska z wdziękiem naśladowała swoją ciocię, pochłaniając niewidzialne danie.
– Spróbuj musu jabłkowego! Po prostu Felicja! – zachwycała się Kasia.
– Chyba raczej delicja… – poprawiła ją Julka.
– Hmm… naleśniki z lodami z marchewki i kalafiora! Pychotka! – wygłupiał się Julek.
– I do tego sos mrówkowy! – wtórował mu Kerim.
Wspólna biesiada trwała do czasu, aż pani Małgosia, roznosząca w przedszkolu obiady, zaprosiła dzieci do stołu na prawdziwy posiłek. Ale tak naprawdę nawet wtedy nie przerwano zabawy w nadawanie potrawom śmiesznych nazw. Pani Marta patrzyła z rozrzewnieniem na to, jak dzieci potrafią nazwa Motylki tak bardzo pasuje do jej grupy. Tyle tu różnych barw i wszystkie do siebie doskonale pasują!
Mamy różny kolor skóry i inne zwyczaje,
Lecz w zabawie ta odmienność nieważną się staje.
Ty masz piegi, on ma loki, ja mam skośne oczy.
Gdy mnie poznasz, sam dostrzeżesz, jak wiele nas łączy.
Po przeczytaniu opowiadania N. zadaje dzieciom pytania: Jak wyglądali Kerim i Jasira? Jakie zabawy zaproponowały dzieci nowej koleżance i nowemu koledze? Co przedstawiały rysunki Julki i Jasiry? Co zdziwiło Julkę na rysunku Jasiry?

„Muzyka świata” – wysłuchanie muzyki, dobieranie odpowiednich zdjęć dzieci do muzyki. Włączamy muzykę pochodzącą z różnych stron świata. Zadaniem dzieci jest dobrać zdjęcie ilustrujące dziecko pochodzące z tego regionu. Rozmowa z dziećmi o skojarzeniach związanych z daną narodowością. • CD

3.Praca z KP4.27b – budowanie wypowiedzi, doskonalenie zdolności grafomotorycznych,
poszerzanie wiedzy ogólnej, szukanie wspólnych zabaw i zajęć dla dzieci z różnych stron świata. Dorosły  pyta dzieci: Co łączy dzieci na całym świecie? Gdyby wyjechały teraz do innego państwa, co mogłyby robić wspólnie z dziećmi z innych krajów? • KP4.27b
Praca z KP4.27a – doskonalenie sprawności manualnej, percepcji słuchowej, poszerzanie wiedzy ogólnej, dobieranie muzyki do rysunków. Dorosły włącza dzieciom dwa utwory z płyty CD1: 34. La raspa (muzyka meksykańska) i 35. Krakowiaczek. Dzieci dobierają muzykę do odpowiednich rysunków postaci na karcie i kolorują właściwe kółka. • KP4.27a, CD
4.Blok zajęć o emocjach: akceptacja. „Różnimy się” – rozmowa na podstawie obrazków. Dorosły  prezentuje zdjęcia dzieci o innym kolorze skóry, bogatych i biednych, pełnosprawnych i z widoczną niepełnosprawnością, bawiących się różnymi zabawkami. Dzieci wskazują różnice pomiędzy nimi, rozmawiają o ilustracjach. Następnie N. zadaje dzieciom pytania: Czy to dobrze, że się od siebie różnimy? Co mogą nam dawać różnice, czego dzięki nim możemy się od siebie nauczyć? W czym jesteśmy do siebie podobni? Czy podobieństwa mogą nam coś dać? • zdjęcia dzieci o innym kolorze skóry, bogatych i biednych, pełnosprawnych i z widoczną niepełnosprawnością, bawiących się różnymi zabawkami

„Polubić różnice” – nauka wierszyka Dominiki Niemiec połączona z wykonaniem rysunku. Dzieci mają za zadanie narysować kolegę lub koleżankę, który jest inny / która jest inna od nich. Do wykonania rysunku używają pasteli olejnych. Podczas rysowania uczą się na pamięć wierszyka: • kartki, pastele olejne
Polubić różnice
Dominika Niemiec
Choć ktoś jest inny, inne ma zdanie,
inny ma wygląd albo ubranie,
mieszka w innym miejscu, je co innego,
bawi się inaczej – może być twym kolegą.
Wystarczy tylko, że go zaakceptujesz,
a te różnice polubić spróbujesz.

„Akceptacja” – tworzenie definicji. Dorosły przygotowuje duży arkusz papieru i flamastry. Mówi dzieciom, że każde słowo ma swoją definicję. Podaje przykłady odczytane ze słownika języka polskiego (np. radość – uczucie wielkiego zadowolenia; smutek – stan psychiczny będący następstwem przykrych przeżyć, kłopotów lub przygnębiający, smutny nastrój panujący gdzieś). Następnie proponujemy dzieciom stworzenie definicji słowa „akceptacja”. Dorosły zapisuje wszystkie wypowiedzi na kartce. Następnie tworzy wspólnie z dziećmi definicję i porównuje ją z definicją słownikową. Dzieci oceniają, czy te dwie definicje są podobne, odszukują cechy wspólne. • duży arkusz papieru, flamastry

„Duże sprawy w małych głowach” – wysłuchanie audiobooka pod tym samym tytułem połączone z omówieniem utworu, dyskusja. Dorosły prezentuje dzieciom stronę internetową www.dswmg. pl dotyczącą niepełnosprawności wśród dzieci. Opowiada o realizowanym na tej stronie projekcie. Włącza jeden rozdział audiobooka Duże sprawy w małych głowach dotyczący wybranego rodzaju niepełnosprawności. Po wysłuchaniu tekstu dzieci wraz z N. rozmawiają o jego treści. N. pyta o ich przemyślenia i wrażenia. • komputer z dostępem do internetu

5.Stworzenie tipi z patyków i liści.

6.„Indianie” – zabawa plastyczna. Wykonanie Indian z rolek od papieru toaletowego. Dzieci malują rolki od papieru toaletowego na brązowo. Białą farbą dorysowują twarze. Mogą dodać ozdoby: barwy wojenne, kolczyki, piórka, pióropusze itp. • rolki od papieru toaletowego, farby.

Zachęcanie dzieci do zabaw fabularyzowanych, np. w Indian, Eskimosów.

Zaszufladkowano do kategorii kot